Αθήνα

Τη μοναξιά που είδα στην Αθήνα
να κυλάει σα βαγόνι στον υπόγειο
στην ένοχη σιωπή των αστυνομικών τμημάτων
στην υπερβολή των εορτών
στα ληγμένα βλέμματα των κοριτσιών
στην ουσία που σκορπάν
στον έρωτα τους
στην καύλα
στα λευκά τους πόδια.
Τη μοναξιά που ασφυκτικά στριμώχνεται
στον πρωινό και βραδινό ηλεκτρικό
στις κίβδηλες χαρές
στα πανέρια, στις υπαίθριες παραστάσεις
σε έγχρωμους και άχρωμους
σε χρυσαφικά
σε διαφημίσεις δανείων έναντι κομποσκοινίων και πολυελαίων
πλατεία Μοναστηράκι, Θησείο, Πλάκα και ξανά πλατεία
μέχρι να πεις «Μπούχτισα πια…».

Τη μοναξιά που είδα σε μια πόλη έξι δισεκατομμυρίων ψυχών –
βάλε και τα σκυλιά
βάλε κι εσένα
βάλε κι εμένα
βάλε την Καβάλα και τη Λάρισα
το Καστελόριζο, τους Οθωνούς
τις Φέρες, το Μελένικο
το Μόναχο, τη Ρωσία
ολάκερη την Αμέρικα
ολάκερη την Κίνα
κι ολάκερη την πλάση.

Advertisements
This entry was posted in Βασιλης Ευφροσυνιδης, Ποιηση, Σπιτι στην Καμαρα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s