Τα δέντρα

α.

Τα δέντρα γίνονται διάδρομος που αρχίζει
εκεί που η άσφαλτος τις άκρες της απλώνει
και σαν γκρεμός αυτές οι άκριες πως μοιάζουν
να κάνεις βήμα, να μην κάνεις – κι αν το χάσεις;

Αν γίνεις ένα με τα δέντρα τα γαλήνια
αν στα κλαδιά τους νεαρός δρυοκολάπτης
από συστάδα σε συστάδα – νέος κόσμος
καινούριοι φίλοι στα φυλλώματα κρυμμένοι.

Πίσω στις πόλεις αλαλάζουν οι σειρήνες
ακούς και κάτι σ’ αναγκάζει να γυρίσεις
τα δέντρα δίπλα σιωπηλά γνέφουν «Προχώρα..»
«…δεν είναι ώρα τώρα να τα παρατήσεις.»

Δεν είναι ώρα για διλλήματα – προχώρα
κι αν είναι χρεία γίνε πρόσφορο στη λήθη
να σε ξεχάσουνε αγάπες κι άγρια πάθη
ίσως τα δέντρα να σου δώσουνε κουράγιο.

Λίγο ακόμα να μεθύσεις δεν πειράζει
δάση χορεύουν και βουνά – γελούνε άκου!
Μα έχει θράσος το μυαλό κι αν το θελήσει
στην κρύα κι άχρωμη ζωή σ’ επαναφέρει.

Και να που γύρισες στην άκρη της ασφάλτου
να κάνεις βήμα, να μην κάνεις – κι αν το χάσεις;
Χαιρέτα δέντρα και πουλιά κι ίσως μια μέρα
τις λατρεμένες σου φοβίες ξεπεράσεις.

β.

Δάση χορεύουν και βουνά
γελούν τις πεδιάδες
κι ανηφοριές ενάντια
στις εύκολες ισιάδες.

Φίλοι, τα δέντρα ανθίζουνε
κρύβουν τις καμινάδες
και σμίγουνε η εραστές
πάνω στις πρασινάδες.

Advertisements
This entry was posted in Βασιλης Ευφροσυνιδης, Ποιηση, Σπιτι στην Καμαρα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s