ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΦΙΛΟ ΜΟΥ,ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ ΦΑΝΤΑΡΟΣ…-Του Κυριάκου Αναστασίου

Μεγαλώσαμε φίλε μου και ήρθε η ώρα να περάσεις την πύλη. Πότε ήταν που είμαστε 18 και σκεφτόμαστε ο καθένας με τη παρέα του διάφορα τρυκ(!) για να καταφέρουμε να πάρουμε μια απαλλαγή, μετά σηκώναμε τις μπύρες μας ψηλά και καθώς τις πίναμε σκεφτόμασταν σιωπηλά πως εμείς δεν θα την πατήσουμε.

Μεγαλώσαμε φίλε μου και ήρθε η ώρα να περάσεις τη πύλη. Μαζί όμως μεγαλώσανε οι ευθύνες μας που σέρνονται από πίσω μας σα σκιές, μεγαλώσανε τα μικρά αδερφάκια μας, μεγάλωσαν οι καρδιές μας που χωράνε πλέον μερικά άτομα ακόμα, εδώ μεγάλωσαν μέχρι και οι γονείς μας, θα το πίστευες ποτέ αυτό;
Πέρα από αυτά φίλε μου δε σου στέλνω αυτό το γράμμα για να σου πώ να μην κλαις και μην στεναχωριέσαι γιατί στο στρατό θα γίνεις άντρας. Άλλωστε είναι γνωστό πως: ΔΕ ΓΙΝΕΣΑΙ ΑΝΤΡΑΣ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΠΟΥΤΑΝΕΣ / ΜΟΝΑΧΑ ΤΖΟΒΕΝΟ, ΧΑΦΙΕΣ ΚΑΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΣ / ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΜΑΓΚΑΣ ΒΓΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΣΤΙΣ ΑΛΑΝΕΣ/ ΚΑΙ ΓΡΑΦΤΟ ΜΕ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ. Ο λόγος που σου το στέλνω είναι για το τί θα αφήσεις μέσα στο στρατόπεδο φεύγοντας.
Μπαίνοντας λοιπόν μέσα, καθώς θα περνάς με τους φίλους σου την πύλη, πέρα από τα ρούχα σου και τα προσωπικά σου αντικείμενα θα κουβαλάς μαζί και ένα σωρό εμπειρίες και μνήμες που σε συντρόφευσαν ως εκεί, όπως όλοι. Θα έχεις μαζί σου στο σάκο σου τα ξενύχτια με παρέες, τα φιλιά, τα μεθύσια, τις βόλτες σου, τα γέλια και μια λάμψη στο μάτι που είναι κατάλοιπο χρόνων και αποκτήθηκε με πολύ γέλιο και όρεξη. Ο μηχανισμός του στρατού όμως(όπως και κάθε παλαιωμένης αρχής βλέπε αστυνομία, σχολεία, υπουργεία, νοσοκομεία κτλ.) είναι τέτοιος που έχει αναπτύξει από μόνος του τακτικές ώστε να σε φέρνει στα μέτρα του. Σκοπός του δεν είναι να σε κουράσει με τα καψώνια και τις βάρδιες, όχι. Αυτά είναι προσχήματα για να δικαιολογούνται τα αποτελέσματα. Σκοπός του είναι να σε βγάλει από εκεί κουρασμένο και με μάτι αχόρταγο. Λιγούρη και πεινασμένο συγχρόνως. Μαλάκα και κονσερβοποιημένο.
Είχα και άλλους φίλους που υπηρέτησαν και ίσως του χρόνου τέτοια μέρα να μεταλλάσσομαι και εγώ. Υπήρχαν παιδιά που μπήκαν μέσα φρέσκα και με μάτια ορθάνοιχτα και φεύγοντας από εκεί ξεχάσανε μέσα τα χρόνια της εφηβείας τους, τα χρόνια που παίζανε κρυφτό, τα χρόνια που την ψάχνανε αλλιώς, τα χρόνια που τους οδηγούσαν σε αδιέξοδα, τα χρόνια της χολέρας που είπε και κάποιος. Βγαίνοντας από εκεί το μόνο κοινό που είχαν με τον εαυτό τους πριν μπούνε, ήταν πως γυρνούσαν το κεφάλι όταν τους φώναζαν. Τους βρήκα γερασμένους παρά τα 25 χρόνια τους.
Δεν ξέρω αν θα είναι εύκολα ή δύσκολα. Άλλωστε όπως σου ανέφερα δεν μεταλλάχθηκα ακόμη από το χακί. Το σίγουρο είναι όμως πως σε πιστεύω, όπως πίστευα και άλλους μπαίνοντας, άλλοι με απογοήτευσαν άλλοι όχι. Πάνω απ΄όλα όμως φίλε μου χρειάζεται πίστη στον εαυτό σου. Η πίστη στον εαυτό σου απαιτεί αδιάλειπτη προσπάθεια και προσήλωση στον αγώνα για την ίδια σου την ψυχή. Είναι πολύ εύκολο να συρθείς χάμω παρά να ανυψωθείς κατά ένα χιλιοστό πάνω από τα στενά καιροσκοπικά κίνητρα διαφόρων( ή ακόμη και τα δικά σου). Τουλάχιστον αν δεν μπορείς να ανυψωθείς, μη βουλιάξεις στο βούρκο τους. Μη σε πάρει η σκατίλα τους μαζί.
Ξέρεις, είναι εξαιρετικά δύσκολο να αναγεννηθείς στο βούρκο. Μπορεί ευκολότατα να ξεγελαστείς από τους αλιείς ανθρωπίνων ψυχών, να εγκαταλείψεις τη μοναδική σου κλίση, κυνηγώντας δήθεν ανώτερους στόχους και πιο γενικούς και να παρακάμψεις έτσι το γεγονός ότι προδίδεις τον εαυτό σου και τη ζωή σου και μαζί με αυτό όλους εκείνους που σε ακολούθησαν.
Φίλε μου, δεν θέλω με αυτό το γράμμα μου να γίνω υποδεικτικός ούτε να σε κουράσω αλλά και πόσο μάλλον να σε προβληματίσω. Στο γράφω γιατί σε πιστεύω και σε γουστάρω. Φαντάζομαι πως όσο περνάν οι μέρες θα σκέφτεσαι διάφορα αλλά δεν στεναχωριέμαι γιατί ξέρω πως στο τέλος θα σιγοτραγουδήσεις ένα του Μάρκου και θα ξεχαστείς.<
¨Μην τους αφήσεις να μπούνε φίλε! Μη ζήσουμε έτσι.¨ Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια του Αργύρη, πριν η σφαίρα του χαϊδέψει τον εγκέφαλο. Κάνε αυτή τη χάρη ρε, μην τους αφήσεις να μπούνε. Κράτησε τους έξω και άσε τους να πυροβολούνε . Αν δεις πως μπαίνουν άστο, ή μπορεί να σε αφήσουμε και εμείς αν εσύ δεν ξυπνάς.
Μεγαλώσαμε φίλε μου και ήρθε η ώρα να περάσεις την πύλη. Και εγώ κάθομαι και σου γράφω για σφαίρες και μαλακίες… Εσύ είσαι ο αρχηγός και εσύ αποφασίζεις. Εσύ θα ξέρεις αν θα κρατήσεις την εικόνα της Άννας που θα κατεβαίνει τη σκάλα και θα χάνεται για πάντα επειδή εσύ το διάλεξες ή επειδή την ξέχασες κάπου. Εσύ θα μου πείς να θα επιλέξεις τα ναυάγια του βυθού και τις βομβαρδισμένες πόλεις ή τα όμορφα μικρά παραδοσιακά χωριουδάκια με τους τοπικούς μιζαδόρους γλοιώδεις συνεταιρισμούς και τα χαϊμαλιά έξω από τις εκκλησίες. Εσύ θα επιλέξεις αν τελικά η τέχνη και το όνειρο θα νικήσουν τη χαμερπή αλήθεια, αναγνωρίζοντας την πραγματικότητά της εξ ονόματος του δικού τους υψηλού στόχου.
Μεγαλώσαμε φίλε μου και ήρθε η ώρα να περάσεις την πύλη. Στα μάτια σου αλλά και στα μάτια άλλων φίλων που πήγαν πριν από εσένα, βλέπω και έβλεπα τον εαυτό μου. Μετά συνέκρινα μόνος μου το πριν και το μετά και έπειτα έβγαζα τα δικά μου συμπεράσματα, χωρίς βέβαια να τους τα πω. Ξέρω πως θα είσαι από αυτούς που φεύγοντας θα έρθουν ίδιοι, γιατί φίλε μου αν έρθεις διαφορετικός τότε φοβάμαι πως η στρατιωτική σου θητεία θα κρατήσει μια ζωή που έλεγε και ο Διονύσης.
Με αυτήν την ευχή θα σε αφήσω. Μην ξεχαστείς και αφήσεις εκεί μέσα ανάμεσα σε άρβυλα και παλάσκες τα χρόνια σου με τις μνήμες και τα όνειρα. Πολλοί τα ακούγανε αυτά φεύγοντας και γελούσανε και βγαίνοντας από κει ήταν πάλι χαμογελαστοί αλλά η διαφορά ήταν μεγάλη και το θέμα είναι πως δεν τολμάει κανένας να τους την αναφέρει για να μην τους στενοχωρήσει. Μην περιμένεις ούτε εγώ να κάνω τη διαφορά, θα βγάλω το σκασμό αν έρθει κάποια τέτοια στιγμή.
Αυτά είχα να σου πω φίλε μου. Δεν θέλησα ούτε να σε στενοχωρήσω ούτε να σε βάλω σε σκέψεις. Σου έδειξα απλώς ένα δρόμο ύπουλο που δεν πολύ ακούγεται και τα φώτα του είναι τη νύχτα σβησμένα αλλά στην πρώτη στροφή σου περνάει τη διαχωριστική λωρίδα του από το στομάχι και μετά άντε να βγάλεις άκρη.Καλός πολίτης φίλε, καλό σου στόλισμα…

Υ.Γ. Φέρνω στο μυαλό μου και τον Λειβαδίτη : ".. και σκέφτηκα πως αυτό που μαςμεγαλώνει είναι, ίσως, η ίδια η παιδικότητα, που μας διώχνει, για να μην, τελικά, εννοήσουμε.." . Εμείς τόσα χρόνια τα έχουμε καλά μαζί της, ας είναι για πάντα . ΑΜΗΝ.

Advertisements
This entry was posted in Ιαχές, Κυριάκος Αναστασίου and tagged , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s