«Oh, no, it wasn’t the airplanes. It was Beauty killed the Beast» King Kong, 1933 -του Κυριάκου Αναστασίου

Η δικιά μου η γενιά πήγε χαμένη, άπατη, πώς το λένε; Χωρίς ιδανικά και οράματα- αυτό ίσως είναι και θετικό. Χωρίς ηγέτες, χωρίς ινδάλματα, χωρίς σκηνοθέτες, χωρίς τραγουδιστές, χωρίς παρουσιαστές ειδήσεων, χωρίς σεξ, χωρίς χάπια και ναρκωτικά αλλά με πολύ μαστούρα και χωρίς μια αντίδραση ρε παιδί μου, κάτι… Ούτε το κύκνειο άσμα της δεν πρόλαβε να αφήσει…
Όχι δεν την πονάω και ούτε με θλίβει. Καλά να πάθει, άλλωστε δεν ήταν και άμοιρη ευθυνών. Κάποια στιγμή και οι Αμερικάνοι πρέπει να πάψουν να είναι Αμερικανάκια. Ήρθαν και χλαπάκιασαν τα πάντα, τα βρήκαν όλα στρωμένα μπροστά τους και αντί να τσαλακώσουν (έστω) το τραπεζομάντιλο αυτοί το έπλυναν, το σιδέρωσαν και το έβαλαν στο συρτάρι ολοκαίνουργιο.
Όχι, δεν συγκαταλέγομαι σε αυτούς. Αν και χρονολογικά με έχουν πάρει αμπάριζα μαζί τους, πνευματικά και κοινωνικά τους φτύνω( σαν τον Πάνου και όχι σαν τον Πάσαρη, στα μούτρα) και τους απεχθάνομαι. Θα έρθει όμως ο καλός στρατιώτης Σβέικ από εκεί και θα ρωτήσει με ύφος αθώας παιδούλας με  τα αντισυλληπτικά στη τσάντα : ¨ και εσύ τί έκανες ρε φίλε και βγάζεις τον εαυτό σου έξω από το καζάνι;¨  και ο υποφαινόμενος θα απαντήσει : ¨ δε μας χέζεις ψηλά ρε κόπανε;¨
Τελικά ποιά είναι τα δείγματα αυτής της γενιάς; Πώς μπορούμε να τους ξεχωρίσουμε; Διακρίνονται στο δρόμο; Αν το κείμενο προοριζόταν για περιοδικό μόδας με θέματα ποικίλης ύλης όπως : -Αν είναι μεγάλος πονάει; – Τί να βάλω για να με ξεσκίσει;  ή  – ποιές κάλτσες θα φορεθούν φέτος , τότε η απάντηση που θα δινόταν θα ήταν πολύ απλή, όμως το κείμενο αυτοθεωρείται σοβαρό και η απάντηση που χρήζει θα είναι όμοια του.
Αυτοί οι τύποι λοιπόν, όχι, δεν φαίνονται και δεν ξεχωρίζουν. Υπάρχουν παντού και συνεχώς σε ξεγελάνε κάνοντάς σε να πιστέψεις πως είναι κάποιοι άλλοι από αυτούς που ψάχνεις. Δουλεύουν παντού. Σε γραφεία, στους δρόμους, σε τράπεζες, σε μαγαζάκια. Χάος, δεν μπορείς να βγάλεις άκρη μαζί τους. Δεν έχουν κάποιο συγκεκριμένο ντύσιμο. Οι επιλογές τους είναι ποικίλες. Από τζινάκια με αθλητικό παπούτσι μέχρι σακάκι με γραβατούλα και χαρτοφύλακα, έ εντάξει αν κάνει κρύο ρίχνουν πάνω τους και ένα παλτουδάκι( βελούδινο, έ Κωνσταντίνε;). Μακρυμάλληδες, ξυρισμένοι, μουσάτοι, καραφλοί…
Επιπλέον δεν ξεχωρίζουν ούτε για τις πολιτικές τους θέσεις, όχι από απολιτική άποψη, αλλά από άποψη μικροσυμφεροντολογισμού. Επιθυμούν  διακαώς. να είναι διαρκώς μέσα στο καζάνι που βράζει και έτσι μπορεί τη μια να τους δεις να υπερασπίζονται μέχρι αηδίας το ΠΑΣΟΚ, αλλά θα σου την κάνουν γυριστή με την πρώτη ευκαιρία και θα τους δεις να σκίζονται μόλις τα πρώτα exit polls δείξουν προβάδισμα της Νεας Δημοκρατίας. Υπάρχει βέβαια και μια μερίδα από δαύτους που αυτοονομάζονται αριστεροί και είναι συνεχιστές εκείνων των ηλικιών που έθαψαν κάτι παλιο-οράματα του Μάη μέσα σε χαρτονένιους φακέλους και τρύπια προφυλακτικά, δεν είναι όμως άξιοι αναφοράς εδώ. Μπορούν και ξεπουλιούνται πολύ άνετα μόνοι τους στα εκάστοτε ράφια των πολιτικών σουπερ μάρκετ αλλά με κρατική διαφήμιση πάντα, ισάξια μιας μικρής ξενοδοχειακής μονάδας σε νήσο άγονης γραμμής.
Επανερχόμαστε λοιπόν  στο αρχικό ερώτημα, πώς τους ξεχωρίζουμε; Η απάντηση είναι απλή. Μα φυσικά από τα μάτια τους. Το βλέπεις, το μάτι τους ζητάει πολλά πράγματα. Αρχικά μια δουλίτσα, βασικό στοιχείο. Χωρίς δουλίτσα δεν μπορούν να έρθουν τα επόμενα. Έπειτα θέλουν έναν κύκλο γύρω τους όχι μεγαλύτερο των 10-15 ατόμων, έτσι για να έχουν να αλλάζουν γκόμενους και σε βραδιές μεθυσιού να ρίχνουν κανένα όργιο αναμεταξύ των, έτσι λέει είναι της μόδας.
Από εκεί και πέρα τους διακρίνει μια σοβαρότητα που σε κάνει να πιστεύεις πως τους έχεις παρεξηγήσει  αλλά όχι, αν τους κοιτάξεις καλύτερα καταλαβαίνεις πως έπεσες έξω. Είναι σα το γέρο που το παίζει σοβαρός μπροστά στη γυναίκα του, βλέποντας τηλεόραση και δεν γυρνάει το κανάλι να δει τη γκόμενα, αφού φαίνεσαι ρε γελοίε, πάτα το κουμπί, γύρνα το, τα σάλια σου μας κάνανε μούσκεμα. Άλλωστε όπως η τηλεόραση είναι τζάμπα έτσι πήγε και όλη σου η ζωή, τζάμπα, εξόν δυο μικρά παιδιά που έφερες στο κόσμο και τρία ρουσφετάκια- διευκολύνσεις που έκανες σε κάτι συγγενείς σου που ήρθανε κλαίγοντας στο γραφείο σου για βοήθεια. Τότε σίγουρα θα ένοιωσες κάποιος.
Αλλά γιατί η γενιά μου να καεί τόσο νωρίς; Γιατί να μην μπορεί να σταθεί στα πόδια της και να δείξει κάτι; Να πει πέρασα και εγώ από εδώ και να τί άφησα. Ετούτοι το μόνο που θα αφήσουν τελικά ,είναι τα κόκαλά τους. Με λίγα λόγια θα συνεχίσουν να κάνουν αυτό που έκαναν και στη ζωή τους, το παράσιτο δηλαδή, μόνο που τώρα θα είναι στα μεσαία.
Από την άλλη τους δικαιολογώ και καμιά φορά τους λυπάμαι. Άνθρωποι γεμάτοι κόμπλεξ που βγήκαν από ένα σχολείο που τους γέμισε φόβο.  Μπήκανε σε πανεπιστήμια που πέρα από τα νιάτα που τους ρούφηξαν, τους έκαναν ανθρώπους του σκύψε και μη σκέφτεσαι. Οι μόνες εισερχόμενες γνώσεις τους κατάντησαν να είναι κάτι σημειώσεις του ΄70 από κάτι καθηγητές ζωντανούς νεκρούς, που είχαν κοπεί από το κάστινγκ του Romero, λόγω υπερβολικής πιστότητας στο πρωτότυπο.  Η σκέψη δεν τους χτυπούσε ποτέ την πόρτα και κατάντησαν να γίνουν κακέκτυπα των γονιών τους. Με ίδιες ιδέες, ασορτί ταγεράκι η κόρη με τη μαμά και ο γιος να ακολουθεί το τιμημένο επάγγελμα του πατέρα ούτως ώστε να μη χαθεί αφενός η πελατεία( που πάει πακέτο με τη μαλακία) και αφετέρου η οικογενειακή παράδοση του ονόματος που αιώνες τώρα δοξάζει την χώρα.
Αφού λοιπόν περάσουν όλα αυτά και μαζί με αυτά οι παιδικές αρρώστιες έρχεται η ώρα της πλήρους θανάτωσης. Μπαίνουν στο κόσμο των μεγάλων. Πάντα μέσα σε αυτόν ήταν δηλαδή αλλά με κοστούμι από παιδική σάρκα. Εκεί κόβεται κάθε κλωστούλα που τους συνέδεε με το όποιο παρελθόν. Γίνονται λαίμαργοι λύκοι που χυμάνε στο κοπάδι και αφαιμάσσουν κάθε σταγόνα αίματος,( ή αιμολέμφου να πούμε;)από ότι ζωντανό υπάρχει εκεί γύρω. Όχι, δεν θα τα φάνε όλα, άλλωστε το στομάχι τους είναι μικρό, κατόπιν γενετήσιων  πειραμάτων που διεξήχθησαν στο σώμα τους, στη πυρηνική κλινική όπου γεννήθηκαν μετά από σειρά ενστάσεων των μαιών για έντονες σεξουαλικές διαστροφές με το αιδοίο της μητέρας τους. Η μόνη αγνή τους και μη υποκινούμενη αντιδραστική κίνηση, δεν θέλησαν να έρθουν στο κόσμο, θέλανε να επιστρέψουν μέσα. Στο υγρό στοιχείο, το μονίμως αντιδραστικό.
Κάπου εκεί βέβαια τελειώνει και η ζωή τους. Λογικά… Έχουν ακόμα , βέβαια, μπροστά τους πολλά χρόνια για να μας προσφέρουν πολλές και διάφορες εκπλήξεις. Έχουν να πιάσουν πόστα ζόρικα, κάποιοι θα κυβερνήσουν και κάποιοι άλλοι θα σκοτωθούν από τρομακράτες. Αλλά η δουλειά τους έχει γίνει ήδη, την ξεκίνησαν δηλαδή αυτοί και οι συνεχιστές δεν είναι δύσκολο να βρεθούν. Για χάρη της ομορφιάς( όπου η λέξη ομορφιά μπορείς άτυχε αναγνώστη να βάλεις ελεύθερα όποια λεξούλα θέλεις, εγώ βάζω ματαιοδοξία) που κυνήγησαν γίνανε θύματα ενός κοινωνικού πειράματος. Αλλά δεν στενοχωρήθηκαν. Κάθε άλλο, γούσταραν και γουστάρουν ακόμα. Είναι σαν τα τρελλόπαιδα που επέλεξαν να κάνουν ράφτινγκ  στον Αχέροντα και κορόιδευαν στον δρόμο τον Μένιππο που τους ζήτησε κανένα ψιλό για να πάρει τη δόση του, μόνο που στο τέλος, η παρέα βρήκε άδοξο φινάλε και ο Μένιππος ήταν ο εμπνευστής του συνθήματος σχετικά με τις κουφάλες, τον νεκροθάφτη και την αθανασία .
Τί να πεί και η Μαρία του Χρόνη, του ποιητή ; Που όπως είπε πήδηξε από την ταράτσα στο κενό για να μην πεθάνει. Άραγε τελικά, έγινε οι πανσέδες που μας ορκιζότανε;
Για  ποιόν ρε Μαρία; Για όλους αυτούς που σου ανάφερα; Αυτοί ή θα μπούνε στις ρίζες σου και θα ρουφάνε από εκεί τους χυμούς σου ή θα γίνουν τέτοια θεριά που μόλις σε δουν μπροστά τους θα σε κόψουνε για να σε προσφέρουν στο πρώτο 20χρονο μωρό που τους φτιάχνει πίνοντας συνεχώς σφηνάκια και κρατώντας στο άλλο χέρι το κινητό που έχει ήδη ξεκινήσει να γράφει ένα μήνυμα αρχίζοντας κάπως έτσι : « και εγο σαγαπό, αλλά…».
Νομίζω, αγαπητοί, πως ήρθε η ώρα για να ξεράσουμε.  Στη σειρά ένας ένας και μη σπρώχνετε…

ΕΜΠΡΟΣ  ΓΕΝΙΑ ΜΟΥ ΤΙΜΗΜΕΝΗ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΚΑΙ ΑΚΟΛΟΥΘΑΝΕ ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΙ ΧΙΛΙΟΙ ΝΕΚΡΟΙ…

Advertisements
This entry was posted in Ιαχές, Κυριάκος Αναστασίου and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s