Έγνω (Σεραφείμ Σίγμα)

Έγνω
———
Με γνωρίσαν.
Η λαίλαπα και η ορμή του χθές.
Η στοργή, η γνώση και η νύστα των προσώπων.
Χαρούμενες τρεχάλες κυνηγώντας τη σκιά μου
μπρος σε καζάνια, με τη μυρωδιά
των σταφυλιών και του γλυκάνισου.
Πολύχρωμα πουκάμισα, γεμάτα χαμόγελα,
οργή για ασήμαντα. 

Με ξέρουν.
Όλοι όσοι είδαν το φευγιό της λύπης
να κρέμεται στα ματοτσίνορα μου.
Δωμάτια άσπρα, κρύα, τετράτοιχα.
Τετράστιχα, ταινίες του συρμού,
φλέβες γεμάτες όνειρα
και όχι μόνο. 

Θα με μάθουν.
Όσοι καίγονται απ’ τον ήλιο,
όσοι ακούνε την αλήθεια,
όσοι πάνω κοιτάνε χαρούμενοι
με τ’ ουρανού τα κάλλη. 

Θα με καταλάβει.
Μόνο το μαύρο ξύλο
που θα μ’ απλώσει
πάνω στης θάλασσας τα κύματα. 

Εκεί θα γίνω ένα με τον Ωκεανό κι αυτός μαζί μου.
Θα πιω την πλάση,
θα γίνω ένα με το χθες και τ’ αύριο. 

Ύστερα τίποτα, ύστερα καθόλου. 

Ξακουστή σιωπή, γαλήνη, ηρεμία. 

Γαλάζιο μαζί με άσπρο πάνω στους βράχους.
Advertisements
This entry was posted in Ποιηση, Σεραφειμ Σιγμα and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s