…την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν…. – του Κυριάκου Αναστασίου

imagesΤζινάκι, κατάλοιπο μιας ηττημένης γενιάς, τσαντάκι ασορτί με το παπούτσι και την ζώνη, μπλουζάκι τιραντέ, μαλλί επιμελώς ατημέλητο και ρολογάκι που πηγαίνει πέντε λεπτά μπροστά, έτσι από άποψη.
Γιατί το στυλ χάθηκε κάπου εκεί, ανάμεσα στον τελευταίο οργασμό και την ανικανοποίητη ανάγκη για αγορά σέξι εσωρούχων από γνωστό τηλεοπτικό νυφοπάζαρο.
Αυτή που περιμένουμε να μας βρει δεν θα έρθει και χθες βράδυ ήρθε στον ύπνο μου και μου το είπε ξανά. Της έτυχαν λέει, κάτι αναποδιές και θα την κρατήσουν μακριά για αρκετό καιρό. Κάτσε εσύ και βολέψου με ότι έχει στο ημίχρονο του αγώνα και πάρε κανένα  κρύο σάντουιτς από την πλησιέστερη καντίνα.
Μα δεν φταίει αυτή, έτσι και αλλιώς ποτέ δεν γνώρισε ή έστω να δει από μακριά μια γυναίκα που να αυτοπροσδιορίζεται ως γυναίκα. Γυναίκες κυκλοφορούνε καθημερινά, άλλες κάνουν τις γλάστρες στα σαλόνια, άλλες είναι πιο απενοχοποιημένες και παριστάνουν τις γυναίκες δίπλα σε κουστουμάτους άντρες με μακρύ μαλλί και μπρελόκ με το σήμα της ειρήνης, τέλος υπάρχουν και οι άλλες, απολειφάδι μιας άλλης πάστας αυτής που παλιά στο πανεπιστήμιο ήταν αριστερές αλλά στην πρώτη στροφή το γύρισαν και πήγαν με τον πρώτο αρχιτέκτονα που στο τσακίρ κέφι χόρευε με λεβέντικες στροφές την Δραπετσώνα ενώ τραγουδούσε στην καρέκλα της η Μπέλλου και ο μπουζουξής είχε το γαρύφαλλο καρφωμένο στην κομβιοδόχη .
Όχι μικρή μου, δεν φταίς εσύ, άλλωστε πέρα από 3 τσιμπούκια που έκανες στην ζωή σου μπροστά στα χοντρά πόδια κάποιου ανώτερου δεν έχεις δει πολλά πράγματα. Προσπάθησε όμως να είσαι γυναίκα ¨ δια ελέου και φόβου περαίνουσα….¨. Έτσι και αλλιώς όπως έχουν γίνει και τα αρσενικά σήμερα δεν ζητάνε πολλά πέρα από ένα πιάτο καλοζεσταμένη κονσέρβα, να μην υπάρχει σκόνη στο πληκτρολόγιο και το Σαββατόβραδο να φοράς ζαρτιέρες για να σε ξεσκίζουν και να επανεπιβεβαιώνονται .
Χθες στον ύπνο μου ήρθε και μου είπε και άλλα… Ο Γκούιντο, λέει, του Φεντερίκο, αποφάσισε να αυτοκτονήσει γιατί ακόμη να βρει κάποια που να μην τον οδηγεί στην μονιμότητα και τα έλη, ίδια με αυτά που πετάνε τις ακαθαρσίες των ελεφάντων από το τσίρκο που είχε πάει μικρός. Αηδίασε μέχρι και ο Γκουίντο… Άφησε και ένα σημείωμα στο στόμα ενός πλαστικού κλόουν που έλεγε :
« Έρχομαι για να σε βρω, γέρασα περιμένοντας και πλέον δεν θα μπορώ  να
σε φιλήσω, ενώ τα μάτια μου δακρύζουν συνεχώς και δεν θα μπορώ να δω ούτε τα μακριά σου μαλλιά …

Γκουίντο

Υ.Γ. Να φανταστείς ούτε να πετάξω πια στον ουρανό μπορώ…»

Σκέφτομαι, καημένε Γκουίντο, άραγε άξιζε να πεθάνεις τόσο αργά ή έπρεπε να το κάνεις νωρίτερα; Εδώ σε προσπέρασε και η τέχνη σου, κάπου πήρε το μάτι μου και το 9! Άκου πράγματα, σε ξεπέρασαν με μισή δρασκελιά, ήσουν είπαν ασπρόμαυρος και έφερνες νύστα…
Γυρνώ όμως πάλι στη πρώτη σκέψη μου… Μη το χέσουμε όμως ρε παιδιά, μην το κάνουμε καφενείο του στυλ : πού πήγαν όλες οι γκόμενες; και να σου ο καφετζής με το υποβρύχιο και να ακούγεται από δίπλα ο συνάδελφος : να σου χέσω τις πεντάρες…
Νοσταλγία μιας άλλης εποχής που ποτέ δεν γνωρίσαμε αλλά μας αγγίζει βαθιά και βίαια κάθε φορά που την αντικρίζουμε; Ένας ιδεατός αντικατοπτρισμός του τίποτα; Μια γνωστή που μας θυμίζει την γιαγιά μας στα νιάτα της και συγκινούμαστε; Η σύγκριση με το σημερινό τίποτα και την πλατίνα με την πράσινη ανταύγεια; Το ασπρόμαυρο που σε γοητεύει ιδιαίτερα σε αντίθεση με το σημερινό έγχρωμο που καθιερώθηκε για την βελτίωση της οπτικής αυνανοικανότητας των σκληρών πορνό;
Οι μπάσες φωνές και το γρέζι ή οι άχρωμες κορώνες και τα κουνήματα του κώλου( κυριολεκτικά και μεταφορικά). Ένα φιλί που πονάει όσο ένα χαστούκι ή μια μολότοφ βαλμένη με τέχνη στο αιδοίο της; Ερωτήματα που γεννιόνται και πεθαίνουν αμέσως..
Η κατάληξη είναι μια όμως, πως το γυαλισμένα χείλη κάποιας παλιάς Rita ή έστω και Lauren είναι δύσκολο να ξαναβρεθούν, ακόμη είναι δύσκολο να έρθει κάποια να σε αρπάξει από τον εγκέφαλο και να σου πει πως όλα είναι αλήθεια. Εις αντικατάσταση αυτών έχουμε την κυρία που φουμάρει θεριακλίδικα το κατά τ΄άλλα light τσιγαράκι της με τα δυο δάχτυλα παρακαλώ, γιατί κάνει καλύτερο στυλ, ενώ στο πίσω μέρος του μυαλού της σκέφτεται πώς θα κονομήσει κανένα πενηντάρικο παραπάνω μπας και καταφέρει να χτυπήσει το μούρλια συνολάκι που είδε χθες βράδυ στο μαγαζάκι του φλώρου .
Επαναλαμβάνω πως δεν φταις εσύ, ξέρεις ποιος φταίει…. Για αυτό συνέχισε να κάνεις το κομμάτι σου και πριν βγεις στο πάλκο αφου ξυρίσεις τα πόδια σου πάρε και λίγο το μουστάκι γιατί έχει αρχίσει να φαίνεται, ακόμη μην ξεχάσεις να αφήσεις στο κομοδίνο την λίστα με τα ψώνια να στείλω το παιδί να τα φέρει ενώ τέλος να σου πώ πως τον Γιωργάκη σήμερα θα τον πουλήσω σε κάτι κυρίους που τον θέλουν για εμπορεία λευκών ψυχών. Σκέφτηκα να τον σφάξω, να ξεμπερδεύουμε, αλλά  πού να βρεις καιρό να καθαρίσεις και το παράτησα.

Όσο για την επανάσταση, όπως τα αφήσαμε , γαμιέται…

Advertisements
This entry was posted in Κυριάκος Αναστασίου, Κυριακος Αναστασιου, Πεζογραφια and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s