Το τσακάλι 2- του Κυριάκου Αναστασίου

Τα μεγάφωνα ανοιγμένα / τέρμα οι ενισχυτές

Και το στόμα μου ραμμένο / με αόρατες κλωστές

Πες μου μάνα τι να κάνω / για να βγω απ’ τη σιωπή

Δε με γένναγες ρουφιάνο / δίχως πέτσα και ντροπή

Μια ζωή πίσω απ’ τα φώτα / στη ντροπή στις προσβολές

Τι μου φταίει, τράβα ρώτα / κι ότι μάθεις μου το λες

                                                                     ( Α. Πάνου )

 

Οι στίχοι του Πάνου μου φέρνουν στο μυαλό τον Καζαντζάκη και τον Τελευταίο Πειρασμό. Κάπως έτσι και ο κατά Καζαντζάκη Ιησούς δεν θα σκέφτηκε πάνω στο σταυρό; Κατ΄ επέκταση έτσι σκέφτεται και ο καθένας που χαράμισε( αν είναι αυτή η σωστή λέξη) τη ζωή του για ένα σκοπό γνωρίζοντας ίσως εξαρχής πως η όλη προσπάθεια είναι μάταιη.

Τί είναι όμως αυτό που μας παρακινεί, να κάνουμε τέτοιου είδους κινήσεις; Ποια είναι αυτή η οπτική γωνία του καθενός που τον κάνει να χαράζει τέτοιους δρόμους στη πορεία της ζωής του; Κανείς δε ξέρει, κανείς δε θα μάθει και κανείς ποτέ δε θα είναι σίγουρος.

Αυτό που μπορεί να αναλυθεί είναι ίσως τα κίνητρα του καθενός. Αρχικά όμως να ξεκαθαρίσουμε  τι είδους αποφάσεις εννοούμε, για ποια μερίδα ανθρώπων γράφεται το παρών κείμενο και ουσιαστικά ποιους πάμε να ξεδιαλύνουμε από τη μάζα και τη σκατίλα του σουπερ μάρκετ που μας περικυκλώνει.

Δε μιλάμε για τα παιδάκια που μέχρι τα 25 τους είναι επαναστάτες και μετά κρύβονται πίσω από μια γυναικεία φούστα παριστάνοντας τους υπηρέτες του κεφαλαίου, όχι όμως του κεφαλαίου του συστήματος αλλά του δικού τους κεφαλαίου, του μικρού, στενού και σκοτεινού κόσμου τους. Επιπλέον δε μιλάμε για κοριτσάκια που η μόνη τους ανησυχία είναι πως θα είναι ο άντρας της ζωής τους . Ακόμη δε θα μας απασχολήσουν ούτε οι τερατόμορφοι άνθρωποι με γραβάτες που κυκλοφορούν ελεύθεροι και χωρίς φίμωτρο σε διάφορες υπηρεσίες δημόσιες η μη μαζί με τον χαρτοφύλακά τους και χορεύουν ανάμεσα στους αρμούς από τα πλακάκια της τουαλέτας. Όλοι αυτοί και πολλοί ακόμη δεν έχουν θέση στο κείμενο αυτό. Όλοι αυτοί έχουν κερδίσει και οι νικητές πάντα είναι αποκρουστικοί, τουλάχιστον για εμένα. Πάμε λοιπόν με τους χαμένους. Όχι όμως στους χαμένους που έπαιξαν για να κερδίσουν, αυτοί και η καριέρα τους δε μας αγγίζει ούτε μας συγκινεί. Στους χαμένους που μπήκαν στο γήπεδο γνωρίζοντας εξαρχής πως το παιχνίδι είναι στημένο και το κανιβάλισαν μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο.

Επανερχόμενοι λοιπόν στο αρχικό μας ερώτημα και αφού ξεκαθαρίσαμε κάπως σε ποιους απευθυνόμαστε, συνεχίζουμε αναλύοντας τη βαθύτερη πίστη και ιδεολογία των ατόμων αυτών. Άτομα που απέρριψαν τον κόσμο, τον έφτυσαν στα μούτρα και γύρισαν τη πλάτη στους άλλους, περιμένοντας κάτι άλλο. Βέβαια υπάρχουν και αυτοί που δε περίμεναν τίποτα και παρόλα αυτά δήλωναν ελεύθεροι, σατιρίζοντας έτσι τη ματαιότητα των δεσμών όλων των υπολοίπων. Το σίγουρο με αυτά τα άτομα είναι πως έχουν πίστη σε αυτό που κάνουν και αυτά τα άτομα, λένε, πως είναι τα πιο επικίνδυνα.

Πόσοι δε πήγαν στα χαμένα; Αυτό δε σημαίνει ότι υποχρεωτικά αυτοκτόνησαν ή σκοτώθηκαν. Στα χαμένα μπορεί να πάει και κάποιος ενώ είναι ζωντανός και παραδείγματα τέτοιων περιπτώσεων υπάρχουν πολλά. Εδώ να ξεκαθαρίσουμε πως μιλάμε για το άτομο και όχι για το έργο που αφήνει ή συνέχεια παράγει κατά τη διάρκεια της ζωής του. Κατά τη προσωπική μου γνώμη στα χαμένα πήγε και η ζωή του Μ. Αναγνωστάκη που αν και άφησε πίσω του τρομερό έργο, είμαι βαθειά πεπεισμένος πως πίστευε κάτι ανάλογο. Άσχετοι δημοσιογραφίσκοι και ποιητές τον ονόμασαν ποιητή της ήττας. Ο ίδιος ήρθε η ώρα που τα βρόντηξε και δήλωσε αποσύρομαι από την τέχνη μου. Δε τολμάω καν να φανταστώ σε ποιο σημείο αισχρότητας και , γιατί όχι, οργής θα είχε φτάσει. Χωρίς να γνωρίζω κανέναν…

Στις δεκαετίες ΄60-΄70 ήταν ήδη πολύ γνωστή η φράση : ‘… τα καλύτερα και πιο λαμπρά μυαλά της γενιάς μου κάηκαν από τη πρέζα …’’ . Στη σημερινή εποχή η παραπάνω φράση ίσως να έχει αλλάξει ελαφρώς λόγω της αιτίας, αλλά η σημασία και η ουσία του σήμερα είναι πως και πάλι τα λαμπρά μυαλά καίγονται.  Να σημειώσουμε πως με την έννοια «λαμπρά» εδώ δεν αναφέρουμε τους επιστήμονες, όχι. Αυτοί κάνουν άψογα τη δουλειά τους και δε καίγονται με τίποτα. Αρκεί να πέφτει το πακέτο στα χέρια τους, το φακελάκι στη τσέπη τους, η επιδότηση στη πισίνα τους και η μαϊμού με τα 14 πόδια στο κλουβί της για πειράματα στο όνομα της επιστήμης. Της ανθρώπινης επιστήμης, διότι έτσι μας συμφέρει.

Μια ζωή πίσω από τα φώτα. Γιατί; Δε σου αρέσει το φως; Έχεις προβλήματα και θέλεις να τα κρύψεις ή μήπως είσαι σεσημασμένος κακοποιός και το σκοτάδι είναι για σένα καταφύγιο; Προφανή και ηλίθια ερωτήματα κρατικής προέλευσης. Προτείνω και τη τοποθέτηση κάμερας για καλύτερο έλεγχο. Μιας και είναι της μόδας.

Η πίστη των ατόμων αυτών που αναφέρουμε στις ιδέες τους και η στάση ζωής τους στα πιστεύω τους, προσωπικά, φέρνει στο νου κάτι από τους κομμουνιστές των πρώτων προεμφυλιακών αλλά και μετεμφυλιακών χρόνων. Όχι δε το κάνω πεζό και μη βιαστείς ηλίθιε να  με κατηγοριοποιήσεις στα κόκκινα πρόβατα. Εδώ μιλάω για τη πίστη στο άπιαστο. Για τη πίστη στο ιδιαίτερο και ξεχωριστό. Μόνη διαφορά που αναφέρθηκε και πιο πάνω είναι πως οι πρώτοι δεν ήξεραν η ίσως δεν ήθελαν να πιστέψουν στη ματαιότητα του αγώνα τους και πολεμούσαν, πίστευαν, υπηρετούσαν ένα όνειρο που δεν ήξεραν που θα τους βγάλει, σε εφιάλτη ή σε παράδεισο. Οι σημερινοί ονειροπόλοι όμως γνωρίζουν καλά πως κυνηγούν χίμαιρες και οφθαλμαπάτες ερημικές, παρόλα αυτά παλεύουν.

Δε με γένναγες ρουφιάνο, δίχως πέτσα και ντροπή. Αυτή η φράση περικλείει τα πάντα. Η τελευταία σκέψη του Χριστού πάνω στο σταυρό πριν ξεψυχήσει. Μια από τις τελευταίες σκέψεις κάποιου ξεχασμένου αντάρτη  παρελθόντος,  μόνος του στο σπίτι χαζεύει οικογενειακές φωτογραφίες, όταν ήταν μικρός και αναρωτιέται αν άξιζε να πάρει αυτό το δρόμο. Τόσες θυσίες και χαμένες ευκαιρίες για ποιο λόγο; Για να αφήσει τα πράγματα έτσι όπως τα βρήκε χωρίς να έχει αλλάξει τίποτα προς το καλύτερο. Μια ζωή χαμένη ανάμεσα σε όχι, δε θέλω, ξέχασέ το, μοναξιά και δημιουργία. Για όλα αυτά; Μια ζωή έξω από ρουσφέτια, ρουφιανιές,  μικροπολιτικές συμφεροντολογισμού και αρπαχτές της μιας βραδιάς. Έξω από γκόμενες με βλαμμένο  εγκέφαλο  και ματωμένα βρακιά και μακριά από παρέες με πολιτικές συζητήσεις καφενείου.

Ωραία αντίθεση. Από την άλλη ο Ιησούς πάνω στο σταυρό έβλεπε μια ζωή εξίσου στρωμένη. Γυναίκα, παιδιά, δουλειά, κοινωνική αναγνώριση, ξανθιά ερωμένη. Τελικά οδηγούμαι στο συμπέρασμα πως οι δυο αυτοί μεγάλοι Καζαντζάκης και Πάνου, ο καθείς με τη τέχνη του βέβαια, επικοινωνούν άμεσα, βαθειά και απόλυτα.

Τα κίνητρα της ζωής σου είναι λοιπόν αυτά που σε καθορίζουν πώς θα κινηθείς και πως θα πορευτείς σε αυτήν. Βιβλία, μουσικές, ταινίες, άνθρωποι, μνήμες, οικογένεια. Όλα αυτά σε καθορίζουν, σε πλάθουν και σου δείχνουν ένα δρόμο. Βέβαια δεν είναι σωστό να υπάρχει γενίκευση. Βιβλίο για παράδειγμα είναι ο μικρός και ταλαντούχος μάγος Χάρρυ … βιβλίο είναι και ‘Ο ΗΛΙΘΙΟΣ΄ του Ντοστογιέφσκι .  Ταινίες γυρίζει ο Spielberg, ταινίες γύριζε ο Fellini και ο Peckinpah. Τραγούδια ισχυρίζεται πως γράφει ο George Michael το ίδιο πιστεύει και ο Dylan. Άνθρωπος με τα όλα του διαλαλεί πως είναι ο κάθε πρωθυπουργός παγκοσμίως, ενώ από την άλλη η Νατάσα Κάμπους αναρωτιέται αν μπορεί έστω να το πιστέψει.  Δε γίνεται να βγούμε στον ίδιο δρόμο. Δε υπάρχει κοινό σημείο.

Τσουτσέκια όλων των κρατών ενωθείτε. Τώρα είναι η σειρά σας. Βγείτε στην επίθεση χωρίς φόβο. Τώρα είναι που μπορείτε ελεύθερα να θερίσετε όποιο κεφάλι προεξέχει για να έρθουν όλοι στα μέτρα σας. Όποιο κεφάλι είναι κοντύτερο δε σας προβληματίζει, άλλωστε ο Προκρούστης μας έχει αφήσει χρόνους και οι πλαστικές ανόρθωσης είναι ακριβές.

Κουλτουριάρη καλλιτέχνη  σώπαινε και γράφε το  θεάρεστο έργο σου χωρίς ντροπές. Χιλιάδες νεκροί ετοιμάζονται να σε χειροκροτήσουν σε ραδιομέγαρα, νταμάρια και μικρές αίθουσες εκδηλώσεων.

Μεγάλε πολιτικέ αρχηγέ πέσε από το μπαλκόνι σου επιτέλους. Περιμένει ο κόσμος πεινασμένος από κάτω να αρπάξει τη πανάκριβη ζώνη σου και το χρυσό ρολόι μπας και μπορέσει να αγοράσει κάτι να βάλει στο στομάχι του.

Σκεφτόμενος τελικά όλα αυτά, μαζί με τα προηγούμενα καταλήγω στο συμπέρασμα πως το παλιό δηλητήριο συνεχίζει να αποδίδει καρπούς. Ειδικά τώρα που η εποχή είναι δύσκολη. Τουλάχιστον ξέρουμε πως όλα είναι αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης ενέργειας.

Με το δηλητήριο που ρουφάμε σήμερα τι γίνεται; Πότε θα μάθουμε τη περιέχει και κυρίως ποια η δοσολογία του;

Επιπλέον, η στηλίτευση του κόσμου δεν ήταν για ξεκάρφωμα. Το εννοούσε ο λαός που τότε, ίσως και σήμερα, βολεύει μερικούς να τον αναφέρουν ως λαουτζίκο. Ας ήταν αξύριστος, ας φορούσε πιτζαμάκια με καρδούλες και αρκουδάκια και ας ήταν τόσο ανόητος που φώναζε έξω οι βάσεις του θανάτου. Έτσι τον μεγάλωσε ο εμφύλιος, με όνειρα ταγμένα να καούν στις φωτιές του Αυγούστου, καθώς θα τις πηδάει ο κάθε ευτραφής φασιστάκος τουρίστας.

Advertisements
This entry was posted in Κυριακος Αναστασιου, Πεζογραφια and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s