Εις μνήμην … – του Κ. Αναστασίου

 Φοβάμαι
τους ανθρώπους που εφτά χρόνια
έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«Δώστε τη χούντα στο λαό».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που σου ‘κλειναν την πόρτα
μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια
και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο
να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που γέμιζαν τις ταβέρνες
και τα ‘σπαζαν στα μπουζούκια
κάθε βράδυ
και τώρα τα ξανασπάζουν
όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη
και έχουν και «απόψεις».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
και τώρα σε λοιδορούν
γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.
Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

– Μανόλης  Αναγνωστάκης, «Φοβάμαι»- Νοέμβρης 1983

17  Νοεμβρίου σήμερα. Αποθέτοντας  φόρο τιμής σε όσους θέλησαν να πούνε κάτι εκείνες τις στιγμές. Στους ανθρώπους που αποφάσισαν να μιλήσουν με την ιστορία. Στους ανθρώπους που μετατράπηκαν σε καρεκλοκένταυρους του κερατά ανατρεφόμενοι μέσα σε πολιτικά γραφεία ή σε συνδικαλιστικές ομαδούλες κι έχουν  γίνει τώρα πια μεγάλοι και τρανοί, φτύνοντας στα πρόσωπά μας τα  «ιδανικά» τους. Στο παιδάκι που πηγαίνει σήμερα με τη μαμά του και αφήνουν ένα γαρύφαλλο στη μνήμη του εραστή της που χάθηκε εκείνη τη νύχτα. Στη μνήμη όλων των εραστών που χάθηκαν για πάντα.  Στη μνήμη του παιδιού που δεν το κατασπάραξε το κόμμα. Στη μνήμη των θυμάτων που ακολούθησαν τις «επετείους» του Πολυτεχνείου. Στους Ι. Κουμή και Σ. Κανελοπούλου. Στο γκλομπ του αστυνόμου που πάντοτε θα πέφτει κάθετα σε κεφάλια νέων. Σε όλα αυτά που μας κυνηγάνε μια ζωή και σε όλα αυτά που μας αναγκάζουν να ζήσουμε. Για τη παρακρατική επίθεση του ΄73, για τα ναρκωτικά που δε πήραμε ποτέ,για τον Δεκέμβρη του ΄08 που τον τσακίσανε, για τα όχι που δεν είπαμε, για τα σήμερα που μας τσακίσανε και τα αύριο που δε θα δούμε. Για αυτούς που μας περιμένουν να μας χαρίσουν μια ζωή, αλλά εμεις δε θα πάμε…
Είναι και αυτός ο φόβος που έρχεται κάθε βράδυ και με ανατριχιάζει μόλις κάνω πως κλείνω τα μάτια μου…

Και το κάθε φέτος, ρε συ, κρύβει όλο και περισσότερο φόβο.
 Λίγα γαρούφαλλα θα αρκούσαν, θα ήταν βλέπεις μια κάποια λύση.
 Εις μνήμην λοιπόν...


Advertisements
This entry was posted in Κυριάκος Αναστασίου, Κυριακος Αναστασιου, Πεζογραφια, Σπιτι στην Καμαρα and tagged , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s