Η λοβοτομή δεν πονάει – του Κ. Αναστασίου

people_-one-flew-over-the-cuckoo-s-nest_1Δεν ήθελες να αφήσεις τα 25. Θυμάσαι; Είχες αγκιστρωθεί πάνω τους σα μωρό στο βυζί της μάνας . Γνώριζα τους λόγους που φοβόσουν εκείνη την ηλικία μα και γιατί σε γοήτευε. Δεν ήθελα όμως να ανοίξω κουβέντα μαζί σου για αυτά. Ήξερα πού θα πάει το πράγμα. Θα σε στρίμωχνα με διάφορες ερωτήσεις , θα μαλώναμε  και δε θα μιλιόμαστε για τουλάχιστον 2 μέρες . Ύστερα πάλι από την αρχή.

Τα 25 ήταν το μεταίχμιο. Η στιγμή της κρίσης. Εκεί θα αναλύαμε τη πορεία  μας στο χρόνο και θα διαλέγαμε ποιο μονοπάτι θα πάρουμε. Θα βάζαμε κάτω όλα όσα πιστεύαμε, όσα μας συντρόφευαν και θα τα ανακρίναμε μέχρι τέλους. Θα τα βάζαμε σε μια σειρά για να μετρηθούμε μαζί τους ώστε να δούμε αν έχουμε τα κότσια για να συνεχίζουμε να πορευόμαστε μαζί τους κλείνοντας το πρώτο γύρο της κούρσας.

Τα φοβόσουνα τα 25. Μαζί σου και εγώ. Κρυφά όμως, δε το έκανα σημαία μου, όπως εσυ. Δεν ήταν ο χρόνος που μας ανατρίχιαζε. Ούτε το γήρας, ούτε ακόμη ο θάνατος. Αυτές τις φοβικές αναζητήσεις του στυλ : « μετά τον θάνατο τι;», «σφίξε το δέρμα σου όπως τότε» και « γίνε φίλος με το χρόνο» τις αφήναμε για τα περιοδικά τις κυρίες της άλλης κοινωνίας, της παράλυτης.

Αυτό που φοβόμαστε ήταν το χειρουργείο. Οι δυνατές λάμπες στο πρόσωπο, τα γάντια του χειρούργου. Το ξυλάκι στο στόμα. Η λοβοτομή. Διότι, φίλε μου, γνωρίζαμε από καιρό πως δε θα μπορούσαμε να συνδυάσουμε τη διαλεκτική της εφηβείας και της ¨πρώτης¨ νεότητάς μας με τη ζωή ενός τριαντάρη. Δε γίνεται.

Τριαντάρης δεν είναι μόνο ο Ισκαριώτης χαρτογιακάς που κλείνει συμφωνίες οn-line κάθε μισή ώρα με το high-tech μαραφέτι στα χέρια. Που τρυγυρίζει στις in καφετέριες με μαύρο, δερμάτινο χαρτοφύλακα και προτάσσει το φαλλικό σύμβολο που κρέμεται αβίαστα απο το λαιμό του. Που σέρνεται σε χαζοπαρέες αναζητώντας κανένα σεξιστικό αστειάκι και γκομενίτσες πολυτελείας.  Γλοιώδης και αποτρόπαιη κατάληξη ανθρώπου (;) που  αφήνοντας την τελευταία του πνοή παρακαλεί να αναγράψουν στο μνήμα του τη φράση : « Τα λεφτά πρέπει να γεννάν λεφτά». Φτωχέ κροκόδειλε.

Τριαντάρης είναι και ο τρελαμένος τύπος στο παγκάκι που δεν κατάφερε και πολλά στη ζωή του.  Αυτός που τρέχει από πρωί ως το βράδυ αλλά δεν μπορεί να βάλει στην άκρη λίγα φράγκα. Είναι εκείνος που δε μπορεί να καταλάβει που ¨ χάνεται¨ ο ελεύθερός του χρόνος. Είναι εκείνος που ενώ στα 20 του έγραφε αριστουργήματα, πλέον οι δημιουργίες του κατάντησαν μια τρελή ισορροπία μεταξύ σάτιρας και γελοιότητας μιας πεζής καθημερινής ρουτίνας. Εκείνος που μετράει τη ζωή να φεύγει αναζητώντας λίγη εύνοια απο τον χρόνο για τις σακούλες στα μάτια.

Δε νομίζω να σκαμπάζεις πολλά απο αυτά. Κοίτα πώς κατάντησες! Η δουλειά σου ήρθε πακέτο με το πτυχίο, το ίδιο μάλιστα βράδυ.  Μια προκήρυξη- φωτογραφία και οι γνωστές κρατικοδίαιτες δικαιολογίες για την αδιαμφισβήτητη και μοναδική σου αξία επί του έργου. Πόσο βαθύ είναι, αλήθεια, αυτό το κράτος; Πόσο ρηχή αυτή η μνήμη; Ασχολείσαι με like και άλλα παρόμοιας αισθητικής πράγματα ενω τα βράδια κρατάς τη συννεφιά στα μάτια με κανένα τραγουδάκι του παλιού καλού καιρού μήπως και κερδίσεις κάτι απο εκείνη την αίγλη. Ξέρασες τα πάντα σε ένα βράδυ και δε τολμάς να κοιτάξεις πια καθρέφτη, Όταν ξυπνήσεις ίσως να είμαι εδώ να σου πετάξω το τελευταίο γιαούρτι( με πήλινο κεσεδάκι, έτσι;).

Ποιο δρόμο να ακολουθήσει κανείς; Κοιτώντας προσεκτικά, θα βρεθούν και οι μικροί παράδρομοι. Όλο και κάποιο λαχείο, μια πλούσια γκόμενα, κάποιος μοιραίος τύπος απέναντι απο μια κουρελιασμένη ψυχή, ένα καλολαδωμένο περίστροφο θα ανοίξουν νέους ορίζοντες τύχης όπου σίγουρα θα εμπλουτίσουν το βιωματικό επίπεδο του καθενός και θα αναδείξουν το ρητό  όπου τονίζει πόσο ύπουλη μπορεί να γίνει η ζωή.

Η μέρα που οι περισσότεροι αποφασίζουν να μεταμορφωθούν από σκουλήκι σε πεταλούδα είναι βροχερή και όπως βραδιάζει , οι δρόμοι γυαλίζουν επικίνδυνα για τα  μάτια.

Χρόνια και χρόνια σκουλήκια. Στα δέντρα, στο χώμα, ώσπου ξαφνικά μεγαλώνουμε και αφήνουμε πίσω τα πάντα. Γινόμαστε χρυσαλίδες για λίγο και στο τέλος πανέμορφες πεταλούδες. Το μόνο που μένει τελικά είναι δυο μεγάλες κεραίες για να αντιλαμβανόμαστε  τα μηνύματα της εκάστοτε εποχής και έτσι να πετάμε από το ένα πολιτικό άνθος που αρχίζει και μαραίνεται στο άλλο που πήρε να ανθίζει. Μια αριστερά, μια δεξιά. Ενώ παράλληλα θα ψάχνουμε τρόπους να ¨ τα΄κονομήσουμε¨. Φτωχέ κροκόδειλε (δις).

Βλέπαμε τα 25 να έρχονται καταπάνω μας με ιλιγγιώδη ταχύτητα και σκεφτόμασταν τι μανούβρα μπορούσαμε  να κάνουμε για να αποφύγουμε τη σύγκρουση. Τρόπους να τα καθυστερήσουμε.  Η σοβαρότητα (;) που βγάζαμε προς τους έξω και τους κόβαμε τον αέρα έκρυβε μέσα της το πιο αθώο παιδάκι. Η ανορεξία μας για λυκειακό χαβαλέ σε όλη μας τη ζωή. Οι έρωτές μας για κορίτσια που όταν άνοιγαν το στόμα τους δε σε ανάγκαζαν να κοιτάς τα βυζιά τους. Τα λόγια που λέγαμε με τους φίλους που άλλοτε υπήρχαν και άλλοτε όχι. Οι αυταπάτες μιας άλλης ζωής, σε άλλες συνθήκες. Οι νεκροί που κάτι μας έλεγαν, κάνοντάς μας  να τους ακολουθούμε. Τα παιδιά που χάθηκαν. Τα παιδιά που δε γνωρίσαμε. Τα ερωτευμένα δεκαεξάχρονα κορίτσια που φεύγαμε μαζί μετά το φροντιστήριο. Οι αποτυχημένοι γενικώς. Όλα αυτά και τίποτα.

Σκέψεις που τρέχουν στο μυαλό. Χρόνος χωρίς αντίκρυσμα. Πώς να σωπάσω μέσα μου την ομορφιά του κόσμου; Πώς να θάψω μια για πάντα όλα όσα μας μεγάλωσαν; Πώς να ξεχάσω τα λόγια μας εκείνο το καλοκαιρινό βροχερό μεσημέρι; Η προδοσία μιας ζωής ή αλλιώς, πώς έμαθα να γλύφω εκεί που έφτυνα και το χειρότερο; Με επιτυχία αξιοζήλευτη.

Τα φοβόσουνα τα 25, αλλά πλέον συνειδητοποιώ πως εγώ ήμουν αυτός που τα φοβόταν περισσότερο. Τα 25 ζητάνε πολλά που δεν είμαι ακόμη στη νωθρή εκείνη θέση  όπου πρέπει να εκτελώ τις εντολές τους. Μπορώ να σκοτώσω άνθρωπο; Μπορώ να ξεράσω όρκους; Μπορώ να σβήσω εικόνες;  Το τρομακτικό είναι πως ακούω έναν ψίθυρο μέσα μου να υποστηρίζει φανατικά πως μπορώ. Λες τελικά κροκόδειλε, να είμαι σαν εσένα και να μην το έχω αντιληφθεί; Ρίγος…

Το καθεστώς έξω στριμώχνει τα πράγματα. Στριμώχνει τις ζωές μας και τις πατάει με τη δερμάτινή του μπότα. Μας μαντρώνει και μας βάζει στη σειρά για το σφαγείο. Ζητάει εικονικές ψήφους. Παρουσιάζει πλασματικά νούμερα. Εκδίδει οδηγίες για πολιτικούς πρόσφυγες. Εγκαθιδρύει τραπεζικούς υπαλλήλους για σωτήρες και πρωθυπουργούς. Μειώνει το οξυγόνο. Μολύνει το νερό και αυξάνει τη δόση του υπνωτικού στο βραδινό συσσίτιο των 20:00. Τι τα ψάχνεις; Μιλάμε για ιδεώδη, λευκά όνειρα και τρίχες. Πρόεδρε ο κόσμος πεθαίνει.  Ένας μικρός λιποθύμησε στο σχολείο του, γιατί δεν είχε φάει για  3 μέρες. Έχε το νου σου στο παιδί ρε μαλάκα!

Έτσι είναι η ζωή φίλε μου θα  πει πάλι ο κροκόδειλος, φευ. Αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει Κεμάλ.  Για αυτό άσε τα λόγια και γύρνα το στη τρομοκρατία, όσο είναι καιρός. Μη πας να ψηφίσεις. Πήγαινε κάνε μπάνιο με το κορίτσι σου, πολύ πιο βαθειά πολιτική πράξη και μη πατάς τη μπανανόφλουδα της δήθεν επιλογής.

«… Άσε τους γύρωθέ σου να βουρλίζονται πως κάνουν κάτι…»

Τα πέρασες τα 25 τελικά και συνεχίζεις να είσαι άνθρωπος όπως και εγώ. Μόνο που κάτι λείπει. Είναι πως η πρώτη σκέψη πια είναι το μεροκάματο, το φαί, η επιδότηση, το ωράριο, το μουνί, τα παιδιά, η ψήφος, το κόμμα, η Παναγία, το αφεντικό, η κληρονομιά, ποιος θα φροντίσει τη μάνα στα γεράματα, η παντρειά, οι διακοπές το καλοκαίρι. Στη ζωή και αυτά, δε λέω, αλλά να, ξέρεις πως, χάνεται κάτι εκεί μέσα. Εκεί, λίγο πριν τη στροφή που ξέχασαν να τη σημάνουν, με αποτέλεσμα να καρφωθεί η λαμαρίνα στο στομάχι μου. Θα το καταλάβεις αυτό, όχι τώρα, αλλά σε λίγα χρόνια σίγουρα. Τότε το αεροπλάνο για Παρίσι θα έχει απογειωθεί και προφανώς θα είναι αργά.

Τα περάσαμε τα 25 και συνεχίζουμε να είμαστε άνθρωποι. Δημόσιοι υπάλληλοι, ιδιώτες, άνεργοι, οικογενειάρχες, δολοφόνοι, καρκινοπαθείς, φτωχοί, γκομενίτσες πολυτελείας, τρελοί, αλήτες, βολεμένοι, αυτόχειρες, προδομένοι, προδότες, πόρνες, γιάπηδες, μελλοθάνατοι, ηλίθιοι, άχρηστα κορμιά, ποιητές, ανέραστοι, πολιτικοί, πολίτες…  Άνθρωποι, αλλά όχι πια 25…

( φώτο : » Στη φωλιά του κούκου -1975 )

 

Advertisements
This entry was posted in Κυριάκος Αναστασίου, Κυριακος Αναστασιου, Πεζογραφια and tagged , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s