CLOCKWORK ORANGE του Κυριάκου Αναστασίου

 

*Το παρών κείμενο διαβάζεται αναγκαστικά με :

Αυτός που δεν έχει να χάσει τίποτα, είναι αυτός που στο τέλος κερδίζει. Είναι εκείνος που δεν έχει δεύτερη σκέψη στο πίσω μέρος του μυαλού του, δεν έχει ενστάσεις για το αν είναι σωστό ή λάθος, για το τί θα γίνουν οι άλλοι πίσω του, για το μέλλον. Είναι καθαρός. Βγαίνει μπροστά διεκδικώντας και έχει δυο επιλογές, ή να πέσει και να φύγει αμόλυντος και ελεύθερος ή να κερδίσει και να έρχονται σταδιακά η αναγνώριση, η επανάπαυση, το χρήμα και η δόξα φέρνοντας μαζί όλη τη βρώμα που αυτά κουβαλάνε. Μπορεί σε πρώτη φάση να είναι γλυκά και όμορφα όλα αυτά και ακόμη περισσότερο οι καταστάσεις που τα ζει ο καθείς, αλλά σε βάθος χρόνου ( εκεί δηλαδή που αρχίζεις και αντιλαμβάνεσαι τη ρίζα που σε ενώνει με τους προδότες άλλων εποχών) καταλαβαίνεις πως η μπανανόφλουδα που πάτησες και έπεσες δεν σου άφησε μόνο τον πόνο στο σπασμένο χέρι με τις αλλαγές του καιρού. Άφησε μέσα σου κατάλοιπα άλλων εποχών και συνηθειών. Κυρίως όμως σου άφησε τα ερωτηματικά κάποιων πράξεων, που ποτέ δεν κατάλαβες γιατί τις έκανες. Ποτέ δε μπόρεσες να πάρεις στα σοβαρά εκείνα τα ¨ ναι¨ που είπες και άλλαξαν τη ζωή σου. Εκείνα τα καταραμένα δευτερόλεπτα που έρχονται συνέχεια στο μυαλό σου και σε κάνουν να νοιώθεις απαίσια.
Σε αυτό τη σημείο, χτυπάει η Μαρίνα το παραθυρόφυλλο για να αναρωτηθεί μεταθάνατον : « Γιατί αντισταθήκαμε; Για ποιο λόγο χτυπήσαμε την εξουσία; Για να γίνουμε στο τέλος εμείς σαν και αυτούς που πολεμούσαμε;». Ρε κουφάλες, δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Κάποιοι την ψάχνουν αλλιώς. Κάποιοι θέλουν να φύγουν συνωμότες, με τα χέρια δεμένα πίσω από τη πλάτη, τα μάτια κλειστά με μαντήλι μαύρο και το στόμα σφραγισμένο.
Το τραγικό της υπόθεσης είναι πως η ανάσταση δε θα έρθει ποτέ. Το αίμα όσων χάθηκαν έχει ξεραθεί πάνω στις πέτρες που σήμερα κατασκηνώνουν οικογένειες που για χρόνια ήταν λάτρεις και ψηφοφόροι του πολιτικού συστήματος ενώ οι αναμνήσεις και τα λόγια των χαμένων έχουν γίνει βιντεάκια στο YouTube και το λυπηρό της όλης ιστορίας είναι πως τα συνολικά views δε ξεπερνάνε τα 100.
Κουρδιστό πορτοκάλι, κουρδιστέ χαμάλη, κουρδιστέ άνθρωπε… Πότε κατάλαβε ο τελευταίος την αναγκαιότητα της ύπαρξης του μέσα στο σύνολο; Την σημασία που έχει να δηλώσει κάποιος παρών στα πράγματα έξω όμως από κόμματα και κομματάκια; Την σοβαρότητα της θέσης του μέσα στη κοινωνία χωρίς μικρόφωνα και καλώδια; Την ιστορικότητα της κίνησης να κρατήσει κάποιος μια σημαία που επάνω της να γράφει μόνο το όνομά του; Την δύναμη που έχει το κλομπ καθώς ανοίγει κεφάλια; Την ορμή ενός όχι;
Ο καιροί μαλάκωσαν και μαζί με τους καιρούς μαλάκωσαν τα αντανακλαστικά μας, οι άμυνες μας, τα ένστικτά μας. Αντίθετα αυτά που γιγαντώθηκαν μέσα στον καθένα είναι ο φόβος, το αίσθημα της αδυναμίας, η αναγκαιότητα της απραξίας και η εντύπωση πως δεν υπάρχουν φίλοι να σε ακολουθήσουν και να τους ακολουθήσεις, φίλοι για να στήσετε μαζί μια ομάδα, ένα τσίρκο, μια ιστορία, ένα αποτυχημένο ανέκδοτο. Φίλοι που όταν σε βλέπουν να πέφτεις στη φωτιά δε θα προσπαθήσουν να σε βγάλουν, όχι τέτοιοι. Φίλοι που όταν σε δουν να καίγεσαι, όταν βλέπουν τα μαλλιά σου να χορεύουν με τις φλόγες και τα χέρια σου να προσπαθούν να πετάξουν με τα πύρινα φτερά, θα πάρουν φόρα και θα χωθούν πιο βαθειά στη κόλαση για να πάρουν μεγαλύτερη χαρά από τη δικιά σου, για να έχουν πιο ουσιαστική εμπειρία του τί γίνεται γύρω, για να διηγούνται πιο όμορφα την ίδια ιστορία στους άλλους φίλους που δε πρόφτασαν.
Αναγνωρίζω πως δεν είναι εύκολο να βρεθούν τέτοια άτομα . Συνήθως βλέπεις κάτι τύπους που το μάτι τους ( το δεξί κατά βάση) το έχουν βγάλει και το έχουν κάνει μπρελόκ για το κλειδί του αυτοκινήτου τους, υπάρχουν κάποιοι άλλοι που όταν περπατάν στους δρόμους σέρνουν μαζί τους ένα πτώμα και όταν τους ρωτήσεις τί είναι αυτό, σου απαντάνε πως είναι ο δίδυμος αδερφός τους, ενώ μέσα σου ξέρεις καλά πως είναι το δικό τους σώμα, νεκρό, μολυσμένο και εφηβικό. Γεμάτο όνειρα και ιδέες. Οι περισσότεροι τύποι που θα συναντήσεις είναι αυτοί με το τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης στο δεξί και το ποντίκι του υπολογιστή στο αριστερό. Έχουν ρυθμίσει τη ζωή τους έτσι που με το πάτημα ενός κουμπιού ή ενός κλικ καταφέρνουν και αλλάζουν τα συναισθήματά τους, τη συμπεριφορά τους και όλα τα δεδομένα που τους περιβάλουν στο κοντινό τους κοινωνικό κύκλο. Ακούστηκαν τώρα τελευταία κάποιες φήμες που λένε για μεταλλικές καρδιές χωρίς φλέβες, μόνο με καλώδια και για εγκέφαλο χωρίς νεύρα. Τις απέρριψα χωρίς να ρωτήσω, δε τόλμησα, φοβήθηκα μήπως βεβαιωθούν και έρθω σε δύσκολη θέση.
Στην αντίπερα όχθη όμως υπάρχουν κάποιες φωτιές που καπνίζουν ακόμα. Στέκονται και κοιτάζουν πίσω από τα χοντρά κλαδιά με τα παχύ τους φύλλωμα κάτι περίεργοι τύποι που με τα μάτια τους κοιτάζουν και περιμένουν. Έχουν όμως κάποιες παραξενιές και ιδιοτροπίες. Δεν αφήνουν στο νησί τους να εισέλθει ο οποιοσδήποτε. Φοβούνται μη μολυνθούν αυτοί αλλά κυρίως τα νέα παιδιά από διάφορες βρωμο-αρρώστιες που κυκλοφορούν εδώ, ανάμεσα σε εμάς, τους κιτρινιάρηδες και τους αρρώστους. Επιπλέον δε θέλουν να περάσει στο γενετικό υλικό της φυλής τους το γονίδιο της πολιτικής βούλησης, το γονίδιο της πολιτικής βίας, της λαιμαργίας για την εξουσία, το γονίδιο του πολιτικού σκύλου και άλλα τόσα γονίδια τα οποία αν εκφραστούν πάνω στο ανθρώπινο σώμα καταστρέφουν τόσο αυτό όσο και αυτά που θα συναντήσει στο πέρασμά του.
Οι άνθρωποι στο απέναντι νησάκι δεν είναι ηλίθιοι, ούτε διανοούμενοι καλλιτέχνες που συνεργάστηκαν με την εκάστοτε εξουσία για να εκπονήσουν αντιεξουσιαστικό έργο, ούτε κουλτουροκαταστραφείς που σερβίρουν την υποκουλτούρα της ανέραστης ζωής τους στο καθημερινό τους πιάτο παρέα με ολίγη από Πολάνσκι και για επιδόρπιο ωραιότατη Peggy Lee μαζί με τον Γιάννη και την άψογη κιθάρα του για να πέσει λίγο φως στη μικροαστική τους κουζινούλα.
Οι άνθρωποι στο απέναντι νησάκι είναι κάποιοι από εμάς, που σε πείσμα όλων, τα κατάφεραν. Είπαν δύσκολα όχι και αρνήθηκαν τα εύκολα ναι. Δεν δούλεψαν ποτέ στη ζωή τους γιατί δε πρόλαβαν ενώ δεν θέλησαν ποτέ να αφήσουν τα παιδικά τους παιχνίδια στο υπόγειο γιατί είχαν ήδη γίνει φίλοι μαζί τους. Δεν πρόδωσαν ποτέ αυτούς που αγάπησαν εκτός από εκείνη τη φορά που αναγκάστηκαν να πουν ψέματα για να ξεφύγουν από τη σαπίλα, αλλά χάρισαν το εισιτήριο πρώτα στην άλλη καρδιά. Όπως έκανε και ο Ρικ, τότε, εκείνο το βροχερό βράδυ στη Καζαμπλάνκα, κύριος όπως πάντα. Στη περίπτωση όμως αυτών των ανθρώπων το εισιτήριο γύρισε πίσω και έτσι φύγανε μόνοι τους, χωρίς κάποιος να τους αποχαιρετήσει αλλά ούτε κάποιος να τους υποδεχτεί.
Αυτοί οι τύποι αξίζουν για φίλοι και για συνάνθρωποι. Τύποι που έχουν ψηθεί και μόλις τους γνωρίσεις θα σε ανεβάσουν. Όχι πνευματικά, γιατί κάτι τέτοια τα ΄χουν για φτύσιμο. Θα σε ανεβάσουν σαν άνθρωπο, δείχνοντάς σου πραγματικά ποια η σημασία του να μένεις άνθρωπος, που έλεγε και η Κατερίνα πριν την σκοτώσουν τα χάπια που με ευλογία την άφηναν να παίρνει παρέα με τους δρόμους.. Μαζί με τέτοιους φίλους μπορείς να δημιουργήσεις συμμορίες, παρέες, τρομοκρατικές οργανώσεις, καταστάσεις , κοινωνίες που όμοιές τους δεν έχουν ξαναγίνει.
Μοιραία, τέτοιες φιγούρες απομονώνονται. Το γύρω σύστημα είναι αυτό που τις πετάει στην άκρη ή ακόμη και από μόνες τους καταλαβαίνουν πως είναι μάταιο να σκαλίζεις μια πληγή με σκοπό να την κάνεις να πονέσει, να τρέξει αίμα, το αίμα να ξεραθεί και πάλι από την αρχή. Αποφασίζουν λοιπόν να πάνε σε μέρη άλλα. Σημασία έχει όχι πια εδώ, για να αντιγράψω και τον Νικολαϊδη που τα έλεγε από τους πρώτους.
Όχι πια εδώ, αλλά πού; Θα ρωτήσουν οι αγανακτισμένοι της πλατείας, αυτοί που μέχρι σήμερα επέλεγαν δυο δρόμους, τον μπλε και τον πράσινο, την ανατολή και τη δύση, την Αρετή και τη Κακία, το μικρό και το μεγάλο, τους κλέφτες και τους αστυνόμους. Θέλουν συγκεκριμενοποίηση. Υπάρχει το εδώ και το πού; Το «όχι πια εδώ» , δε μπορούν να το αντιληφθούν. Το πιο βαθειά πολιτικό αίτημα που υπήρξε το άφησαν να περάσει έτσι, απαιτώντας δημοκρατία από το κοινοβούλιο (;) και κάπως έτσι κάηκε το δάσος αλλά μπόρεσαν και διαφύλαξαν σαν κόρη οφθαλμού ένα ολόκληρο δέντρο. Πιστεύοντας στο παραμύθι για το πνεύμονα οξυγόνου κτλ…
Το ταξίδι για κάποιους άρχισε. Φύγανε πολλοί. Κάποιοι καθαροί, κάποιοι μισοβρώμικοι και κάποιοι άλλοι φύγανε άδικα γιατί ποτέ τους δεν είχαν τις προδιαγραφές να φτάσουν, αλλά τους πέταξε η κοινωνία στην άκρη φορτώνοντάς τους ευθύνες για κάποια πολιτικά σκάνδαλα που κατά καιρούς ξεσπούσαν στη μακρινή Μπανανία. Σημασία έχει πως κάνανε κάτι. Κινήθηκαν, πέταξαν, σύρθηκαν, κολύμπησαν, μετάνιωσαν, πέθαναν, σκοτώθηκαν. Δηλώσαν παρόντες. Δεν κουρνιάσανε στο υπερσύγχρονο κοτέτσι τους κάνοντας το κορόιδο, ούτε άφησαν το πουπουλένιο πάπλωμα να τους σκεπάσει κρύβοντας το περίστροφο κάτω από το μαξιλάρι τους, μην έρθει κάποιος κλέφτης και τολμήσει να τους πάρει ότι πολυτιμότερο έχουν πάνω τους, η ζωή δεν είναι αυτό πάντως. Κάτι δαχτυλιδάκια μπορεί αλλά και αυτά έχουν μικρότερη αξία από εκείνα τα γαλανά που έπλεκε ο Παλαμάς.
Το ταξίδι για κάποιους άλλους μπορεί να αρχίσει τώρα ή σε λίγη ώρα ή σε κάποια χρόνια. Απλώς το ετοιμάζουν. Θέλουν σιγουριά. Ακόμα οι φωνές από την αντίπερα όχθη δεν ακούγονται. Το νησάκι είναι μακριά και ίσα που ξεχωρίζουν τα σήματα καπνού από τους φίλους. Μόλις όμως γίνουμε πολλοί, θα σταματήσουμε να κάνουμε αυτό το ταξίδι. Θα έχουμε μια μοναδική απαίτηση. Να κάνουμε το « όχι πια εδώ» , «παντού». Όχι όμως από τη μεριά της εξουσίας. Η εξουσία και οι καρέκλες θα μείνουν στα κορόιδα που φοράνε γραβάτες ή στους άλλους με τα μακριά μαλλιά και τα τζίν για ξεκάρφωμα, για να μαζεύουν πολλά λεφτά να χτίζουν τις ωραίες τους πισίνες μαζί με τους θεόρατούς τους τάφους. Το νησάκι θα αδειάσει όταν το « όχι πια εδώ» γίνει λαϊκή απαίτηση. Όχι όμως με φάσκελα, μούντζες και συνθήματα λυκειακού χαβαλέ και γηπέδου. Αλλά με επίγνωση της θέσης και της περίστασης.

Advertisements
This entry was posted in Κυριάκος Αναστασίου, Κυριακος Αναστασιου, Πεζογραφια. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s