Άγιες Μέρες (Σεραφείμ Σίγμα)

Άγιες Μέρες
——————
Πολλές φορές νιώθω να πνίγομαι από το ίδιο μου το σάλιο.
Στα πνευμόνια μου νιώθω τσιμέντο αντί για αέρα.
Τόσο πνιγηρή καταντά την ατμόσφαιρα η υποκρισία που
υποβάλλω τον εαυτό μου να αντιμετωπίζει κάθε μέρα.
Γέλια με το ζόρι, μυτιές με το ζόρι, λέφτα από κορίτσια
δίχως δόντια, δοχεία γεμάτα τάληρα και μάτια άδεια από συναίσθημα.
Χτυπήματα στα κουδούνια, τηλεφωνήματα, βρόγχοι γύρω από
καλώδια υπολογιστών, φορτιστές κινητών και ούρα να βρωμίζουν
τον αέρα.
Όλοι μας η ζωή συρρικνώθηκε σε μερικές ατάκες,
σε πολύχρωμα κουτιά που αν τα έβλεπε άνθρωπος,
με όλη την σημασία της λέξης, θα μας έφτυνε κατάμουτρα·
πριν καν προφτάσουμε να του εξηγήσουμε τα κοινωνικά μας σύνδρομα.
Κυριακή πρωΐ και οι εκκλησίες στις καρδιές μας άδειες.
Πόρτες κλειστές και μουσικές να ακούγονται για να εντυπωσιάσουν
τον κάθε ηλίθιο που θα τύχει να περάσει και να τις ακούσει.
Τα δάκρυα, όταν δεν βγαίνουν προς τα έξω ποτίζουν και δηλητηριάζουν
την ψυχή μου.
Τα μάτια μου γίναν θολά, όπως ενός ψαριού που το πιάσαν πριν από μήνες
και το σερβίρουν στα καλά εστιατόρια της παραλιακής ως φρεσκότατο.
Μυρίζω θάλασσα.
Σηκώνω το τηλέφωνο και ρωτώ, ποιός είναι.
Το ρολόϊ χτυπά εκνευριστικά τα δευτερόλεπτα που σφαλιαρίζουν τη μάπα μου.
Έχω σαλτάρει και κατεβάζω χάπια για να γίνω καλά.
Κουλουριάζομαι σε μία γωνία προσπαθώντας να πιάσω όσο το δυνατόν
λιγότερο χώρο.
Κουλουριάζομαι και βλέπω διάφορα.
Τηλεόραση, δίσκοι, βιβλία, γράμματα και κάρτες.
Λέξεις που με χαράκωσαν βαθιά στα μέσα.
Λίγο μου λείπει να με ξαναπιάσει το μελόδραμα.
Αηδίες και ξεράσματα.
Πόσο θα ήθελα να πάρω έναν κουβά και να σας περιλούσω όλους με αίμα.
Να σας βλέπω έτσι κόκκινους να γυρνάτε και να το παίζεται κάπως.
Πολύ θα το χαιρόμουν.
Θα έκαιγα τα τσιγάρα μου στο τασάκι πιο ευχάριστα.
Σηκώνω μόνος το δάκτυλο σαν να θέλω να πω μάθημα.
Μιλάω φωναχτά στον εαυτό μου.
Γελάω.
Κόβω τις φλέβες μου και σας κερνάω.
Πιείτε όλοι.
Άγιες μέρες έρχονται.
Πιείτε να χορτάσετε, μπας κι ησυχάσω και ‘γώ.
Έχω εφτά χιλιάδες στροφές να γυρνάνε στη μηχανή μου.
Χαλβαδιάζω τον γκρεμό απέναντι σαν γκόμενα που φοράει κόκκινα εσώρουχα.
Παρατηρώ κάθε του λεπτομέρεια και θέλω να τη νιώσω.
Θα καρφώσω την πρώτη μέσα στο σαζμάν και μετά άστα λα βίστα.
Άγιες μέρες έρχονται ρε μαλάκες.
Ίσως αναστηθώ γω και μαζί με το Θεό σας.
Είμαι σίγουρος όμως ότι ούτε εκείνος θέλει να σας ξέρει.
Έτσι θα μείνω παρέα με το μερίδιο μου κάτω.
Ξακουστή γαλήνη και σιωπή.
Πιείτε ρε μαλάκες μπας και ησυχάσω.
Άγιες μέρες έρχονται.
Δεν σας το είπανε οι παπάδες;
Advertisements
This entry was posted in Ιαχές, Ιαχες, Σεραφειμ Σιγμα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s