ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΝΟΣΩ ΤΟΥ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΟ ΣΠΙΤΙ…-του Κυριάκου Αναστασίου

Πού είναι οι πνευματικοί άνθρωποι κύριοι; Πού είναι η πνευματική εξουσία; Οι πνευματικοί ταγοί του σήμερα; Να έρθουν να μας πάρουν από το χέρι και να μας οδηγήσουν στο φως, στη λύτρωση, στην ελευθερία της ψυχής…
Κάτι τέτοια παράλογα και ουτοπικά ερωτήματα έθετε ο κύριος με τη γραβάτα στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων κάποιου θηριοδαμαστικού καναλιού της ελληνικής επαρχίας του κεφαλαίου, του προτεκτοράτου των πολυεθνικών, της μίζας και της αλλοτρίωσης. Ο εν λόγω κύριος, λοιπόν, έδειχνε πραγματικά ανήσυχος μέσα από το ριγέ κοστουμάκι του και πίσω από τα βαρυσήμαντα χαρτιά του για το πνευματικό μέλλον της χώρας όπου συνηθίζει το καλοκαίρι να διάγει την απλή ζωή του. Αναρωτιόταν πώς θα βγει η χώρα από τη λάσπη και μήπως η σωτηρία μπορούσε να έρθει μέσω της τέχνης και του πνεύματος
Κάτι τέτοια σκουλήκια είναι που σου τη δίνουν και σου έρχεται να ξεράσεις. Δε θα τα βάλω με τη τηλεόραση όμως ή τους γύρω- γύρω από αυτήν. Το κείμενο αυτοθεωρώ πως έχει κάποιο επίπεδο για να ασχοληθεί με το εν λόγω σύστημα.
Τι πάει να πει πνευματικοί άνθρωποι του σήμερα; Πώς γίνεται κάποιος πνευματικός οδηγός μιας κοινωνίας, μιας γενιάς, ενός κράτους κτλ. Αυτοανακηρύσσεται, τον εκλέγουν, τον βαφτίζουν, λόγω θέσης και αξιώματος, λόγω προϊστορίας, λόγω οικογενειακών καταβολών; Ένας πανεπιστημιακός σήμερα θεωρείται πνευματικός οδηγός αυτού του τόπου; Ένας καλλιτέχνης του χθες, του σήμερα, μπορεί να ¨εισχωρήσει¨ σε αυτή την κατηγορία;
Ποιος είναι αυτός που μπορεί να μας αρπάξει από τα μούτρα και να μας οδηγήσει κάπου. Όχι υποχρεωτικά σε μια σωτήρια οδό, αλλά να μας ξεκουνήσει με απώτερο σκοπό την αλλαγή. Όχι του Ανδρέα, ή του Αλέξη που έρχεται δειλά. Αλλά την αλλαγή του καθένα προσωπικά. Να μπορέσει να συμβάλει ώστε να αλλάξει το εγώ του καθένα και να γίνει εμείς ή ακόμα κανείς.
Δεν θα ξαναβρούμε τέτοιους πια. Οι λίγοι που μείνανε αργοπεθαίνουν άρρωστοι και γέροι στα σπίτια τους ξεχασμένοι από όλους ή πνέουν τα λοίσθια στα τηλεοπτικά παράθυρα ή ιντερνετικά sites προσπαθώντας να αρπάξουν τα τελευταία βλέμματα, τα τελευταία μπράβο, τις τελευταίες ερωτικές ματιές, το τελευταίο κάτι…
Σε ένα σήμερα, που μας βάζει με πολύ έξυπνο τρόπο το μαχαίρι στο λαιμό, που μας ωθεί όλο και πιο πολύ στο γκρεμό, που μας τοποθετεί στο ράφι της ιστορίας καταντώντας μας συνέχεια του δουλικού συστήματος των αρχαίων ελληνικών χρόνων, κάποιοι συνεχίζουν να γράφουν για αγάπες, λουλούδια, πράσινα παράθυρα, μπλε θάλασσες άδειες πισίνες, φτωχές καλύβες και μακρινούς ορίζοντες. Μετά από όλα αυτά φταίει ο κόσμος που αρπάζει ένα γιαούρτι, το πετάει και όποιον πάρει ο χάρος;
Τα πράγματα είναι πολύ απλά . Ο κόσμος δε θα αλλάξει, ούτε θα επιτραπεί ποτέ μια τέτοια ασαφής νοοτροπία περί αλλαγής του κόσμου να διεισδύσει στο ψυχισμό, στο μυαλό και στο τρόπο λειτουργίας του ανθρώπου. Ίσως να επιτρέψουν να ανοιχτεί μια μικρή χαραμάδα προς τα εκεί, με σκοπό την αποδιοργάνωση του συστήματος και την εκτόνωση της οργής του συνόλου σε νοθευμένες δράσεις. Μπορείς, για να επανέλθουμε, να μας δώσεις δυο-τρία πράγματα να αλλάξουμε το εγώ μας; Διότι όπως είπε και ο Καστοριάδης, το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι να σωρεύουμε ερμηνείες και ερμηνείες και χιλιάδες ορισμούς για τον κόσμο αλλά να προσπαθούμε να αλλάξουμε την πραγματική μας κατάσταση.
Χιλιοπαιγμένη κασέτα, ξεθωριασμένο σύνθημα στους τοίχους, μεγαλόπνοο όνειρο για κάποιους, ουτοπία για πολλούς. Γίνε η αλλαγή που θέλεις να έρθει στο κόσμο. Τα πράγματα περιπλέκονται περισσότερο και δε σταματούν εκεί, σε μια απλή φράση, που ενδεχομένως να οριοθετεί το εμείς και το αυτοί, αν όχι ακόμη σε μερικά χρόνια σίγουρα.
Στον αντίποδα αυτής της φράσης κυριαρχεί σήμερα ένα άλλο μήνυμα- προτροπή : Κάντε όσο μπορείτε περισσότερα λεφτά. Αρκεί, πάντα υπάρχει ένας περιορισμός σε τέτοιου είδους χοντρό-καπιταλιστικές προτροπές, να είστε εντός πλαισίου του νόμου. Εδώ υπάρχει και μια υποσημείωση πως αν μπορείτε να υπερπηδήσετε το νόμο, τον νομοθέτη, τον εξουσιαστή, τον δικαστή κάντε το.
Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες Χάρι, έτσι; Εδώ στο ξένο τόπο η στενοχώρια είναι μεγάλη και έντονη. Τα συστήματα βαριά και το φτωχό μυαλουδάκι μας δε τα πολυκαταλαβαίνει. Ζητάμε εναγωνίως από πνευματικούς ταγούς να υποδείξουν το δρόμο που θα κινηθούμε. Από αυτούς δηλαδή που την περίοδο της επταετίας είχαν βάλει τον ¨δικτάτορα¨ μέσα στο σπίτι τους ενώ τον βράβευαν και τον χειροκροτούσαν. Από αυτούς που παραδίδουν σε γενιές και γενιές φοιτητών τις ίδιες σημειώσεις προσπαθώντας να μεταλαμπαδεύσουν την γνώση, την αλήθεια, το φως! Σε αυτούς που φτιάχνουν μικρές( αρχικά) ομάδες με σκοπό να προασπίσουν τα συμφέροντά τους, αλλά έχουν τη δύναμη να εξασκούν τέτοια πίεση που τελικά καταφέρνουν και κάνουν πραγματικότητα το όνειρό τους που είναι είτε να κλάσουν στα έδρανα της βουλής είτε να μετονομαστούν σε συνδικαλιστικά όργανα. Έφεραν και το συνδικαλισμό στα μέτρα τους.
Ο καθένας μόνος του από εδώ και πέρα. Έτσι θέλουν να παλέψουμε στην αρένα του κόσμου αρχικά και στην άλλη του παραδείσου αργότερα. Προετοιμαστήκαμε αρκετά χρόνια, γιγαντώσαμε τον εγωισμό μέσα μας και δε τον εκτονώσαμε πουθενά. Τώρα μας ζητάνε να ράψουμε τα χείλη μας σφιχτά και να συνεχίσουμε το αρεστό σε αυτούς έργο μας. Μας ζητάνε να συνεχίσουμε να είμαστε ραγιάδες απέναντι σε ένα κράτος που επεμβαίνει αυτό όποτε κρίνει απαραίτητο με σκοπό την συνεχιζόμενη εξαπάτησή μας. Πολίτες δεν υπήρξαμε και δε θα υπάρξουμε ποτέ. Φαυλοκρατία συνεχιζόμενη.
Το όλο κείμενο, θα μπορούσε να συμπυκνωθεί σε μια φράση, κλασσική και απολύτως ελληνική. « Εγώ θα αλλάξω το ρωμαίικο;». Και όμως κύριε εσύ κληρώθηκες να το αλλάξεις. Αν μπορείς κάτσε και πάλεψέ το να αδειάσει από μέσα σου αυτή η σαπίλα, αν πάλι όχι, άδειασε μας τη γωνιά μια ώρα αρχύτερα ή τουλάχιστον κάτσε στα αυγά σου και μη μας κουράζεις με σχέδια, όνειρα, λόγια. Μέτρα τα λεφτά σου και ψόφα.
Μη ζητάς από έναν λαό που μέχρι πρότινος δε κουνιόταν από τον καναπέ του να βγει στο δρόμο και να πολεμήσει. Δε θα το κάνει. Ακόμα και να βλέπει πως του παίρνουν το σπίτι και ότι δικαιώματα έχει εξασφαλίσει στη ζωή πάλι δε θα βγει. Μη ζητάς από βολεμένους ανθρώπους ή εκ γενετής ρουφιάνους και ατάλαντους να ανοίξουν δρόμους. Αυτή είναι η νοοτροπία του ραγιαδισμού. Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ. Λίγοι είναι αυτοί που έχουν αντιμετωπίσει το πρόσωπο του κρατικού φασισμού και της κρατικής καταστολής κατάματα. Οι περισσότεροι τρέχουν σε πράσινα λιβάδια κυνηγώντας πεταλούδες. Όταν όλο αυτό το εναντίον γίνει βίωμα ή ακόμη καλύτερα συνείδηση τότε θα μπορούμε όλοι μας να έχουμε απαιτήσεις από αυτό το μέρος των φιλοτομαριστών.
Μέχρι τότε μπορούμε να αποδεχτούμε την ήττα μας και να περιμένουμε πάνω από τη κατσαρόλα στο αναμμένο μάτι της κουζίνας μας να βράσει το αυγό του φιδιού που επωάζουμε χρόνους ολόκληρους μέσα στο φτωχικό μας.

Advertisements
This entry was posted in Ιαχές, Κυριάκος Αναστασίου, Κυριακος Αναστασιου, Σπιτι στην Καμαρα and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΝΟΣΩ ΤΟΥ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΟ ΣΠΙΤΙ…-του Κυριάκου Αναστασίου

  1. Ο/Η miho λέει:

    και πως λοιπόν θα βελτιώσουμε το εγώ για να βελτιωθεί το εμείς, εάν σκεφτείς οτι ένα ελάχιστο ποσοστό των ανθρώπων γενικά καταφέρνει να ανέβει στο σκαλοπάτι της αυτοκριτικής με σκοπό την αυτογνωσία και αυτοπραγμάτωση;
    Πως μπορείς να υποκινήσεις και να καθοδηγήσεις όλους αυτούς τους ανθρώπους προς ένα καλύτερο εγώ, εμείς και αύριο;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s