Απανθρωπάκια ΙΙ-Του Βασίλη Ευφροσυνίδη

Γαϊτης-Γιάννης-Ανθρωπάκια-300x176
Η μέρα περνάει ασθμαίνοντας σαν τρένο του ’30
αγκομαχώντας σ’ ανηφόρες που δε βρίσκουν κορυφή.
Θέλω απόψε να μεθύσουμε παρέα
σε μιαν όμορφη αυλή με δέντρα κι αγριοφράουλες
και να λέμε ιστορίες και ψέματα μέχρι το πρωί.
 
Τις νύχτες βλέπεις πιο καθαρά.
Φτιάχνονται οι γυναίκες
απόμακρες κι αδίστακτες, γεμάτες άγριο πάθος για ζωή
αφήνοντας στην πόλη όλες εκείνες τις γεύσεις
που θεμελίωσαν τον κόσμο.
 
Θέλω να δω που θα μας βγάλει.
Αρνείσαι την ένταση, γεμίζεις ακόμα ένα ποτήρι
κι ενώ με έχεις ήδη καταφέρει
τινάζεις τα μαλλιά σου, φυσάς τον καπνό
και ρωτάς πως θα ήθελα να τελειώσει η βραδιά.
«Τι γελοία ερώτηση», σκέφτομαι.
«Με το δικό σου τρόπο», απαντώ ακόμα πιο γελοία
κι όλες οι μίζερες πραγματικότητες του κόσμου αυτού
θαρρείς σταματούν και μας κοιτούν
σαν περίεργα παιδιά που ανακαλύπτουν τον έρωτα.
 
Ορκίσου πως δε θα πούμε ούτε μιαν αλήθεια απόψε.
Ορκίσου!
Το πρωί θα ξαναγίνω
ο ίδιος αγχωμένος απανθρωπάκος.
Advertisements
This entry was posted in Βασιλης Ευφροσυνιδης, Ποιηση. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s