SUMMER EVENING, Του Βασίλη Αναστασίου

Image

Summer evening

 

 

 

  Γυρίσανε μαυρισμένα τα κορίτσια από το νησί, γεμάτες αγωνία στις κινήσεις, γεμάτες θλίψη στα μάτια τους. Φοράνε λευκές κορδέλες στα μαλλιά, ποτίζουν τους βασιλικούς, πίνουν δροσερή βυσσινάδα…

   «Κοίτα, οκτώ η ώρα και νυχτώνει. Πάει και αυτό το καλοκαίρι».

  

   Στο μικρό δωματιάκι, η Ρίτα Χέιγουορθ στέκεται αμίλητη δίπλα από το παλιό πικ απ, που γρατζουνάει με την βελόνα του μια ξεχασμένη μελωδία…

   Φυσάει ο αέρας και τραντάζονται οι λαμαρίνες πάνω στην στέγη. Είναι ακόμα καλοκαίρι, δεν γίνεται να κρυώνω.

   Βλέπω τον ήλιο να σκάει πάνω στα κύματα, τους γυμνούς ώμους σου, τα άγρια μαλλιά να κουβαλάνε πάνω τους όλη την αρμύρα της θάλασσας. Το λευκό σημάδι στο δάχτυλο που ξέχασε ο ήλιος σαν έπεσε το δαχτυλίδι μέσα στον βυθό.

   Βαδίζω και βουλιάζει το πόδι μέσα στην καυτή άμμο.

   Παραμιλάω: « Είναι ακόμα καλοκαίρι», ξεχασμένος μέσα σε έρημους δρόμους που ξεχνάνε και συνεχίζουν και ποτέ δεν σταματάνε, χειμώνας-καλοκαίρι και μετά ξανά τα ίδια, μέχρι να φτάσουν, μα ποτέ δεν φτάνουν και πάντα ξημερώνουν πριν προλάβουνε καλά να σκοτεινιάσουν.  

   Ένα μαύρο άλογο πέρασε τρέχοντας και χάθηκε σαν όνειρο μέσα στην νύχτα. Σε ποιόν να το πω και να με πιστέψει. Περίεργο αυτό το καλοκαίρι.

   Το φεγγάρι ανέβαινε αργά, κατάλευκο. Πέρασε μέσα από την κληματαριά, χάιδεψε απαλά τα γιασεμιά και έξυσε τον πέτρινο φράχτη μέχρι που έφτιαξε μια στραβή γωνία με το απέναντι κεραμίδι. Με ένα μαχαίρι χαράκωσα στον ξύλινο στύλο την στιγμή για να κρατήσω το καλοκαίρι.

 

 

 

   Άναψα ένα τσιγάρο.

   Είναι το καλοκαίρι.

   Είναι τα μεσημέρια κάτω από τις πορτοκαλί τέντες, κάτω από τα πλατάνια, από τα κύματα. Είναι ο ιδρώτας που κόλλησε το σώμα μου απάνω στο δικό σου. Είναι τα χείλη σου, τα δόντια σου που δάγκωσαν το νεκταρίνι και έσταξαν τα ζουμιά πάνω στην μπλούζα. Χαμογέλασες.

   Αυτό ήταν το καλοκαίρι.

 

   Έρημη, απέραντη η βεράντα ξεμακραίνει και χάνεται πίσω από τα βλέφαρα. Θάβονται τα γέλια, οι φωνές και οι ιστορίες. Λευκά σεντόνια θα καλύψουν τα έπιπλα, τους καθρέφτες, τις φωτογραφίες. Το νερό στους σωλήνες θα παγώσει, οι μουσικές θα σβήσουνε και η Ρίτα είναι σίγουρο πως δεν θα ξαναχορέψει μαζί μας…

    

 

   Φόρεσα το σακάκι μου και βγήκα στον δρόμο. Όλα θα χαθούν ιδανικά. Ο ήλιος σε λίγο θα βγει από την ίδια ανατολή, θα κρατάει ένα κίτρινο δάκρυ και θα το αφήσει να εκραγεί μέσα στην ήρεμη θάλασσα.

   Τι τυχεροί αυτοί που ξενυχτάνε!

   Ακολουθώ το νερό και τον αέρα. Τα βήματα ξεμακραίνουν και συγχρονίζονται με την φλέβα που χτυπάει νευρικά στον λαιμό.

   Τα παράθυρα στέκουν ακόμη ανοιχτά και φέγγει πάνω στις πλεκτές κουρτίνες το πορτοκαλί φως από το κερί που τρεμοπαίζει στο εικονοστάσι.

   Ένα σύννεφο τυλίγει απειλητικά το ολόγιομο φεγγάρι και η πόλη βυθίζεται στην σιωπή. Η άσφαλτος λιώνει και παίρνει ζωή, γίνεται ένα κινούμενο δάπεδο που πάει όπου θέλει. Κλείνω τα μάτια και μια μωβ μπάλα με πράσινες αντάβιες κινείται αδιάκοπα μέσα στα κλειστά βλέφαρα.

   Βαδίζω με το ένστικτο.

   Κάτω από την κίτρινη λάμπα δυο σκιές περιπλανούν την χαμένη τους ύπαρξη. Πλησιάζω πιο κοντά.

   Βγάζω από την τσέπη την φωτογραφία σου. Είναι εκείνη που κοιτάς τον φακό και χαμογελάς σαν να παραπονιέσαι. Έχεις δεμένα τα μαλλιά σου και μόνο δύο τούφες κρέμονται σαν σερπαντίνες στο μέτωπό. Φοράς ένα κόκκινο φόρεμα και οι ώμοι σου είναι καλυμμένοι με ένα άσπρο, πλεκτό μπολερό. Πίσω φαίνονται οι άδειες ράγες του σταθμού.

–          «Την γνωρίζεις;», ρώτησα τον πρώτο. «Ερχότανε στην πόλη κάθε καλοκαίρι».

   Κούνησε το κεφάλι και δεν έβγαλε μιλιά.

–          «Εσύ την ξέρεις;»

   Κανείς δεν σε ξέρει γιατί κανένας δεν σε έχει δει. Ίσως να μην υπάρχεις καν.

   Στην μέση του πουθενά, φύσηξε ο αέρας τραγουδώντας πάνω μέσα από τα άδεια μπουκάλια. Φύσηξε και πήρε μακριά ότι απέμεινε από το όνειρο. Θα το φυλάξει καλά μέσα στο ροζ δωματιάκι, για τις δύσκολες μέρες του χειμώνα.

   Σκέφτομαι: «Άραγε εσύ να φυλάς ακόμη την φωτογραφία μου;»

      

     

 

 

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s