ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ – του Κ. Αναστασίου


Μετά απο χρόνια πρέπει να κλείσει ο κύκλος… Ξεκίνησε με τον μεγαλύτερο, ακολούθησε ο δεύτερος και τώρα τα μικρά μαζί… Οι συμβουλές για το τί θα βρει ο καθείς και πως θα δράσει είναι περιττές και η εμπιστοσύνη στα πρόσωπά σας δεδομένη. Θα κινηθώ όπως και στο προηγούμενο. Ήταν τέλος του καλοκαιριού του 2010, που τα έλεγα και στον άλλον μα δεν ξέρω αν συνειδητά ή ( μάλλον) ασυνείδητα περπατήσαμε μαζί ως εδώ – τουλάχιστον μέχρι στιγμής…
Δυο χρόνια μετά πια, πάλι τέλος καλοκαιριού… Σύμπτωση ή όχι, το σίγουρο είναι πως τα καλοκαίρια μας ανήκουν και θέλουμε να τα ρουφάμε ολόκληρα, με μιαν ανάσα. Κατάλοιπα παιδικής ηλικίας θα μου πεις και δε θα διαφωνήσω, άλλωστε τί νόημα θα είχε χωρίς αυτά;
Μεγαλώσατε αδέρφια και εσείς μαζί με εμάς. Ήρθε η ώρα να περάσετε τη πύλη. Τη δική σας πύλη και να γραφτείτε με την ώρα σας, στα τελευταία των σειρών κατάστιχα χωρίς έλεος μα με τη βαθειά αγάπη και πίστη πως θα βγείτε δυνατοί και αλώβητοι. Δίχως γρατσουνιές, δίχως πληγές, δίχως οργή καταπίεσης, δίχως…
Το θέμα δεν είναι το εννιάμηνο της θητείας που πολλοί προφασίζονται πως είναι μια αμμουδιά χωρίς καν λόφους και ίσως να μην έχουν άδικο. Το θέμα δεν είναι , επίσης, τα ανύπαρκτα καψώνια ή οι ατέλειωτες ώρες βαρεμάρας και καθισιού που βλέπεις να έρχονται καταπάνω σου με δρασκελιές. Όλα αυτά είναι μια πρόφαση, ένας λόγος για να είσαι εκεί και να λειτουργήσει υπόγεια το όλο σύστημα εναντίον σου. Να σκάψει βαθειά μέσα σου ώστε να σε γνωρίσει όσο καλύτερα μπορεί. Να τοποθετήσει με πανέξυπνα τρυκ εντός σου εκρηκτικούς μηχανισμούς που θα είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμοι να σε τινάξουν στον αέρα με το πάτημα ενός κουμπιού, που εκείνοι κρατάν στα χέρια τους.
Παλιά ιστορία ο στρατός. Μηχανισμός πεπαλαιωμένος που είναι αναγκασμένος να ανανεώνεται ανάλογα με τους ρυθμούς ενηλικίωσης των γενεών. Να μην αφήνει κανέναν να ξεφύγει. Για όλους έχει ένα μικρό κουτάκι που τους περιμένει για να τους τοποθετήσει όμορφα και κουκλίστικα, να τους σφραγίσει, να τους περάσει ένα λαμπερό χαρτί περιτυλίγματος, μια- δυο στάλες χρυσόσκονης και έτοιμο το πακέτο να βγει στο κόσμο. Πιο πεινασμένος απο ποτέ, πιο μαλάκας απο όλους, πιο λιγούρης για ηλιθιότητες, πιο ανέραστος απο τον καθένα, φτιαγμένος για ψηφοφόρος. Κάθε μηχανισμός έχει τον τρόπο του. Η στρατιωτική μηχανή δε θα μπορούσε να μην πάρει μέρος σε αυτό το πανηγύρι κατασκευής ομοιωμάτων. Κάθε άλλο, πρωτοστατεί στο χορό των αναπήρων και τον κάνει σημαία της για να ακολουθήσουν και άλλοι.
Θα περάσετε τη πύλη με φίλους. Γύρω σας πρόσωπα αγαπημένα. Θα κουβαλάτε ένα σάκο που θα έχει τα προσωπικά σας ήδη αλλά θα κρατάτε και έναν άλλον σάκο, τον οποίο δε θα μπορεί να τον δει κανένας και θα είναι πιο βαρύς απο οποιονδήποτε άλλο. Θα είναι ο μυστικός σας σάκος, που μέσα θα έχει όλα όσα σας συντρόφεψαν μέχρι εδώ. Γέλια, παιχνίδια, καλοκαίρια κατακίτρινα, χειμερινά πρωινά με τη σχολική σάκα στη πλάτη, γρατσουνιές, γονείς, φίλους, φοιτητικά βράδια, κορίτσια, όνειρα, φιλιά, παραλίες, μουσικές, ταινίες, φωτογραφίες, μνήμες…
Δεν είναι παίξε γέλασε αυτά τα πράγματα. Με αυτά μεγαλώσαμε και για αυτά παλέψαμε μέχρι τώρα απο το πόστο του ο καθένας μας. Δε γίνεται να τα ξεχάσουμε στο όνομα μιας πατρίδας που δεν υπάρχει, ούτε υπήρξε ποτέ. Στη τιμή κάποιων γαλονιών και προεδρικών ή ακόμη και γραμματειακών θώκων που απο την μέρα που γεννηθήκαμε ψάχνουν τρόπο να μας τσακίσουν. Δε γίνεται να αφήσουμε πλάι σε λασπωμένα άρβυλα και τρύπιες σάκες όλες εκείνες τις μελανιές στα γόνατα που μας άφησαν αναλλοίωτα σημάδια στη ψυχή. Τα χρόνια της χολέρας τα περάσαμε μαζί. Χώρια απο τους άλλους, έξω απο παρέες ανόητες, δε πουληθήκαμε ποτέ στη συνάφεια και στη μάζα του δίπλα κόσμου που ανέπνεε και συνεχίζει να αναπνέει δίπλα μας, ξεφυσώντας τα βρώμικα χνώτα του κατευθείαν πάνω μας. Δε γίναμε απο εκείνους, πως να το κάνουμε; Δε βουτήξαμε τα δάχτυλα στο βάζο με το μέλι για ένα τίμημα ανύπαρκτο. Αυτό είναι που τους πονάει τώρα ξέρεις, η άρνησή μας και το φτύσιμο στα μούτρα. Γιατί εμείς, ρε μάγκες, πώς να το κάνουμε, μια ζωή καθαροί και αυτό στα μάτια μου δεν είναι λίγο…
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που παρουσιάστηκαν επαναστάτες, εναλλακτικοί και αντάρτες της τσιχλόφουσκας σε στρατόπεδα τέρατα και με τη λήξη της θητείας τους βγήκαν απο εκεί κακέκτυπα του πατέρα τους, στο πιο αδύνατο όμως. Μέχρι εκεί ήταν. Γερασμένοι, με μάτια σακουλιασμένα παρά τα 25 τους χρόνια. Έτοιμοι για τραπεζικοί υπάλληλοι, για γκισέ με τζαμάκι, για μπρελόκ με πολλά κλειδιά στα χέρια, για γκαράζ με τζιπάκι και υποχθόνιες ανησυχίες, για γκομενίτσες life- style, για σπίτι με πολλά δωμάτια και καλλιτεχνικές ανησυχίες τύπου » στην υγειά μας ρε παιδιά». Πολλά παιδιά χάθηκαν εκεί μέσα και απο τότε δε ξαναμιλήσαμε ποτέ. Κάπως έτσι συμβαίνει, συνήθως… Ένας προδίδει, ένας παρεκκλίνει, ένας αρχίζει να ξεχνάει και σιγά-σιγά όλα τελειώνουν με ένα τηλεφώνημα που ποτέ δε γίνεται. Επικίνδυνα πράγματα…
Το θέμα είναι καθαρά προσωπικό και πίστης στον εαυτό σου. Τα γύρω- γύρω είναι σαπουνόφουσκες και δε θα ήθελα να επιβαρύνω την κατάσταση με προσωπικές μαρτυρίες και καφενειακού τύπου κουβέντες του στυλ: ο στρατός είναι μια κατασκήνωση κτλ. Αυτά είναι για αλλού, για εκείνους που έφαγαν ολόκληρη τη μπανάνα και ήρθε τώρα η ώρα να πατήσουν τη μπανανόφλουδα που οι ίδιοι πέταξαν. Η πίστη στον εαυτό σου απαιτεί αδιάλειπτη προσπάθεια και προσήλωση στον αγώνα για την ίδια σου την ψυχή. Είναι πολύ εύκολο να συρθείς χάμω παρά να ανυψωθείς κατά ένα χιλιοστό πάνω από τα στενά καιροσκοπικά κίνητρα διαφόρων( ή ακόμη και τα δικά σου). Τουλάχιστον αν δεν μπορείς να ανυψωθείς, μη βουλιάξεις στο βούρκο τους. Μη σε πάρει η σκατίλα τους μαζί. Μη συμφιλιωθείς με την ιδέα πως είσαι ίδιος με αυτούς.
Ξέρεις, είναι εξαιρετικά δύσκολο να αναγεννηθείς στο βούρκο. Μπορεί ευκολότατα να ξεγελαστείς από τους αλιείς ανθρωπίνων ψυχών, να εγκαταλείψεις τη μοναδική σου κλίση, κυνηγώντας δήθεν ανώτερους ή πολλές φορές και κατώτερους στόχους και πιο γενικούς και να παρακάμψεις έτσι το γεγονός ότι προδίδεις τον εαυτό σου και τη ζωή σου και μαζί με αυτό όλους εκείνους που σε ακολούθησαν. Όσους περπάτησαν κρυφά μαζί σου μέχρι εδώ, απο αγάπη.
Οδηγός της πορείας αυτής είσαι εσύ. Καθορίζεις τα πάντα, απο την αρχή μέχρι το τέλος. Απο τις μνήμες που θα κουβαλάς κάθε ώρα δίπλα σου μέχρι τα στιχάκια που θα σε συντροφεύουν. Απο την αιώνια γιορτή που θα ξεχύνεται στους δρόμους και πάντα θα περιμένει εκεί μέχρι τη Gilda που θα καραδοκεί σε κάθε έξοδο με ένα τσιγάρο στο στόμα περιμένοντας τη φωτιά σου. Απο τις μουσικές στο στουντιάκι μέχρι τα ξενύχτια στο σπιτάκι και απο τα γυρίσματα που ποτέ δεν τελειώνουν μέχρι τη πρώτη βροχερή σεκάνς του » Θα σε δω στη κόλαση «. Όλα είναι εδώ, έτσι; Στο δωμάτιο, στο κλειστό δωμάτιο που μπορείς να τα βρεις όλα. Αρκεί να ΄ρθεις… Μη μείνεις στάσιμος στη απραξία και στην κούραση που θα σου επιβάλουν να απολαμβάνεις. Μη κουραστείς απο τους ανθρώπους με τις παράξενες ζωγραφιές και τα σχήματα στους ώμους που νοιώθουν περηφάνια φορώντας τα. Ξέχασέ τους στη πρώτη διασταύρωση και σανίδωσε το γκάζι φεύγοντας για άλλα μέρη μακρινά. Δεν υπάρχουν ούτε υπήρξαν ποτέ στη ζωή σου. Έξω απο όλα αυτά. Συνοδηγούς θα βρεις πολλούς αλλά και αυτούς εσύ μόνο θα τους επιλέξεις. Έχε υπομονή και μην πάρεις δίπλα σου τον πρώτο που θα βρεις στο δρόμο κρατώντας τις ξεσκισμένες βαλίτσες του.
Ύπουλη μηχανή το χακί. Σε φέρνει στα μέτρα της δίχως να το πάρεις χαμπάρι και δεν είναι λίγες οι φορές που σου εμφυτεύει και ψήγματα νοσταλγίας για αυτήν, πράγμα που όπως είναι φανερό την καθιστά ιδιαιτέρως επικίνδυνη.
Δε θέλω να σας κουράσω άλλο. Ένα καμπανάκι ήθελα μόνο να σας χτυπήσω ούτως ώστε να μπορώ να σας δω καθαρά στα μάτια και μετά απο τους εννιά μήνες. Μη σας χάσω στη πρώτη διασταύρωση και μείνουμε όλοι μόνοι μέσα σε αυτή τη λίμνη που ολοένα και ανεβαίνει η στάθμη της. Ποιός ξέρει, όμως; Ίσως να έρθει η στιγμή που θα αντικρύσουμε την κυρία του Chandler κάπου εδώ να επιπλέει. Θα είναι τουλάχιστον μια κάποια τιμή για όλους εμάς που τα όπλα τους τα κάνουμε ανθοδοχεία και γυάλες για να κολυμπάνε μέσα τα χρυσόψαρα της εφηβείας μας που ποτέ δε καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανά…

Καλοί πολίτες αδέρφια, καλό σας στόλισμα…

Υ.Γ. θα κλείσω όπως το 2010, με τον Λειβαδίτη : “… και σκέφτηκα πως αυτό που μας μεγαλώνει είναι, ίσως, η ίδια η παιδικότητα, που μας διώχνει, για να μην, τελικά, εννοήσουμε…” . Εμείς τόσα χρόνια τα έχουμε καλά μαζί της, ας είναι για πάντα . ΑΜΗΝ.

Υ.Γ.1 Σε όλους αυτούς που μας περιμένουνε να γυρίσουμε και εμείς δε θα πάμε… ( μη γελάς…)

Advertisements
This entry was posted in Ιαχές, Κυριάκος Αναστασίου and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s