ΛΕΒΙΑΘΑΝ – του Κυριάκου Αναστασίου

Ένα φασιστικό κράτος, προχωράει υποδόρια ένα σωρό μηχανισμούς ώστε να επιφέρει την απόλυτη παράλυση. Τη ψυχική( και σε αρκετά του θύματα) και τη σωματική νέκρωση. Εθνικά ιδεώδη συμπλέκονται περίεργα με απόλυτα ελληνοχριστιανικά εμβατήρια και κάτι περίεργοι τύποι που μέχρι χθες τους βλέπαμε και ούτε να τους φτύσουμε είχαμε όρεξη αρχίζουν σταδιακά να αποκτούν δύναμη τηλεοπτικό-κοινωνικοπολιτική έχοντας φυσικά την ασφάλεια κάποιων πολύ μεγάλων χαρτοφυλάκων.
Όλα τα πράγματα όμως έχουν μια σειρά. Το κράτος Λεβιάθαν δεν μπορεί να αφήσει τίποτα να γίνει στη τύχη. Φυσικός πρωταγωνιστής η βία. Άμεση η έμμεση. Σε κάθε πράξη αντίστασης, αντίδρασης, μη- αποδοχής του παραλόγου, εξέγερσης ενάντια στη καταπάτηση δικαιωμάτων κερδισμένων από χρόνια θα υπάρχει πάντα κάπου πιο εκεί ένα μαύρο ρόπαλο έτοιμο να πέσει κάθετα πάνω σε κάποιο άτυχο κεφάλι και να το ανοίξει στα δυο. Θα υπάρχει κάποιος με μαύρη κουκούλα να σε αρπάξει και να σε ¨φωτογραφίσει¨ να κρατάς και καλά ένα σκονάκι και άντε βρες μετά την άκρη. Θα υπάρχει μια διμοιρία πανέτοιμη να επέμβει μόλις πας να υπερασπιστείς την περιοχή σου. Θα υπάρχει ένα δακρυγόνο να ¨ρουφήξεις¨ μόλις ουρλιάξεις κάποιο σύνθημα που σε ορισμένους προκαλεί αλλεργία.
Σε πρώτη φάση αυτά… Αμέσως μετά έρχεται η έννοια της συλλογικής ευθύνης. Μια φράση – έννοια που έχει σκοπό να βουλώσει τα στόματα και τα μυαλά των πολιτών που είναι έτοιμοι να απαιτήσουν, προσδοκώντας να τους γεμίσει τύψεις για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα ή και ο κόσμος, κάνοντάς τους να νοιώθουν συνυπεύθυνοι και ένοχοι για όλα όσα δεινά περνάνε κατά βάση οι ίδιοι και σαφώς ποτέ οι ανώτεροί τους πολιτικοί, πολιτικάντηδες, μιζαδόροι, κομματόσκυλα, επαγγελματίες απεργοί αριστεροί, συνταξιούχοι συνδικαλιστές και ένα σωρό άλλοι αλητήριοι που κατακάθισαν στο πυθμένα του βαρελιού και δε λένε να ξεσηκώσουν με τίποτα.
Αν κοιτάξουμε ιστορικά, η καταγωγή της συλλογικής ευθύνης προέρχεται από καθεστώτα αυταρχικά ή ολοκληρωτικά ( εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς). Το Λαϊκό Δικαστήριο υπό τον αρχιδικαστή Roland Freisler ή το Ιταλικό Δικαστήριο Κρατικής Ασφαλείας του Μουσολίνι δίκαζε με την αρχή της συλλογικής ευθύνης και όχι με την αρχή της εξατομίκευσης, την ατομική ποινική ευθύνη. Η συλλογική ευθύνη δε θα μπορούσε να μη χρησιμοποιηθεί και από τη χώρα μας, τη γενέτειρα της δημοκρατίας. Πιο συγκεκριμένα, η καθοδήγηση του ΕΚΚΕ διώχθηκε ως πολιτικός ηθικός αυτουργός των επεισοδίων στην αμερικάνικη πρεσβεία στις 21-4-1975, ενώ οι ηγεσίες των ακροαριστερών ομάδων διώχθηκαν ως ηθικοί αυτουργοί των επεισοδίων της 25-5-1976. Τέλος, η αναρχικού τύπου συλλογική ευθύνη ήταν ο καμβάς και της δίωξης των 500 του Πολυτεχνείου 1995.
Με λίγα λόγια, δεν υπάρχει ο ύποπτος ως μονάδα που μετέπειτα και εφόσον δικασθεί ίσως βρεθεί ένοχος. Αντιθέτως, όλοι γίνονται ένα . Όλοι σε ένα τσουβάλι και όλοι φταίμε. Προσοχή όμως, μόνο όταν οι συνθήκες δυσχεραίνουν για τον ισχυρό.
Φτωχέ ποντικέ μου, τα πράγματα δεν είναι έτσι. Σίγουρα κάποια μοιρολατρικά χάπατα φάγανε το δόλωμα μαζί με το αγκίστρι που έριξες καθώς δεν πήρανε είδηση και τώρα δεν μπορούν να ξεκολλήσουν υπάρχουν όμως και οι υπόλοιποι. Αυτοί που τους είχες πάντα στην απέξω και ποτέ δε τους έδωσες σημασία παρά μόνο κάποιο μπερντάκι ξύλο και αυτό για να μάθουν να κάθονται ήσυχοι και να πάψουν να είναι αντιδραστικοί στα πάντα.
Με αυτά τα δυο όπλα στα χέρια του ο κρατικός αλλά και ο παρακρατικός μηχανισμός προσπαθούν να κυριαρχήσουν αφήνοντας σε ένα αιώνιο ερωτηματικό και βαθειά θλίψη τον απλό κόσμο. Βία και συλλογική ευθύνη. Ξύλο και τύψεις. Μη φωνάζεις ρε τσόγλανε ,αφού φταις και εσύ. Απαξιώ να τοποθετήσω τη φράση του εντολοδόχου παχύδερμου των ξένων κεφαλαιοκρατικών επιχειρήσεων, που όμως περιέκλεισε πανέξυπνα τη νέα στρατηγική που θα χάραζε το μετά Δ.Ν.Τ. κράτος. Ειπώθηκε δήθεν αθώα και δήθεν επιθετικά- απολογητικά. Αρκετοί όμως συμφώνησαν.
Η κρατική βία πάντοτε πρωταγωνιστούσε σε παγκόσμιο επίπεδο, σε κάθε μορφής πολίτευμα οποιασδήποτε χώρας. Τα τελευταία όμως χρόνια παρατηρείται το φαινόμενο πως μέσω των κρατικών δυνάμεων καταστολής εξυπηρετούνται συμφέροντα ιδιωτών. Κίνηση που πλέον εξωθεί την αντίδραση του όποιου κόσμου στα άκρα αλλά συνάμα οδηγεί και στην κατάρρευση της κοινής (τουλάχιστον) λογικής. Τι θέλουν να αποδείξουν με αυτό τον τρόπο , για να γίνει η σύνδεση με τις προηγούμενες παραγράφους; Πως το κεφαλαιοκρατικό σύστημα θα είναι πάντα εκεί με σύμμαχο το κράτος. Πως μια κατασκευαστική εταιρεία που κατά βάση φοροδιαφεύγει θα είναι ες αεί πιο ισχυρή από τη κίνηση χιλιάδων φορολογουμένων πολιτών ενάντιά της, ακόμη και αν αυτή παρανομεί.
Τα παραδείγματα είναι τρανταχτά και μη απορριπτέα αφού τα στοιχεία που τα συνοδεύουν μπορούν να γίνουν ορατά σε όλους.
Σκουριές – Χαλκιδικής, 26/09/2012. Η εταιρεία ELDORADO GOLD ( σκέφτομαι τον καημένο τον Kinski, πίκρα που θα έχει!!) και η «Άκτωρ» εδώ και καιρό ¨τρώει¨ το δάσος της περιοχής με απώτερο σκοπό να το μετατρέψει σε μεταλλείο. Οι κάτοικοι των γύρω περιοχών σε μια ημέρα γενικής απεργίας συγκεντρώνονται για να διαμαρτυρηθούν, σε κοντινή περιοχή. Το έννομο κράτος εμβρόντητο συλλαμβάνει κατόπιν ελέγχου δυο γυναίκες που δεν είχαν μαζί τους ταυτότες(!) αλλά φορούσαν μπλουζάκια ενάντια στη επένδυση του μεταλλείου όπου εμπλέκεται και γνωστός μεγαλο- εκδότης στο όλο εγχείρημα. Να σημειωθεί πως συλλήψεις κατοίκων της περιοχής είχαν προηγηθεί και στις 9 του ίδιου μήνα, σε μια πορεία πάλι ενάντια στα μεταλλεία. Ποινικοποίηση ειρηνικών αγώνων, εκφοβισμός κατοίκων, τυχαίες συλλήψεις, βίαιες προσαγωγές, παρανοϊκά εντάλματα από εισαγγελείς φαντάσματα. Πάγιες τακτικές μεθόδους με απώτερο σκοπό την εξουθένωση, αποδυνάμωση και εκμηδένιση κάθε φωνής διαμαρτυρίας. Το έργο το έχουμε ξαναδεί και παλαιότερα. Θυμίζω άρθρο και περιστατικά που αφορούσαν τη περιοχή της Κερατέας. Να σημειώσω πως στα γεγονότα στις 9 Σεπτέμβρη στις Σκουριές, νεαρός διαδηλωτής δέχθηκε ριπή χημικού από ΕΥΘΕΙΑ βολή, με αποτέλεσμα να υποστεί ρήξη σπλήνας και κατόπιν εγχείρησης αφαίρεσή της. Μια μικρή , αμελητέα υποσημείωση.
Ένα ακόμη πρόσφατο σχετικά περιστατικό είναι η απεργία που διεξήγαγαν οι εργαζόμενοι στη χαλυβουργική. Όπως κατάφεραν να αποδείξουν, οι απεργίες στους χώρους εργασίας είναι πραγματικά επίπονες για τους εργοδότες που στη συγκεκριμένη περίπτωση από τη δύσκολη θέση τους έβγαλαν τα Μ.Α.Τ. σπάζοντας την απεργία και μαζί τα αιτήματα των εργαζομένων. Βέβαια φυσικό είναι σε τέτοιες περιπτώσεις μαζί με τις δυνάμεις καταστολής να υπάρχουν και κάποιοι απεργοσπάστες έτοιμοι να χιμήξουν στο αγαπημένο τους πόστο εργασίας ξεχνώντας θυμούμενοι τις ωραίες επαγγελματικές στιγμές που πέρασαν εκεί παράλληλα με τα παχυλά επιδόματα- μπόνους δήθεν συνδικαλιστικών ενεργειών.
Υπάρχουν και άλλα περιστατικά, όπως η ταχύτατη νομοθέτηση περί μη πληρωμής αντιτίμου από ιδιώτη για πέρασμα από τα διόδια κτλ αλλά δε θα κουράσω άλλο με παρόμοιου περιεχομένου περιστατικά, μια μικρή γεύση για το τι έρχεται είναι αρκετή. Όπως είπαμε η βία μετατρέπεται από όπλο του κράτους σε όπλο του κεφαλαίου φορώντας πάντα κρατικό σήμα για να έχει νομική ισχύ. Καθιστώντας την κυρίαρχο μέσο σε δήθεν πολιτισμένες κοινωνίες. Χρυσόσκονη στα μάτια σας, αγαπητή μου, θα προσέθετα.
Εσύ μικρέ μου πρίγκιπα, μπορείς να πίνεις αμέριμνος το ποτό σου δίπλα στη πριγκίπισσα που ήρθε πάλι με ένα νούμερο μεγαλύτερο γοβάκι για να μη τη βρεις το επόμενη πρωί. Ξεψάρωσε και αυτή…
Ψιλά γράμματα, τι τα θες και τα ψάχνεις; Κάπου θα υπάρχει η άκρη όμως, δε μπορεί… Κάπου εδώ δίπλα μας θα είναι , να τη βρούμε και να τη τραβήξουμε και όλα θα λυθούν. Όχι μαγικά. Όχι με κόλπα. Δε γουστάρουμε άλλα κόλπα, χορτάσαμε από τέτοια. Με γνώση και απόλυτη προσήλωση στα μελλούμενα. Οι μέρες θα γίνουν πάλι μαγικές, θα γελάμε πάλι δίχως φόβο και δε θα έχει θάνατο του πρωινού καφέ η κουβεντούλα. Έτσι για να θυμηθούμε και κάποιους.
Ίσως πάλι αυτή η άκρη και να μη βρεθεί ποτέ… Ίσως τα πράγματα δεν γίνουν έτσι όπως ονειρευόμαστε και στο τέλος να νικήσουν οι άλλοι. Άλλωστε τα πράγματα ποτέ δε πήγαν καλύτερα, αλλά πάντα πήγαιναν λιγότερο άσχημα από ότι περιμέναμε και αυτό μας έδινε την ψευδαίσθηση μιας μικρής νίκης ενώ οι άλλοι γελούσαν με τα χάλια μας και εμεις ζητούσαμε το δικαίωμα στη διαπραγμάτευση των νέων μέτρων, είτε αυτά ήταν οικονομικά είτε κατασταλτικά. Για εμάς πλέον είναι το ίδιο πράγμα…
Όπως είπε όμως και κάποιος Μεξικάνος, που πρέπει να αρχίζουμε να τον επαναφέρουμε στη καθημερινότητά μας σταδιακά : « … δε γεννηθήκαμε για να διαπραγματευόμαστε, αλλά για να χάνουμε…».

Advertisements
This entry was posted in Ιαχές, Κυριακος Αναστασιου and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s