Α, ρε σύντροφε…* – του Κυριάκου Αναστασίου

Α, ρε σύντροφε…

Καλά εσύ, σκοτώθηκες νωρίς… Πρόδωσες, έγλυψες εκεί που έφτυσες, φίλησες κατουρημένες ποδιές, άφησες να περάσουν από το πτώμα σου ζώα και να το ξεσκίσουν, έριξες τη στάχτη σου στο πέλαγο και έστησες έπειτα γλέντι τρελό…
Δε σε κατηγορώ, άλλωστε μια ζωή τέτοιος ήσουνα. Απλώς όλοι εμείς ήμαστε αθώοι, επιτρέποντας έτσι στους κάθε λογής ιθαγενής χαφιέδες να ανεβαίνουν μυστικά και ήσυχα τα σκαλιά μας με απώτερο στόχο να μας κατακρημνίσουν.
Όταν αλλάξουν τα πράγματα , λέμε τώρα, τότε που οι γυναίκες θα αφήνουν τους άντρες να ζωγραφίζουν ήλιους στα μέτωπά τους και όχι στις καρδιές όπως τώρα, εμείς θα κρυβόμαστε πάλι στο καβούκι μας. Χωρίς να το έχουμε καταλάβει θα μας περάσουν στην απέναντι όχθη και η ειρωνεία είναι πως θα τραβάμε μόνοι το κουπί μας καθώς ο βαρκάρης θα κάνει διάλειμμα για κολατσιό. Παλιά μου έλεγες πως ¨έτσι και λίγο φανείς μπόσικος, πέρασες απέναντι¨, ξέχασέ τα όλα αυτά, άδικα μου τα μάθαινες και άδικα τα ρουφούσα. Μας πέταξαν στο γήπεδο, στην αρένα τους, στο στημένο πανηγυράκι τους και μπορούν όποτε γουστάρουν να μας κατεβάσουν το βρακί και να μας πηδήξουν…
Ο καιρός σκουλήκιασε αλλά παρόλα αυτά θα τον αλλάξουμε τον κόσμο, έτσι Μαρία; Μη ξεχνάς και τα παιδιά που έρχονται. Εκείνα που θα διαλέγουν γονείς, έ; Μπορεί βέβαια να μην έχουν χέρια αλλά αυτό θα είναι λεπτομέρεια. Ένα παιδάκι με κομμένα χέρια… Τι γλυκιά εικόνα… Από γυναίκες στειρωμένες με όνειρο την εγκυμοσύνη… Ενέσεις, ξύλο, λεφτά, γαμήσι… Αυτά δεν ονειρευόσουνα ρε; Γιατί ξινίζεις τώρα που τα έχεις;
Μην αφήνεσαι στη σκατίλα, κάνε και κάτι άλλο… Κουρέλια που τραγουδάμε και άσε τους άλλους να μας φωνάζουν να βγάλουμε το σκασμό. Μας πέταξαν πια εδώ μην έχοντας που αλλού να μας βάλουν με τη τραγική κατάληξη να μη μας δίνουν πια καμία σημασία… Εκεί καταντήσαμε…
Καλό το μεροκάματο δε λέω, ειδικά αν συνοδεύεται με ζαρτιέρα πολυτελείας και αρτίστικο μπαράκι, αλλά μέχρι εκεί… Παρακάτω δε φτουράει, πώς να το κάνουμε… Παράτησε τα όπλα και έλα να ζήσουμε άφοβα, μακριά τους… Άλλωστε η αριστερίστικη τρομοκρατία και η κρατική τρομοκρατία, αν και τα κίνητρά τους δεν επιδέχονται σύγκριση, είναι οι δύο μασέλες της ίδιας παγίδας. Το καθεστώς αμύνεται, φυσικά, έναντι της τρομοκρατίας. Αλλά το σύστημα δεν αμύνεται, την ενθαρρύνει, τη διαφημίζει. Ο ντεσπεράδο είναι ένα εμπόρευμα, μια αξία ανταλλαγής, ένα πρότυπο συμπεριφοράς, όπως ο μπάτσος ή η αγία. Το κράτος ονειρεύεται ένα τέλος φρικιαστικό και θριαμβευτικό μέσα στο θάνατο, μέσα στον απολύτως γενικευμένο εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στις ορδές των μπάτσων και μισθοφόρων του από τη μία και στις ομάδες του μηδενισμού από την άλλη. Είναι η παγίδα που στήνεται στους επαναστατημένους.
Προσπάθησε να μη μετατραπείς στο μεταμφιεσμένο κρατικό ανάχωμα που στήνεται μπροστά μας για να χοροπηδάνε από πίσω του ουρλιάζοντας οι ρουφιάνοι γεμάτη έξαψη. Άσε τον ποιητή που θυμήθηκαν όλοι με το θάνατο του, να σε παρακαλεί για ένα χαμόγελο. Εγώ δε ζητάω χαμόγελο, δεν είμαι και ποιητής βλέπεις. Λίγη συνείδηση ζητάω ρε πούστη μου, λίγη συνείδηση και ντροπή…

  …ζούμε τη βάρβαρότητα

*ελεύθερες σκέψεις γύρω απο το ποίημα της Κ.Γώγου » Μισθωτή Εργασία «

 

Advertisements
This entry was posted in Ιαχές, Κυριάκος Αναστασίου, Κυριακος Αναστασιου, Σπιτι στην Καμαρα and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s