ΕΠΙΜΕΝΩ

Image

ΕΠΙΜΕΝΩ

Επιμένω στα παραμύθια, στον άνεμο, σε όσους ξεχάστηκαν και βρέθηκαν στη λάθος νύχτα.

Επιμένω στην ήττα, στον γκρεμό, στις πιο ασήμαντες και βραχνιασμένες μέρες.

Επιμένω από φόβο, από τύψεις, μα πιο πολύ επιμένω από ένστικτο.

Επιμένω στα παλιά, στα ντεμοντέ, στα ξεπερασμένα.

Επιμένω στα ίδια τσιγάρα και στα ίδια ξεθωριασμένα ρούχα.

Επιμένω στην Καζαμπλάνκα, στον Glen Miller και στον κύριο Μάρλοου.

Επιμένω από αισθητική, από κοψιά, μα πιο πολύ επιμένω από ξεροκεφαλιά.

Επιμένω στο άρωμά σου, στα μάτια, στα μαλλιά σου.

Επιμένω στις λευκές σου γάμπες και στο κόκκινο κραγιόν που έσταζε όλο το καλοκαίρι στα χείλη σου.

Επιμένω από πάθος, από προσμονή, μα πιο πολύ επιμένω από έρωτα.

Επιμένω στον ίδιο δρόμο, στην ίδια ανωριμότητα, στην αλητεία, στους ίδιους πάντα φίλους.

Επιμένω από φόβο, από απελπισία, μα τώρα επιμένω πιο πολύ από ποτέ.

Advertisements
This entry was posted in Βασιλης Αναστασιου, Γενικα, Ποιηση and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s