Ακούω μόνο τη σιωπή – του Κ. Αναστασίου

Τελικά γιατί έζησε;  Για κάτι παιδικές φωτογραφίες στο άλμπουμ της μάνας της; Ζωή χωρίς σημασία θα μου πεις… Έφτασε τα τριάντα- τόσο, για να βλέπει τα παιδιά της να ζητάνε λίγο γάλα το πρωί και ένα κομμάτι ψωμί το μεσημέρι, ενώ σε περίπτωση που υπάρχει και κασέρι, στήνεται πάρτι ολόκληρο.

Το ψωμί στο τραπέζι το φτωχό και τις μητέρες να χαμογελάνε στα παράθυρα; Ξέχασέ τα…

Εκεί φτάσαμε. Ελλάδα, 2012 μ.Χ.

Λαϊκίζεις… Πέφτεις στη παγίδα… Πες τίποτα άλλο… ( θα μου πεις, μίλα πιο ποιητικά…)

Μα δεν υπάρχει πια παγίδα, δε το βλέπεις; Η αυλαία έχει ανοίξει και είσαι μόνος στη σκηνή, απέναντι από το τέρας με μόνη σου ασπίδα το παρελθόν. Τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους, έμειναν για να σου θυμίζουν  πως στις φλέβες σου δε κυλάει αίμα, αλλά ΑΙΜΑ. Πότε θα ξυπνήσεις ρε γαμώτο;

Όταν ο φασισμός του κράτους αγγίξει το σπίτι σου, τους δικούς σου, ότι αγάπησες, μπορεί να είναι πολύ αργά για να αντιδράσεις… Ο διπλανός μου αυτοκτόνησε, οι φίλοι μου ξενιτεύτηκαν, οι γονείς μας πέθαναν από καρκίνο, η μάνα στέλνει επιστολές γιατί ντρέπεται που γέννησε και δε μπορεί να θρέψει τα παιδιά της, οι γείτονές μας δε μιλάνε πια στα παράθυρα, τα φτερά των αγγέλων συνθλίβονται κάθε Κυριακή μέσα στις εκκλησιές, αφήνουμε τις αγάπες μας να γλιστρήσουν από τα χέρια μας, οι ουρανοί κάθε Τρίτη ρίχνουν ένα υγρό που μοιάζει με νερό αλλά δεν πίνεται. Κάτι συμβαίνει, γιατί κάνεις πως δε το βλέπεις;

Οι κινηματογράφοι προβάλουν συνεχώς δελτία ειδήσεων σε επανάληψη ενώ οι βιτρίνες των μαγαζιών έχουν γεμίσει αράχνες και νεκρούς ποντικούς που τρέχουν ασταμάτητα στις πολύχρωμες ρόδες των κλουβιών τους.

Μη μιλάς μεσ’ τη μιζέρια περί ήθους και τιμής… Ποιος θα βρει τη δύναμη να αντιπαρατεθεί στο  τρίχρονο παιδί που απόψε κοιμάται σε παγωμένα παιδικά όνειρα; Όλα στη ζωή είναι κύκλος αλλά μόνο για μια συγκεκριμένη μερίδα κόσμου… Οι άλλοι αναπτύσσονται μια χαρά, ούτε αυτό το βλέπεις;

Ντράπηκα σήμερα να αγοράσω ψωμί, στη σκέψη πως εκείνη η γυναίκα έλιωνε για ένα μόνο κομμάτι από αυτό το καρβέλι. Οι «ΑΘΛΙΟΙ» θα χτυπήσουν τη πόρτα μας ξανά και έπειτα θα μας ανοίξουν τα κεφάλια στα δυο. Η ιστορία δε μας διδάσκει τίποτα. Όλα είναι κουραφέξαλα. Ο άνθρωπος πάντα γύριζε το γρανάζι της ιστορίας με το αίμα του και την ανοησία του. Θα μας σκοτώσουν στα γραφεία μας και θα επανέλθουμε να ζητάμε δουλειά το επόμενο πρωινό. Αν όχι εμεις κάποιοι άλλοι που θα μας μοιάζουν. Θα έχουν τα ίδια πτυχία, τις ίδιες γνώσεις, θα φοράνε ίδια ρούχα, θα γελάνε με τα ίδια αστεία, θα διαβάζουν ίδια νούμερα, θα πηδάνε με τον ίδιο τρόπο, μόνο στα μάτια μπορεί να διαφέρουμε. Τα δικά μας χόρτασαν από μιζέρια και δεν θέλουν άλλη. Των επόμενων όχι…

Δε μας ενδιαφέρει πια η ζωή…  Δε μας νοιάζει τι χρώμα έχει ο ήλιος και αν η ζωή ανθίζει ή μαραίνεται… Τα 50 τετραγωνικά μας ενδιαφέρουν και η δουλίτσα μας… Τη δουλίτσα μας ….

Ποιόν ενδιαφέρει πια αν αυτές οι μέρες που διάγει λέγονται ζωή; Κανέναν… Δουλειά, σου λέει… Να δουλέψω και ας πεθάνω… Κυλάει ο καιρός με ύπνο – αναζήτηση –δουλειά- μισθό πείνας… Μα καλά και η ζωή σου, τα νιάτα σου; Ακόμα μικροί είμαστε… Μόνο τριάντα… Με το δίκιο του, αφού δεν βιοπορίζεται… Αυτό είναι το σημείο μηδέν. Το σημείο χωρίς επιστροφή. Οι παλιοί το λέγανε και δουλεία…

Όταν τα μάτια σου μπορέσουν να σηκώσουν το βάρος μας και σταματήσεις να μιλάς για μπούρδες, βρες λίγο χρόνο και δώσε το χέρι σου σε κάποιον που αγάπησες. Όλοι θα είμαστε εκεί, στη στάση του λεωφορείου, όπως τότε, και ποιος ξέρει, μπορεί να κατεβούμε μαζί εκείνη τη μεγάλη κατηφόρα με τα πουκαμισάκια μας ανοιχτά και το μπλουζάκι σου ιδρωμένο.

Δε θα μας κάνουν υποτακτικούς ρε συ, σήκωσε το κεφάλι σου ξανά και πάμε να πολεμήσουμε.  Αυτή τη φορά όμως όχι πίσω από αριστερές πολεμίστρες και σοσιαλιστικά αναχώματα που πάντα μας πρόδιδαν. Μη μασήσουμε στο παραμύθι τους πάλι.  Θα βρούμε τη φλέβα που φτάνει στη καρδιά της άνοιξης θα τη τρυπήσουμε παρέα με σύριγγα χοντρή και θα χαρούμε το αίμα που αναβλύζει.

Venceremos…

¨Καλά μας τα λες εσύ… Στη γυναίκα που δεν έχει να ταΐσει τα παιδιά της πές΄τα.¨

Τι να πώ, εκεί; Ούτε να σηκώσω το κεφάλι μου, να την κοιτάξω στα μάτια δε θα βρω τη δύναμη…

Μέχρι εδώ φτάνει η μαγκιά μου…

Advertisements
This entry was posted in Ιαχές, Κυριάκος Αναστασίου, Κυριακος Αναστασιου, Σπιτι στην Καμαρα and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s