Στην Άννα, όπου κι αν βρίσκεται…

Giulietta Masina, απο την ταινία του F. Fellini : "La Strada", 1954.

Giulietta Masina, απο την ταινία του F. Fellini : «La Strada», 1954.

Όποιος έχει δει την Άννα,  ας ενημερώσει…

Την Άννα που αφήσαμε πίσω μας πριν χρόνια με την υπόσχεση ότι θα επιστρέψουμε να την πάρουμε αλλά ποτέ δε το κάναμε.

Την παιδική μας φίλη που ήταν πάντα εκεί και μας πρόσεχε γιατί μας αγαπούσε κρυφά.

Την έφηβη Άννα, που μας έμαθε πως είναι να φιλάς αλλά και να κρύβεσαι από την  πραγματικότητα.

Την ενήλικη Άννα, που άρχισε κάπου εκεί γύρω στα είκοσι, να χαλάει την εικόνα της αναζητώντας την αλήθεια, με αποτέλεσμα να …

Την ώριμη Άννα, που μας μεγάλωσε για να την προδώσουμε με τη σειρά μας χωρίς καν, να της δώσουμε ένα φιλί στο μάγουλο.

Την άστεγη Άννα που θα γυρνάει κάπου εκεί έξω με τα μάτια της υγρά αλλά και πεινασμένα για φωτιά. Λίγη φωτιά μήπως και στεγνώσει η ψυχή μας.  Τα βήματά της, αργά θα την οδηγούν σε δωμάτια αιωνίως σφραγισμένα, σε ντουλάπια με βιβλία απαγορευμένα και σε μνήματα νεκρών φίλων  με καντήλια δίχως  λάδι.

Την φτωχή Άννα, που ξεψυχάει σε παγωμένα δωμάτια με σκουριασμένα μαγκάλια. Την Άννα, που έκανε φίλους της τα δηλητήρια των ανθρώπων και έμεινε μόνη μέχρι το τέλος απο επιλογή.

Την σπουδαγμένη Άννα, που βολεύτηκε σε μιαν ζεστή ανέραστη αγκαλιά φτύνοντας όρκους, ψέμματα και συνειδήσεις. Στο δερμάτινο σαλόνι αυτοκινήτου η αγκαλιά γίνεται πιο μεγάλη και ζεστή, όπως και να το κάνεις.

Τι να καταλάβουμε οι φτωχοί; Μας τσάκισε η τηλεόραση. Δεν έχουμε άλλο  κουράγιο. Εσύ όμως έχεις, πάντα είχες, μπορείς να αντέξεις λίγο ακόμα, έτσι δεν είναι; Κάνε κουράγιο Άννα. Πάλεψε τα χρόνια. Τα γαμημένα τα χρόνια, που έπεσαν πάνω στο δέρμα σου και το έσκαψαν με μανία.

Τελευταία φορά που βρεθήκαμε, ήμαστε μακριά. Κατέβαινε μια τεράστια μαρμάρινη σκάλα.  Σήκωσε το κεφάλι της αργά, έριξε μια ματιά και συνέχισε τη πορεία της προς τα έγκατα της γης, με ένα  πικρό χαμόγελο  στο πρόσωπό. Έπειτα άναψε πράσινο για τους πεζούς και χίμηξαν όλοι στο σκηνικό που έστησα μας έκρυψαν και έτσι χαθήκαμε οριστικά.

Ίσα που πρόλαβα στο τέλος να δω λίγο τη πλάτη της μαζί με την πλεκτή  μωβ ζακέτα που φορούσε. Την φοράει ακόμη, άραγε;

Τελικά, ήταν ένας ακόμα περίπατος  , δίπλα στη θάλασσα, πριν τη βροχή. Τίποτα άλλο.

Κάνε κουράγιο Άννα…

Advertisements
This entry was posted in Ιαχές, Κυριάκος Αναστασίου, Κυριακος Αναστασιου, Σπιτι στην Καμαρα and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s