Τί όμορφο λουλούδι!

Λίγο πριν φανεί η στροφή, ήρθε αυτό το διαμαντάκι που σε κάνει να πιστεύεις πως ίσως δεν έχουν χαθεί όλα τελικά. Πως ίσως κάτι να σιγοβράζει κάτω από τα κλειστά βλέφαρα της απέραντα θλιμμένης πολιτείας, της πλημυρισμένης από αδηφάγους καλικαντζάρους, της αιωνίως νυχτωμένης και τραγικά ανέραστης.

Γεγονός, λοιπόν. Δεκέμβρης 2012.  Σε κάποιο καθολικό ναό, στη Γένοβα της Ιταλίας, κάποιος ηλικιωμένος ιερέας αρπάζει το μικρόφωνο και μαζί με τους παρευρισκομένους προσκυνητές υμνούν την επανάσταση, ή καλύτερα την αντίδραση που κάποτε έλαβε δράση στη χώρα και ίσως κάποια στιγμή επανέλθει, πάλι απροειδοποίητα. Ας απομακρυνθούμε από την ανόητη προσέγγιση των ΜΜΕ που βλέπουν απλώς και επιτηδευμένα έναν χαριτωμένο παππού, να οδηγείται χαριτωμένα στη τρέλα. Δεν είναι έτσι τα πράγματα. Η όλη αξία, το νόημα αλλά και το οξύμωρο της ιστορίας είναι το εξής : ο χώρος – μια εκκλησία, ο άνθρωπος – ένας ιερέας και οι πιστοί- οι οποίοι συμμετέχουν αμέσως και καθόλου παγωμένα ( εντάξει πάω λίγο πάσο εδώ – βλέπεις είναι η Γένοβα και υπάρχει η μαγιά, αλλά μη μείνουμε εκεί) . Κάτι δε πάει καλά θα σκεφτείς ή απλά θα προσθέσεις πως όλα τείνουν να γίνουν τσίρκο. Διαφωνώ, παρατηρώντας πως πλέον ο βιοπορισμός στο κόσμο τείνει να γίνει αίτημα και όχι συνθήκη. Κάτι μας σπρώχνει να πέσουμε από τα κρεβάτια μας.

Θα αναρωτηθείς τώρα, και καλά θα κάνεις, εάν ένα τραγούδι αρκεί για να ξεσηκώσει εν υπνώσει άτομα. Η απάντηση άμεση και ειλικρινέστατη, όχι δεν αρκεί. Είναι όμως ένα ξεκίνημα, μια προτροπή, ένα σκούντημα, ένα τσίμπημα για να αντιληφθούμε όλοι πού έχουμε φτάσει και να αναδιαμορφώσουμε μέσα μας αξίες, ιδανικά και προτεραιότητες.

Ένα τραγούδι, ένα ποίημα, μια ταινία, μια κουβέντα, μια πέτρα, μια γροθιά, μια καλημέρα, ένα πιάτο φαί, ένα κέρμα στο χέρι του ζητιάνου δεν είναι τίποτα άλλο από αυτό που ουσιαστικά φαίνεται, εάν όμως γίνει συνείδηση τότε από απλές λέξεις , πράξεις, αντικείμενα μπορούν όλα αυτά να μετουσιωθούν σε κάτι πολύ βαθύτερο και ουσιαστικό.

Έξω από διανοουμενίστικες σκέψεις, χωρίς εξυπνακίστικα δήθεν σεξιστικά αστειάκια, μακριά από λαϊκίστικες νοοτροπίες της φιλανθρωπίας και των άγιων ημερών που έρχονται και ξαναέρχονται εν είδη ελεγκτή καλής συμπεριφοράς κάθε χρόνο ίδια μέρα.

Ας μαζέψουμε όλοι μαζί τα κομμάτια μας ή ότι μας αφήσανε, τέλος  πάντων, και ας δείξουμε πως όσο υπάρχουμε ακόμα ζωντανοί και γήινοι θα είμαστε άνθρωποι. Αλληλέγγυοι κάθε φορά, χαμένοι στην ομορφιά που μας κρύβουν,  και ενσυνείδητα απόντες … Διότι τελικά, αυτό είναι που έχει σημασία, να παραμένεις άνθρωπος. (… θα την αλλάξουμε τη ζωή, παρόλα αυτά).

ΥΓΕΙΑ, ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ , ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ.

Advertisements
This entry was posted in Ιαχές, Κυριάκος Αναστασίου, Κυριακος Αναστασιου, Σπιτι στην Καμαρα and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s