Ο Θίασος* – του Κ.Αναστασίου

Για μια στάλα αξιοπρέπεια, για λίγο γαλάζιο ουρανού, για εκείνο που ποτέ δεν απέκτησε, για την χαρά που γλίστρησε από τα δάχτυλα, για τα ρολόγια που λεηλάτησαν για δευτερόλεπτα τον χρόνο,  για όσα όνειρα έγιναν από δυο για να μη τα ζήσει κανείς… Όλα τελικά μια πλάνη, όλα τελικά ξαναγυρνάν σε μας.

Κοίτα από τα παράθυρο ξανά και ξανά και ξανά… Μια ήττα στη ζωή, μια φυγή, ένας χαλασμός, ένα τέλος, ένας θάνατος, Η ΑΠΩΛΕΙΑ. Θα στήσουμε γλέντι; Γιατί όχι;

Ας μάθουμε να χάνουμε και μια φορά, έχει και η ήττα τη γλύκα της. Να μη συνηθίσουμε μόνο και στο τέλος μας κάνουνε σα τα μούτρα τους. Δουλευταράδες γιάπηδες με μοντέρνα σινολάκια, γκομενίτσες σούπερ για γλάστρα χωρίς ροδάκι και μνημονικά νεκρούς…

Ο θίασος της ζωής μας περνάει με φωνές και σε καλεί, μη μείνεις μέσα πάλι. Βγες και κούνα του μαντήλι λευκό χωρίς δάκρυα στα μάτια… Οι ηλίθιες παρέες δε θα σε χάσουν, κάποια μέρα ίσως γυρίσεις πάλι, ο θίασος όμως πάει, φεύγει…

Ξέρεις τι είναι πιο τρομακτικό αλλά παράλληλα ενδιαφέρον με εσένα; Πως θα συνεχίσεις να αγαπάς, πως θα συνεχίσεις να πιστεύεις, πως θα συνεχίσεις να πολεμάς, πως θα συνεχίσεις να γελάς με τα ίδια αστεία, πως θα συνεχίσεις να ακούς τις ίδιες μουσικές, πως δε θα αρχίσεις να γλύφεις σα τους άλλους, πως δε θα κάνεις υποκλίσεις βαθιές μέχρι τους αστραγάλους, πως θα χτίσεις ξανά και ξανά και ξανά στα ίδια συντρίμμια τα ίδια όνειρα με τα πήλινά  πόδια…

Δε βάζεις μυαλό ανάθεμα σε! Γιατί δεν αλλάζεις; Ξέχασε τα όλα πια και πάνε να ζήσεις κάπου αλλού… Ήσυχα… Χωρίς φωνές, χωρίς αινίγματα, χωρίς έρωτα, χωρίς αντίλογο, χωρίς, χωρίς, χωρίς… Να ζήσεις κάπου με όλα τα χωρίς του κόσμου… Ξέρεις πόσο ήσυχα θα είναι; Σχεδόν νεκρικά.

Γίνεται; Θα ρωτήσεις… Βέβαια γίνεται… Δε βλέπεις όλος ο κόσμος τι κάνει; Φτάνει στα τριάντα ( το αργότερο) και ξαφνικά αρχίζει να διαβάζει Καβάφη αναζητώντας άλλοθι και ωδή στη χαμένη του νιότη, στα παρατημένα του όνειρα. Βάπτισμα πυρός για τη νέα του αρχή.  Πυρ και φύγαμε για κονσερβοποίηση.

Νύχτα θα είναι και η πόλη θα κοιμάται. Φανταχτερά φορέματα και γιορτινά λαμπιόνια δεν έχουν θέση σε τέτοιες σκηνές. Μόνο εσύ στο παράθυρο και από κάτω σα τσίρκο του Φελίνι, να περνάνε όλοι και όλα. Μη προσπαθήσεις να τους κρατήσεις εκεί, έχουν τελειώσει. Προσπάθησε όμως να βρεις τους ίδιους, πάλι κάπου εκεί, ανάμεσά σε σένα και στα πάντα. Μη ψάξεις για κάτι καλύτερο ή για το άριστο. Οι άριστοι πάντοτε προκαλούσαν φόβο και οι ποιητές μας είπαν τη μισή αλήθεια… Γελάς ανάλαφρα καθώς όλα χάνονται…

Ψάξε για τους ίδιους, δε μπορεί, κάποια στιγμή ο θίασος θα σκαρφαλώσει από το σεντόνι που θα κρέμεται από το παράθυρό σου…

(*Σκέψεις γύρω απο το ποίημα του Κ.Π.Καβάφη «Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον»)

Advertisements
This entry was posted in Ιαχές, Κυριάκος Αναστασίου, Κυριακος Αναστασιου and tagged , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s