Άκουσε, δε βιαζόμαστε … – του Κ. Αναστασίου

images ¨ Ο χαμένος χρόνος είναι χειρότερος από τον θάνατο. Την ίδια εποχή (τέλη ΄80), στην Αγγλία, αποφυλακίζεται μετά από 14 χρόνια ο Τζέραλντ Κόλνορ. Ένας νέος ο οποίος είχε καταδικαστεί άδικα για μία βομβιστική επίθεση του IRA σε παμπ του Γκίλντφορτ στην οποία σκοτώθηκαν πέντε άνθρωποι.
Δεκατέσσερα χρόνια είχαν το νεαρό Ιρλανδό Τζέραλντ Κόλνορ στη φυλακή για βομβιστικές ενέργειες που τελικά αποδείχτηκε ότι δεν έκανε. Και μια μικρή λεπτομέρεια: Απεκαλύφθη πως κάποιες ομολογίες εκμαιεύθηκαν δια της βίας από την αστυνομία.
Επιτέλους, πως θα απαλλαγούμε από την “προστασία” της αστυνομίας;
Από πού κινδυνεύει η ελευθερία μας για να μας προστατεύει η διεστραμμένη αυτή υπόθεση που λέγεται παντού “αστυνομία”;
Αν ήμουν εγώ ο Τζέραλντ Κόλνορ θα έβαζα φωτιά σ’ ολόκληρη την Αγγλία¨. Τάδε έφη Μάνος Χατζιδάκις, στη ραδιοφωνική εκπομπή στον Σταθμό ΣΚΑΪ 100,4 , γύρω στα 1989.
Μικροαστοί ψηφοφόροι γεμάτοι ένστικτα και κατάλοιπα μισανθρωπισμού, έχθρας και αποκτήνωσης δείχνουν να παίρνουν κεφάλι επικρατώντας στο πανηγύρι της δημοκρατίας στη μακρινή Μπανανία, ενόσω ο βαρκάρης κρατώντας το ξύλινο και σαπισμένο πια από τους καιρούς κουπί του έρχεται πάλι καταπάνω μας για να πάρει άλλον έναν, άλλον έναν και άλλον έναν…
Το ερώτημα συνεχίζει να πλανάται και να μας φοβίζει : Από πού κινδυνεύει η ελευθερία μας ; Η απάντηση γνωστή στους κύκλους του (υπο)κόσμου μας αλλά οι άνω αδυνατούν να ρίξουν το βλέμμα τους προς τα εμάς και να την διαβάσουν δυνατά στα μικρόφωνα, κουλουριασμένοι μπροστά από την οθόνη τους. Όχι ότι περιμένουμε ποτέ να γίνει κάτι τέτοιο, φυσικά…
Ο χαμένος χρόνος είναι χειρότερος και από θάνατο. Νέοι, ωραίοι και μοιραίοι, γαλήνιοι στη κούνια τους κοιμούνται, έχοντας ασφαλίσει διπλά και τριπλά τη πόρτα τους… Πόσοι Κόλνορ να έχουν περάσει από αυτή τη γη μέχρι σήμερα και πόσες φωτιές να έχουν κάψει πρωτεύουσες, πόλεις, πλατείες και χωριά; Η ελευθερία δείχνει να χτυπιέται βάναυσα. Σήμερα στο όνομα της κρίσης, παλαιότερα της τρομοκρατίας, ακόμη πιο παλιά της θρησκείας και πάλι από την αρχή. Αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει Κεμάλ κι ας προσπάθησε ο Μανώλης να σε πείσει.
Πόσος χρόνος να έχει χαθεί συνολικά; Πόσες ζωές να πέρασαν έτσι άδικα, ενώ εσύ πήγαινες σχολείο ή κοιμόσουν; Πόσοι Τζέραλντ Κόλνορ να θάφτηκαν σε διάφορα υπόγεια, φυλακές, αίθουσες βασανιστηρίων, Γκουαντάναμο, πλατείες διαμαρτυριών, σχολές, πορείες;
Ίσως πρέπει κάποια στιγμή να συνειδητοποιήσουμε πως υπάρχουν δυο κόσμοι. Στη μια μεριά υπάρχουν οι υπερασπιστές της ελευθερίας και στην αντίπερα οι υπόλοιποι υπερασπιστές της ελευθερίας. Αναρωτιέσαι πόσες ελευθερίες υπάρχουν; Σίγουρα περισσότερες από δύο, συνήθως όσες θέλει ο κυρίαρχος, διότι έτσι τον βολεύει.
Εδώ που μας ρίξανε, από τη μέρα που είδαμε το φως δεχθήκαμε πολύ λάσπη στο πρόσωπο. Αρπαγμένοι από το λαιμό, μας βουτούσαν στο βούρκο μήπως και έτσι καταφέρουν να λερώσουν πέρα από το πρόσωπο και τη ψυχή μας. Δε λέω, κάποιοι ήταν πιο αδύνατοι και λερώθηκαν, βγήκαν από το δρόμο και γύρισαν πίσω ή στάθηκαν καρφωμένοι στα μισά, κάτω από την πινακίδα με τα μαύρα ανθρωπάκια. Άλλοι με λερωμένο πρόσωπο πια αλλά πιο δυνατοί συνεχίζουν στον ίδιο δρόμο, με όσους έχουν απομείνει. Πιο ερωτευμένοι, πιο τρελοί, πιο ανήθικοι, πιο δεμένοι από πριν. Το όριο δε το έχει θέσει κανείς τους, αλλά ο αντίπαλος. Συνεχίζουν να παίζουν με μειονέκτημα γνωρίζοντάς το, πράγμα που κάνει το ταξίδι τους ακόμη πιο μεγαλειώδες.
Άκουσε, δε βιαζόμαστε να φύγουμε βαρκάρη. Αλλά αυτό δε σημαίνει πως θα σταθούμε πειθήνιοι στην ακρούλα και θα χαζεύουμε με ανοιχτό στόμα τις γκομενίτσες πολυτελείας που πλασάρεις, τους κλόουν και τα παγώνια σου. Ούτε θελήματα θα κάνουμε, ούτε χάρες σε κανέναν. Σαν έρθει η ώρα, να γνέψεις ελαφρά κι εμείς θα τρέξουμε, αλλά μέχρι τότε θα μας φας στη μούρη.
Ο πόλεμος που διεξάγεται καθημερινά είναι σκληρός και τα πράγματα δείχνουν πως θα αργήσει να τελειώσει. Καθημερινά βλέπουμε δυο θύματα στο σαλόνι και άλλο ένα στη κουζίνα, η καρδιά μας δεν θα αντέξει για πολύ ενώ ήδη οι τροφές δείχνουν να τελειώνουν.
Άκουσε, δε βιαζόμαστε να φύγουμε βαρκάρη. Αλλά αυτό δε σημαίνει πως θα κατακρεουργήσεις τα όνειρά μας στο όνομα της ελευθερίας τους. Πως θα πατάν με τη μαύρη δερμάτινή τους μπότα το λαιμό μας ενώ εμείς, ήσυχα απλώς, θα αναπνέουμε. Πως θα αλυσοδένουν τον δρόμο μας για να μη βρεθεί ποτέ η έξοδος καθώς μάταια θα αναζητάμε συνεχώς μια νέα παράκαμψη. Μη τους το πεις, αλλά νομίζω πως σε γελάσανε τα αφεντικά της κόλασης.
Χθες βράδυ κάπου άναψε μια φωτιά και πέντε φίλοι κάθισαν γύρω της σα καλοκαίρι. Χθες βράδυ κάποιος άστεγος βρήκε στα σκουπίδια ένα μισοφαγωμένο πιάτο και ένοιωσε βασιλιάς ( το μοιράστηκε με τον καλύτερο του φίλο – τον σκύλο του). Χθες βράδυ μια παρέα παιδιών περπάτησαν και ορκίστηκαν να ξεχαστούν αλλά να μην ξεχάσουν. Χθες βράδυ ένα κορίτσι φιλήθηκε, πρώτη του φορά. Χθες βράδυ κάτι άλλαξε στον κόσμο.       Σήμερα το πρωί έφυγε ο Θάνος. Γύρισε λίγο να μας κοιτάξει, μας είδε ευτυχισμένους και πέταξε. Φώναξε βουβά όλα του τα θέλω και πέταξε για κάπου αλλού.
Άκουσε, δε βιαζόμαστε να φύγουμε βαρκάρη. Δε μας αφήνεις να πάρουμε κεφάλι. Τουλάχιστον η ισοπαλία σου αρκεί; Ίσα για τον χαμένο χρόνο που λέγαμε στην αρχή…

( για τον Θάνο : http://www.countess.gr/parakmi/krina_valtenapioume.html )

 

 

Advertisements
This entry was posted in Ιαχές, Κυριάκος Αναστασίου, Κυριακος Αναστασιου, Σπιτι στην Καμαρα and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s