Το μόνο που΄θελα, να φεύγαμε μαζί – του Κ. Αναστασίου

κατάλογοςΑν ορισμένοι, συνεχίζουν να πιστεύουν πως όλη αυτή η αρνητική δημοσιότητα που έχει δοθεί στις βιαιότητες των εξουσιαστών απέναντι σε κατηγορουμένους μεν, ανυπεράσπιστους δε, ¨ τρομοκράτες¨, είναι φύση και θέση υπερβολική γελιούνται οικτρά. Η αγωνία τους πλέον δεν είναι αν θα καταφέρουν να επιβάλουν την τάξη και την ισονομία, όχι. Αυτά είναι παραμυθάκια για να κάνουμε τα μικρά παιδιά να κοιμούνται ήσυχα τα βράδια. Η αγωνία τους είναι μια και παντοτινή : η επικράτηση του φόβου. Η σκέψη πως ο καθένας είναι εν δυνάμει έρμαιο στα χέρια τους χωρίς την παραμικρή προστασία από κανέναν. Ίσως εν μέρει, να τα έχουν καταφέρει, για αυτό όλοι κουρνιάζουν στα παραθυρόφυλλά τους και στα κατουρημένα σεντόνια τους.

Το όλο ζήτημα δεν είναι η ενοχή η μη των τεσσάρων αυτών νέων ανθρώπων ( που προφανώς κατά τον ποινικό κώδικα είναι ένοχοι- τουλάχιστον για ληστεία), ούτε ζητούνται τηλεοπτικοί και κομματικοί πατερούληδες να υπερασπιστούν τους εκάστοτε τρομοκράτες ή απεναντίας να τους δικάσουν εν είδει δικαστή. Το ζήτημα επικεντρώνεται στην αυθαιρεσία της εξουσίας ( διαμέσου των προσώπων ,φυσικά, που την εκπροσωπούν) η οποία ολοένα και διογκώνεται. Στην επικράτηση του νόμιμου- παράνομου που μπορεί να κάνει ότι γουστάρει. Στο ανήθικο που αν είναι νόμιμο μετατρέπεται αυτομάτως σε ηθικό. Στη σφαλιάρα που πέφτει γιατί «έλα μωρέ δεν έγινε και τίποτα με μια σφαλιάρα», στη κάθετη τροχιά που διαγράφει το γκλομπ του καταστολέα στο κεφάλι του διαδηλωτή, η ευθεία βολή του δακρυγόνου πάνω στο πλήθος, η κλωτσιά που σου γαμάει άνετα τη σπλήνα, η αρβύλα που πατάει το λαρύγγι του πεσμένου, η εκπυρσοκρότηση του όπλου με τη σφαίρα να ανοίγει καρδιές γαρύφαλλα και να τις κάνει όνειρα σε μπλε συννεφάκια, στο φακελάκι του γιατρού δολοφόνου, στην αγένεια του υπαλλήλου και του ¨περάστε αύριο¨, στην αδιαφορία του καθηγητή, σε τόσα άλλα που τα αφήνουμε να περνάνε ως έχουν στους επόμενους κοιτώντας το τρένο να περνάει σαν τις αγελάδες. Τις παχιές τις αγελάδες όμως, που οδεύουν για σφαγή.

Δεν αρμόζει να ζητάς να δείξουν ανθρωπιά τα σώματα καταστολής ( γενικεύω την έννοια της καταστολής θεωρώντας ανάλογα σώματα και φορείς τα πανεπιστήμια, τα σχολεία, τα νοσοκομεία, τα δικαστήρια, τις δημόσιες υπηρεσίες, το στρατό και όλα όσα έχουν μια μεθοδολογούμενη τακτική εδώ και πολλές δεκαετίες). Ας αναλογιστεί ο καθείς αν θα χτυπούσε ποτέ κάποιον ο οποίος είναι δεμένος πισθάγκωνα και τα συμπεράσματα θα προκύψουν μόνα τους. Δε κομίζω γλαύκας εις τας Αθήνας, αλλά πλέον για να γίνεις κατανοητός στη σημερινή εποχή πρέπει και την απλούστερη έννοια όπως ανδρισμός, ανθρωπιά, αλληλεγγύη, σεβασμός, φιλία, έρωτας να τις αναφέρεις γιατί ενδεχομένως να υπάρχουν άνθρωποι που δε γνωρίζουν κάποιες αν όχι όλες από αυτές.

Τέσσερις ¨πειραγμένες¨ φωτογραφίες, για να αποκρύψουν τις βιαιότητες. Η βαρβαρότητα στο μεγαλείο της; Αντιθέτως, κάθε άλλο. Να τις μοστράρουν θέλανε και με το παραπάνω. Το άλλοθι του αδαούς προγραμματιστή που δε χειρίζεται το πρόγραμμα σωστά, το φάγαν ορισμένοι. Θέλανε να από- δείξουν μέχρι πού μπορούν να φτάσουν, σε ποιο κατώτατο επίπεδο ψυχής και ανθρώπινης υπόστασης. Παραδειγματισμός προς τους άλλους, τους επόμενους και πάνω από όλα επιβεβαίωση του αξιέπαινου ανδρισμού μέσα από σάπια γαλόνια, ματωμένα πουκάμισα και καλογυαλισμένα πιστόλια. Αυτός είναι ο κρατικός μηχανισμός. Η κρατική μηχανή που πολτοποιεί στο διάβα της ζωές, ανθρώπους, συνειδήσεις, ψυχές, σώματα, μυαλά.

Στη θέση των τεσσάρων παιδιών βρίσκονται καθημερινά άτυχοι κρατούμενοι. Μετανάστες, ναρκομανείς, άστεγοι, μικροκλέφτες, ιερόδουλες και ένα σωρό άλλοι που ανέχονται καρτερικά τα σοδομιστικά μαρτύρια των εξουσιαστών. Θεατές στο όλο πανηγύρι οι δικηγόροι που προκειμένου να συνεχίζουν να έχουν προσβάσεις στα κρατητήρια και να ¨τσιμπάνε¨ πελατάκια (όπως λένε) κρατάν το στόμα τους κλειστό.

Είμαι σίγουρος πως απο κάποιο κορίτσι θα περιμένει καθένα απο αυτά τα παιδιά. Είμαι σίγουρος πως μαζί με το σύνθημα : ¨ Ζήτω η Αναρχία, κουφάλες¨, που εκ των πραγμάτων θέλει κότσια για να το φωνάξεις μετά από τέτοια κακοποίηση, θα ήθελε να φωνάξει στη κοπέλα του : ¨Το μόνο που ήθελα, να φεύγαμε μαζί¨, αλλά δεν πρόλαβε, η πόρτα του ανακριτή τον ρούφηξε μαζί με όσο κουράγιο του απέμεινε.

Το μόνο που ήθελα να φεύγαμε μαζί. Μόνο αυτό. Λαϊκό αίτημα. Γενική απαίτηση. Αν εκείνη ρωτήσει που, τότε απαντάμε με το αφοπλιστικό ¨όχι πια εδώ¨ και απογειωνόμαστε για εκεί που δε θα μας φτάσει κανείς, μακριά από αυτόν το κωλότοπο.

 

 

Υ.Γ. Να δώσουμε τα σέβη μας στους καλλιτέχνες της κουράδας που τρέχουν να τραπεζωθούν με τον Βενιζέλο μπας και φανεί η μούρη τους λίγο παραπάνω. Μπας και πουλήσουν κανένα βιβλίο παραπάνω. Μπας  και….

Θέμα της συζήτησης : «Συγγραφείς κατά της Βίας». Δεν θα πω τίποτα παραπάνω, παρά μόνο θα αναφέρω τα ονόματα που προέκυψαν από το ρεπορτάζ, έτσι για να ξέρουμε με ποιους θα γελάμε : Χρήστος Χωμενίδης, Τζίνα Μοσχολιού, Θανάσης Χειμωνάς, Πέτρος Παπασαραντόπουλος, Ανδρέας Στάικος, Ίκαρος Μπαμπασάκης, Γιώργος Ξενάριος, Λευτέρης Κουλιεράκης, Εύη Λαμπροπούλου, Χρήστος Αστερίου. – Συγγνώμη αν παραβρέθηκαν και άλλοι. Αυτούς έδινε η το ¨ρεπορτάζ¨.

 Έπειτα το βουλώσαν οι συγγραφείς … Θα γράφουνε για τίποτα καυλωμένες γκόμενες και τυχερά παιδιά με άστρο και αρουραίες ανησυχίες. Έτσι είναι οι καλλιτέχνες…

 

εις μνήμην λοιπόν…

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,/υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,/με τους σοφούς του κράτους τα ‘χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,/τους έχω βαρεθεί.

Ποίηση: Βολφ ΜπίρμανΜετάφραση: Δημοσθένη Κούρτοβικ

(http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=495739)

 

Advertisements
This entry was posted in Ιαχές, Ιαχες, Κυριάκος Αναστασίου, Κυριακος Αναστασιου, Σπιτι στην Καμαρα and tagged , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s