Βελβεντό – Του Βασίλη Ευφροσυνίδη

Μη νομίζεις ότι ξεχνώ
κι αν δε μιλώ συχνά είναι γιατί με πατάνε στο λαιμό
μα τώρα πια συνήθισα και δε χρειάζομαι οξυγόνο
βρήκα το κόλπο να κάνω βόλτες στ’ αστέρια
δίχως να με παίρνουν μυρωδιά.
Η μπότα του καταστολέα είναι βαμμένη με αίμα
πάντα ήταν
κι ότι την καθαρίζει η γυναικούλα του
κάθε μεσημέρι μετά το φαγητό
δεν αλλάζει κάτι.
Αυτά ήταν γνωστά
μα η πλαστή πραγματικότητα που μάθαμε να ζούμε
τα έπλασε όλα αγγελικά
και ο μπάτσος από μπάτσος
εξισώθηκε στη πλειοψηφούσα συνείδηση
με τον κοινό οικογενειάρχη.
Ε, όχι λοιπόν!
Τώρα που το πλαστό το πήραμε χαμπάρι
τώρα που ξυπνήσαμε απ’ το βαθύ μας ύπνο
δεν την δεχόμαστε την εξίσωση.
Εγώ το σκέφτομαι αλλιώς
κι αλλιώς η κοινωνία;
Τα τομάρια που μετέτρεψαν
τέσσερις επαναστατημένους πιτσιρικάδες
σε παραμορφωμένα ανθρώπινα κουρέλια
δεν τα λες κοινούς οικογενειάρχες.
Τα λες κοινούς εγκληματίες
με οικογένεια που είναι να τη λυπάσαι.
Να μη σε ενοχλεί αδελφέ η λέξη.
Τι νόμιζες πως είναι η επανάσταση δηλαδή;
Τίτλος σε βιβλίο ιστορίας;
Πόστερ σε εφηβικό δωμάτιο;
Ένοπλος αγώνας είναι η επανάσταση
πόλεμος.
Και τον μπάτσο πάψε να τον αποκαλείς όργανο της τάξης.
Είπαμε, τα πλαστά μας άφησαν γεια.
Αν θες ν’ αλλάξει κάτι σ’ αυτόν τον μπουρδελότοπο
τον μπάτσο να τον λες αδίστακτο εχθρό
και να τον βάζεις πλάι στους αρουραίους τους πολιτικούς που έγλειφες
να τον βάζεις πλάι στους Βαρδινογιάννιδες και στους Λάτσιδες
που σου πίνουν το αίμα και που δεν τους καίγεται καρφί.
Γιατί οι μπάτσοι, γορίλες του συστήματος ήταν πάντα
και τώρα που απέκτησαν εκπροσώπους στα  έδρανα
σηκώσανε παντιέρα πια και δεν κρατάνε μήτε τα προσχήματα.
Καταλαβαίνεις τι εννοώ όταν λέω «μπάτσος».
 
Θα σου πω κάτι και μην το πεις πουθενά.
Ο πνευματικός μας κόσμος πέθανε μαζί με τον Χατζιδάκι
κι ο Χατζιδάκις ξέρεις καλά πως είχε μια ζεστή καρδιά
σκεπασμένη με κεραμίδια.
Τα εκτρώματα που ακολούθησαν, μαζί και τα μπάσταρδα τους
γνωρίζουν από πνεύμα όσο γνωρίζω κι εγώ από Αστροναυτική
και ο ανδρισμός, τα μυαλά και οι ψυχές
είναι στίχοι σε ποιήματα που δε θα διαβαστούν ποτές.
Για το τέλος να σου πω
ότι εκεί που θα πας
να είσαι σίγουρος ότι θ’ αλλάξεις
και θ’ αλλάξεις γιατί έχεις ψυχή
μα όσο και ν’ αλλάξεις
να φροντίζεις μ’ ένα ποτήρι κρασί
να γίνεσαι πάλι ο ίδιος.
Advertisements
This entry was posted in Βασιλης Ευφροσυνιδης, Ποιηση, Σπιτι στην Καμαρα and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s