Των νεκρών ερωτευμένων – του Κ. Αναστασίου

576534_4163000225925_1949776208_n                …και περιμένω ακόμα εκεί που  σε

περίμενα κάθε Σάββατο απόγευμα,

όταν σχόλαγες νωρίς απ΄τη δουλειά

σου και κατηφόριζες κουρασμένος

το δρόμο της ασετιλίνης με την

εφημερίδα στη μασχάλη και το τουίντ

σακάκι σου ριγμένο άτσαλα στον ώμο.

( Ν. Ν. – Γουρούνια στον άνεμο)

Στη μνήμη των ερωτευμένων που κάποτε αγαπήθηκαν και τώρα κατάντησαν μικροαστοί με μαγαζί κόσμημα, στεφάνι από σταμναγκάθι και δυο ανήλικα να κοιμούνται γαλήνια.

Στη μνήμη των ερωτευμένων που αγαπήθηκαν, ορκίζοντας αγάπες, λουλούδια και πέλαγα, μα  κάποια στιγμή τα έθαψαν στον πίσω κήπο του σπιτιού τους, σκεφτόμενοι το σοβαρό και φιλτραρισμένο τους αύριο.

Στη μνήμη της ερωτευμένης θάλασσας που κατάπιε λαίμαργα το τελευταίο μπουκέτο μενεξέδες.

Στη μνήμη των ερωτευμένων, που η γύμνια τους φανερώθηκε στη πρώτη δυσκολία και πήραν χωριστούς δρόμους αρνούμενοι την ίδια τη ζωή.

Στη μνήμη των ερωτευμένων που πέθαναν όρθιοι και καθαροί.

Στη μνήμη των ερωτευμένων που λύγισαν μπροστά στη πρώτη αγκαλιά με χιλιάρικα, δουλειά, σπορ αυτοκίνητο και διακοπές πολυτελείας το καλοκαίρι.

Στη μνήμη των ερωτευμένων ναυτικών που όσα χρόνια και να πέρασαν ήξεραν πως θα γυρίσουν εκεί.

Στη μνήμη των ερωτευμένων που περίμεναν γυμνοί σε κάποια ξεχασμένη στάση το τελευταίο δρομολόγιο.

Στη μνήμη των ερωτευμένων που περιμένουν ένα τηλεφώνημα το οποίο αναβάλλεται συνεχώς, μέχρι το κύμα να σβήσει εκείνη τη καρδιά που κάποιο χέρι σχεδίασε στο ακρογιάλι.

Στη μνήμη των ερωτευμένων τραπεζιών που φιλοξένησαν κάποτε ζωντανούς ανθρώπους.

Στη μνήμη των ερωτευμένων που λέγανε το ¨σ’ αγαπώ¨, χωρίς τελικά να νοήσουν.

Στη μνήμη των ερωτευμένων τραγουδιών που δε θα ακουστούν όπως πριν.

Στη μνήμη των ερωτευμένων που πρόδωσαν τη ζωή.

Στη μνήμη των ερωτευμένων που έμειναν άστεγοι μην έχοντας ένα χαρτόνι να φωλιάσουν την καρδιά που αγάπησαν.

Στη μνήμη του ερωτευμένου καθρέφτη που έβλεπε, μόνο όσα ήθελε να δει.

Στη μνήμη της ερωτευμένης μαγικής πόρτας που καθώς ανοίγει σιγά- σιγά, καμιά φορά, μπαίνει εκείνη.

Στη μνήμη όλων όσων αγαπήθηκαν χωρίς ποτέ να το μάθουν.

Στη μνήμη του ερωτευμένου ονείρου που έρχεται και φεύγει σαν τον τελευταίο πειρασμό απάνω στον σταυρό.

Στη μνήμη του ερωτευμένου ζήτα της Στέλλας πριν τη μαχαιριά, ¨ ζήτα από μένα ότι θέλεις, μόνο να΄ ναι πολύ, ακούς; ¨.

Στη μνήμη του ερωτευμένου εισιτηρίου που ποτέ δεν εκδόθηκε.

Στη μνήμη του ερωτευμένου σκελετού, στη μέση της ερήμου με τα σκισμένα ρούχα να ανεμίζουν, την άμμο να τρέχει από τις τρύπες στο κρανίο και μόλις τον ρωτήσεις να σου απαντάει ¨μαράθηκα¨.

Στη μνήμη των ερωτευμένων που ποτέ πια δεν θα ερωτευτούν όπως πριν.

Στη μνήμη του ερωτευμένου σούρουπου που κάποια στιγμή ¨θε’ να ‘ρθει για να ανταμωθούνε ξανά¨.

Στη μνήμη των ερωτευμένων που χάθηκαν μέσα στην ομίχλη γιατί ποτέ δεν απλώθηκε το χέρι.

Στη μνήμη των ερωτευμένων που ο χρόνος έσβησε τη φωτογραφία τους από το μνήμα.

Στη μνήμη όσων ερωτευμένων μας περιμένουνε χρόνια, αλλά εμείς δεν θα πάμε.

Στη μνήμη, γενικώς.

Advertisements
This entry was posted in Ιαχές, Ιαχες, Κυριάκος Αναστασίου, Κυριακος Αναστασιου and tagged , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s