Δάφνες – του Κ. Αναστασίου

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

…Ω σεις χαμόσυρτα, λέρα σκουλήκια,

η άλαμπη ζήση σας ζήση ναι δίκια…*

Κάθε εβδομάδα κάνουμε απολογισμό να δούμε ποιοι έχουμε μείνει πίσω.

Όταν τα πράγματα ζορίζουνε τριγύρω να έρχεσαι πάλι εδώ να σε σκεπάζω, είχες πει. Τώρα που  κι εσύ με πούλησες ξαφνικά, τα καταφύγια έχουν λιγοστέψει επικίνδυνα, άσε που έχουν μάθει και όλες μας τις παλιές κρυψώνες και αμολάνε μέσα κάθε λογής δηλητήρια θέλοντας να μας καθαρίσουν.

Από τους ηλεκτρικούς καθρέφτες του σαλονιού βγαίνουν συνεχώς τερατώδεις τύποι οι οποίοι με τις σιδερωμένες μούρες τους, φοράνε τα πιο  γλοιώδη τους  χαμόγελα προσπαθώντας να μας υπνωτίσουν, κάνοντας μας να πιστέψουμε ότι είμαστε από τους τυχερούς της υπόθεσης, που παρόλα αυτά μπορούν και παραμένουν ζωντανοί σε αυτό το χάος.

Στους δρόμους συναντάς ανθρωπάκια πια, έτοιμα να καταρρεύσουν. Ανδρείκελα στης μοίρας τα τυφλά δυο χέρια. Ζητιανεύοντας λίγο ψωμί, λίγη ζέστη, λίγα χρήματα από τα παιδιά τους, λίγη φροντίδα από τον δολοφόνο με τη μπλούζα του ¨λευκού συστήματος¨, που ενώ τόσα χρόνια μάζευε «φακελάκια» και πολύχρωμες μαργαρίτες από αχανή λιβάδια,  τώρα πια συμπλέει με τη λαϊκή μάζα και απεργεί για τον χαμηλό του μισθό διεκδικώντας, έτσι γενικώς και αορίστως.

Στους δρόμους θα συναντήσεις ακόμη, ανέργους να περιφέρονται αόριστα, μην έχοντας το θάρρος να γυρίσουν σπίτι και να αντικρύσουν τους γονείς τους. Νέοι, μεσήλικες, φοιτητές, συνταξιούχοι, γυναίκες, σύζυγοι, νεκροί, αναστημένοι, κατάδικοι, ισοβίτες, αειθαλείς γέροντες, ονειροπαρμένοι όλοι τους . Γονατισμένοι άνθρωποι από την ανέχεια και τη φτώχεια. Όταν τους μιλάς αρχίζουν να κλαίνε από ντροπή. Άνθρωποι που ποτέ δε βάλανε το δάχτυλο στο βάζο με το μέλι, γιατί ήταν ( και είναι) αξιοπρεπείς, άνθρωποι που δεν θέλησαν να  τους τοποθετήσουν οι φίλοι τους σε καρέκλες με ροδάκια και γραφεία με μεγάλους φακέλους. Άνθρωποι που δεν υπόγραψαν συμβάσεις φωτογραφίας, προκηρύξεις θέσεων της μιας νύχτας και δεν φίλησαν ποτέ κατουρημένες ποδιές με σκοπό μια ζωή υποταγμένη και προσκυνημένη στα μετέπειτα  ψηφοθηρικά ¨πρέπει¨ και στα πολιτικά ¨δήθεν¨ των ποντικών με προβοσκίδα. Τώρα λέει πως και αυτοί το παίζουν ανεξάρτητοι και ανένταχτοι. Ζούνε κάπου ανάμεσά μας.

Οι δάφνες τους; Ένα σπίτι πατρικό, παράσημο από τη μάνα τους και μια ζωή που  δε θυμίζει σε τίποτα ζωή. Ίσως  περισσότερο εργασία με διαλλείματα ζωής στο ενδιάμεσο.

Λαϊκισμός, απαντάει ο κύριος με τα γυαλιά και τη βολεμένη δουλειά κληροδότημα από το κόμμα, την ομάδα, την οικογένεια, τον κύκλο, τον φίλο, τον σκύλο. Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε του απαντάει ο Πιραντέλο αφήνοντάς τον να εθελοτυφλεί μεταξύ ωμής αλήθειας και ηλίθιας αμπελοφιλοσοφίας του τίποτα.

Λαϊκισμός.  Όταν η τραγική πραγματικότητα πρέπει κάπως να εκφραστεί, ονομάζεται λαϊκισμός. Θα μπορούσε να θεωρηθεί σωστή η προσέγγιση αυτή, μόνο αν πρωταγωνιστούσαμε σε καθημερινό σήριαλ με τίτλο ¨Δελτίο Ειδήσεων¨.

Μακρινά όλα αυτά θα μου πεις και δε θα΄χεις άδικο. Αλλά όταν μιλάμε για συνείδηση αυτό εννοούμε. Να διαβάζεις την όποια είδηση και να κάνεις κάτι για να μην ξαναδιαβαστεί σε ένα μήνα. Να  διαβάζεις το βιβλίο αλλά γυρνώντας τη τελευταία σελίδα να μη αναζητάς το τηλεκοντρόλ για να χαζέψεις αορίστως. Να πενθείς αλλά όχι γιατί πενθούν και οι άλλοι , μα διότι αντιλαμβάνεσαι τι συντελείται γύρω σου ανα πάσα ώρα και στιγμή. Να διαμαρτύρεσαι και να απεργείς όχι από παράδοση και για λόγους επαναστατικής γυμναστικής αλλά για κάτι ουσιαστικότερο. Να μεγαλώνεις όχι γιατί περνάει ο καιρός αλλά γιατί πραγματικά εννόησες δυο- τρια πραγματάκια που μεσολάβησαν γύρω σου. Να ξεχνάς όχι ότι σου επιβάλουν αλλά ότι εσύ επέλεξες.

Αιώνιο αίτημα των απανταχού ξεπεσμένων. Συνείδηση στη ζωή. Συνείδηση στη σκέψη. Συνείδηση στη συμπεριφορά. Αντίληψη για τους γύρω και κατανόηση. Η απόσταση της μιας θέσεως μέχρι την άλλη δεν είναι τόσο τρομακτική όσο φαντάζει.

Θα σκεφτείς, τι σου λέω κι εγώ τώρα έ; Έρχεται και η Τσικνοπέμπτη και πρέπει να φας και τη μπριζόλα σου – κοίτα μόνο να΄ ναι χοιρινή…

…Μάτι δε βρίσκεται /να θαμπωθεί

κι αφτί δε βρίσκεται /να λιγωθεί…*

`* Η καμπάνα – Κώστα Βάρναλη

Υ.Γ. Κάποιο άνθρωποι δεν αλλάζουν ποτέ.

Κείμενο (;) του Θανάση Χειμωνά : ( http://theinsider.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=24992%3Aboyloste-to-pia-toy-thanasis-xeimona&catid=76%3Aarthografeia&Itemid=122 ).

Ο Θανάσης Χειμωνάς είναι συγγραφέας ( μη γελάσεις κανείς) ενώ ήταν υποψήφιος βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ στην Ά Αθηνών ( εδώ γελάστε). Η ντόπια διανόησης είναι εδώ εννωμένη δυνατή – ξανά.

Advertisements
This entry was posted in Ιαχές, Ιαχες, Κυριάκος Αναστασίου, Κυριακος Αναστασιου and tagged , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s