Χαρταετοί – του Κ. Αναστασίου

imagesΟ Καρυωτάκης το είχε επισημάνει πολλά χρόνια νωρίτερα :

¨… άλλος δεν ξέρει ότι βρισκόμαστε,

παρά

όποιος πατάει επάνω μας καθώς διαβαίνει… ¨ ( ΑΝΔΡΕΙΚΕΛΑ ).

Ήρθε η ιστορία να τον δικαιώσει. Έλληνας υπουργός, πέρασε με το πολυτελές –υπηρεσιακό, πάντα- αυτοκίνητό του πάνω από διαδηλωτές τραυματίζοντας αρκετούς από αυτούς ενώ κάποιοι άλλοι, νωρίτερα, δέχθηκαν  χτυπήματα από τον προσωπικό οδηγό του.

Αυτή είναι η μαγκιά και η φιλοσοφία του νεοέλληνα. Για να ολοκληρώσει όμως την εικόνα, έπρεπε να έχει τα παράθυρά του ανοιχτά και να ακούγεται στη διαπασών το τελευταίο σκυλοσουξεδάκι της εποχής. Έτσι για να πουλήσει και λίγο μούρη!

Η όλη σκηνή αποτελεί την ουσιώδη αποτύπωση της γνώμης που έχουν οι εκάστοτε κρατούντες για τον λαό. Σκουλήκια που ανά πάσα στιγμή μπορεί η εξουσία να τα συνθλίψει μόνο με μια κίνηση. Τιποτένια ανθρωπάκια που τα λιώνει ο καθείς με μια εντολή.

Ο ήχος από τα κόκκαλα που σπάνε, τους προκαλεί ηδονή…

Πόσες φορές δεν έχουμε δει το ίδιο έργο; Θύματα αστυνομικής βίας, θύματα κρατικής βίας, θύματα νοσηλευτικής βίας, θύματα δικαστικής βίας, θύματα γραφειοκρατικής βίας. Αν το καλοσκεφτείς η σχέση κράτους- πολίτη, βασίζεται στη βία και η πειθήνια του δεύτερου απέναντι στον πρώτο βασίζεται στην βαθμό αυστηρότητας που ο τελευταίος ασκεί κατά διαστήματα.

Παρόλα αυτά εσύ περιμένεις να αλλάξουν τα πράγματα. Ξέρεις κάτι αδερφούλη; Τα πράγματα δε θα αλλάξουν ποτέ και ας το βάλεις καλά στο μυαλό σου. Μια ζωή κάτω από τη μπότα τους θα είμαστε ζητιανεύοντας για τα αυτονόητα ενώ η καρδιά μας θα παρακαλάει να βρει τον επόμενο χτύπο της.

Λίγο ήλιο, μια στάλα αέρα, μια φέτα ψωμί, κανένα φράγκο για τσιγάρο. Τα γνωστά… Δε νομίζεις πως παρατράβηξε όλο αυτό;

Θυμάσαι παλιά που βλέπαμε κάτι ταινίες και λυπόμασταν για τους φτωχούς και δύσμοιρους ανθρώπους, που υπέφεραν από τον εκάστοτε δυνάστη; Ξύπνα λοιπόν, γιατί έχουμε φτάσει σε χειρότερο στάδιο από αυτούς. Το ότι είμαστε εμείς οι πρωταγωνιστές, ή τα υποκείμενα αν θέλεις, στην όλη υπόθεση, δε μετριάζει καθόλου την ένταση της κατάστασής μας. Κάθε άλλο, την εξωθεί στα άκρα.

Φασιστικά σταγονίδια, πάνω που πήραν να εξατμίζονται στις άσπρες πέτρες, αρχίζουν σταδιακά να κερδίζουν την χαμένη υγρασία τους. Κατάλοιπα της επταετίας, οι ίδιοι ή τα παιδιά τους. Πλούτισαν επι κατοχής οι οικογένειές τους και απέκτησαν ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα. Αόρατοι ρουφιάνοι και καταδότες, εν δυνάμει μπάτσοι που κάθονται με τις ώρες πίσω από το ματάκι της πόρτας συλλέγοντας πληροφορίες. Εφοπλιστές με ακατανόητο παρελθόν που εμφανίζονται ξαφνικά σε ένα βράδυ κατακτώντας τα πάντα. Ανώνυμοι υποστηρικτές φασιστικών τακτικών, που για χρόνια ήταν κρυμμένοι πίσω από πράσινους ήλιους και γαλάζιες φλόγες. Συνδικαλιστές και δημοκράτες της κουράδας, που χρόνια κρατούσαν παράφωνα μεγάφωνα, τώρα κλείνουν πονηρά το μάτι σε μια φάπα που… ¨πέφτει για να βάλουν κάποιοι μυαλό¨. Έρχονται στο προσκήνιο με τρομερό θράσος και απαιτούν.

Οι βολεμένοι παίρνουν αέρα και βγαίνουν από το καβούκι τους. Τους βλέπεις καθημερινά σε διάφορα κυβερνητικά πόστα. Σε δημόσιες θέσεις και καρέκλες εξουσιαστικών κέντρων. Επιδεικνύουν τις φασιστικές τους, αντιδημοκρατικές αντιλήψεις σε καθημερινή βάση. Με τρομοκρατία, με βία, με σαδισμό, με ενοχοποίηση κοινωνικών ομάδων, με κάθε λογής τακτικές παρμένες από δικτατορίες τύπου Νικαράγουα.

Αναρωτιέμαι αν η Κατερίνα έχει δικαίωμα να αγωνιστεί για τον τόπο της. Όχι για την χώρα της, πάει αυτή, ξεπουλήθηκε. Αλλά ούτε για τον τόπο της ρε πούστη; Για το χωριό της; Για τους γονείς της; Για τους φίλους της; Για το αγόρι της; Για τον εαυτό της, έστω. Κάποιος μαλάκας, λέει, και η ψηφισμένη ομάδα του υπέγραψαν εν λευκώ την παραχώρηση  δημοσίων εκτάσεων ώστε να αρχίσει το συντομότερο η εξόρυξη μετάλλων.

Ανάπτυξη. Τώρα αν μέσα στην ανάπτυξη αφανίσουμε και ένα- δυο χωριουδάκια, είναι ψιλά γράμματα. Όπως επίσης αν χαθούν και καμιά  πέντε έξι χιλιάδες ζωές από καρκίνο. Πού τις βάζεις τις θέσεις εργασίας; Καθρεφτάκια για τους ιθαγενείς και μπουκάλια κόκα- κόλας, ουρανοκατέβατα.

Τα γεγονότα γνωστά και οι τακτικές επαναλαμβανόμενες. Τα ίδια είχαμε δει στη Κερατέα πριν χρόνια, τα ίδια θα δούμε και κάπου αλλού στο κοντινό μέλλον. Θα ξυπνήσουμε όταν χτυπήσουν τη δική μας πόρτα, μα τότε θα είναι αργά. Επιδρομές σε σπίτια, καταστολή, ξύλο σε ανήλικα και ηλικιωμένους, προσαγωγές μαθητών, δακρυγόνα σε σχολεία, προσαγωγές, τρομοκρατία, συλλογή γενετικού υλικού και πόσα ακόμη περιστατικά καταπάτησης προσωπικών δεδομένων, ελευθερίας και προσωπικότητας.

Και μετά τι; Τι περιμένεις απόψε δηλαδή; Να βγούμε, να πιούμε και να γυρίσουμε πάλι σπίτι;  Δε θα βαρέθηκες τόσα χρόνια τα ίδια;

Ε όχι ,απόψε δε θα γυρίσουμε σπίτι. Θα  βγούμε, θα πιούμε, αλλά σπίτι δε γυρνάμε. Θα πάμε εκεί που οι άνθρωποι δεν έχουν ονόματα και τα χέρια τους έχουν πληγές από τα καρφιά Του. Εκεί όπου τα παιδικά όνειρα ζούνε κρυμμένα κάτω από ξερά φύλλα και οι προδότες δε φιλάνε στο μάγουλο μα καίγονται στη λήθη του τηλεφώνου. Εκεί όπου οι αγάπες δε ξεθωριάζουν και τα παιδιά θυμούνται πώς παίζεται το κρυφτό.

Θα πετάξουμε τους χαρταετούς μας πιο ψηλά από κάθε σύρμα. Δε θα τους κρατάμε με σκοινί. Αδέσποτοι στον ουρανό, και φέτος, να ταξιδέψουν μέχρι εκεί που δεν πάει…

( φωτογραφία : ΣΥΝΟΙΚΙΑ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ – Α. Αλεξανδράκη)

Advertisements
This entry was posted in Ιαχές, Κυριάκος Αναστασίου, Κυριακος Αναστασιου and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s