Μισεύω και τα μάτια μου… – του Κ. Αναστασίου

images  Αποφάσισαν να μείνουν εκεί, γνωρίζοντας πως δε θα τους δίνει κανείς σημασία. Γνωρίζοντας πως θα πληρώνουν φόρους χωρίς ποτέ να έχουν τη στοιχειώδη κρατική βοήθεια, στήριξη, περίθαλψη. Γνωρίζοντας πως δε θα υπάρχει καρέκλα επισήμου απέναντί τους στη παρέλαση, ούτε κανένα λαίμαργο παχύσαρκο θα έχει την ευαισθησία να τους επισκεφτεί σε κάποια εθνική επέτειο απλώνοντας με θράσος τις κοιλιές και τα προγούλια του απέναντί τους.

Αποφάσισαν να μείνουν εκεί εξαργυρώνοντας τη λήθη του κόσμου προς αυτούς, με μια ζωή γεμάτη ειρήνη. Αποφάσισαν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με όρους ανθρώπινους και με ουσία. Όχι με γρήγορη σύνδεση στο ίντερνετ, αλλοπρόσαλλους ρυθμούς καθημερινότητας και γρήγορο επεξεργαστή. Καλά και αυτά, δε λέω, αλλά όχι για τους ανθρώπους. Για τους υπολογιστές, ίσως.

Αποφάσισαν να μείνουν εκεί, περιμένοντας το αύριο με ηρεμία και χωρίς άγχος. Ξεχασμένοι από τον τηλεοπτικό κόσμο και τη δικτατορία της γραβάτας, που τους αντιμετωπίζει αποκλειστικά σαν όρους και αριθμούς αλλά ποτέ σα μεμονωμένες περιπτώσεις. Ποτέ σαν άτομα. Ακρίτες, μέσος όρος, άνθρωποι κάτω από το όριο της φτώχειας, άνθρωποι των συνόρων, αναλφάβητοι, ψαράδες και άλλοι παρόμοιοι χαρακτηρισμοί που σε αναγκάζουν να προσπερνάς αδιάφορα χωρίς να σκέφτεσαι.

Αποφάσισαν να μείνουν εκεί και να περιμένουν, σαν ερωτευμένοι πιστοί στην αγάπη τους. Σαν εκείνους που όταν λένε ¨πάντα¨, το εννοούν και δεν απομακρύνονται κάνοντας το περήφανο παγώνι. Δε περιμένουν τίποτα πια, γνωρίζοντας πως όλα έχουν τελειώσει αλλά ελπίζουν γιατί έχουν μείνει λίγα παιδιά και έχουν υποχρέωση απέναντι σε αυτά να δείξουν θάρρος.

Τέσσερα παιδάκια μείναν όλα κι όλα. Ίσως να μην είναι καλοί μαθητές. Ίσως να μη θέλουν να κάνουν παρέλαση. Ίσως σε λίγα χρόνια φύγουν και πάνε σε κάποια πρωτεύουσα να γίνουν «άνθρωποι» και να μορφωθούνε . Τώρα όμως είναι εκεί, παρελαύνουν με λάθος βήμα αλλά δε δίνει σημασία κανείς. Οι λιγοστοί συγγενείς που κάθονται στην ακρούλα χειροκροτούνε ενώ μέσα τους ίσως και να κλαίνε. Φωτογραφίες δε τραβάει κανείς. Η εικόνα θα περάσει εύκολα « από τη μνήμη στη καρδιά» και προφανώς θα μείνει εκεί για χρόνια.

Είμαστε ενάντια στις παρελάσεις των εθνικών εορτών. Μα αυτό δεν είναι παρέλαση, αυτό είναι λειτουργία. Αν όπως είπε ο Σολωμός « το εθνικόν είναι και το αληθές», παρακολουθώντας αυτό το βίντεο, πρέπει να το βουλώσουμε όλοι και να αναλογιστούμε πού ακριβώς στεκόμαστε και τι ζητάμε. Σε ποιους απευθυνόμαστε και τι ανταπόκριση παρατηρούμε να υπάρχει. Διότι εδώ και χρόνια αυτή η εικόνα είναι το ¨αληθές¨, αλλά την είχαμε παραχώσει κάτω από το πανάκριβο περσικό χαλί μας. Τώρα που με τη κρίση το πουλήσαμε για να βάλουμε πετρέλαιο, όλα ήρθαν πάλι μπροστά μας.

Ανάλογες περιπτώσεις υπάρχουν σε όλη τη χώρα, είτε νησιωτική, είτε ηπειρωτική. Κόσμος ξεχασμένος και απροστάτευτος που μάταια περιμένει μια χαραμάδα φωτός να ορμήξει στο πηγάδι που βουλιάζει. Σε μια περίοδο που έχουμε μείνει ολομόναχοι και η έγνοια των κοιλιόδουλων φιλοτομαριστών είναι οι τράπεζες, τα υπουργεία και η εικονική ανάπτυξη μιας μπανανίας μαζί με την υποτυπώδη δημόσια ασφάλεια της φάπας και του δακρυγόνου, θα σταθούμε αλληλέγγυοι και συμμετέχοντες προς όλους όσους φωνάζουν παρών.

Από την άλλη, υπάρχει ο κοινωνικός ιστός του τηλεοπτικού φόρουμ που θέλοντας να οικειοποιηθεί και να στρογγυλέψει τις γωνίες από τέτοιου είδους εικόνες, τις προβάλει έχοντας ως λεζάντα, κάποια ευφάνταστη μα συνάμα γελοία πρόταση, που δήθεν συμπάσχει ενώ το αμέσως επόμενο πλάνο ¨ανοίγει¨ με το πικρό μειδίαμα στα πληρωμένα χείλη του παρουσιαστή σε στυλ : « πού πάμε κύριοι;».

Τέσσερα παιδάκια που κρατάνε μια σημαία. Δε χρειάστηκε να σηκώσουν πλακάτ γεμάτα παρωχημένα συνθήματα αριστερίζουσας ιδεολογίας, να καταθέσουν υπέρλαμπρα στεφάνια ακροδεξιάς αποχρώσεως διατυμπανίζοντας την υπέρμετρη και αποκλειστική τους αγάπη για τη πατρίδα, να πετάξουν γιαούρτια, να πέσουν στα πεζοδρόμια με τις δυνάμεις καταστολής, να εκτονώσουν την μαζική οργή του κόσμου μέσα από βίαιες εικόνες σε πουλημένα δελτία ειδήσεων, να εκφωνηθούν πύρινοι λόγοι γεμάτοι μίσος και ψευτοπερηφάνια . Τη σημαία μόνο κράτησαν και έφτυσαν στα μούτρα ( εν αγνοία τους) όλους εκείνους τους γελοίους τύπους που για χρόνια πονούν για αυτόν τον τόπο και κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να τον σώσουν. Κανείς δεν βρήκε το θάρρος να παρασταθεί απέναντί τους εκτός από τους γονείς τους, που αυτοί τελικά, είναι οι μόνοι που θα λογοδοτήσουν.

Ένα γέλιο γεμάτο ειρωνεία ξερασμένο στα καλοφτιαγμένα ροδοκόκκινα μάγουλα και στα μαύρα γυαλιά ηλίου. Αφοπλισμός εντός έδρας…

Τέσσερα παιδάκια μαζί με  το ανατριχιαστικό ένα- δύο κάποιας δασκάλας και τα κύματα πίσω τους να σκάνε στη προκυμαία…

Advertisements
This entry was posted in Ιαχές, Ιαχες, Κυριάκος Αναστασίου, Κυριακος Αναστασιου, Σπιτι στην Καμαρα and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s