Λύκος στη πόρτα – του Κ. Αναστασίου

  images

 

Ξύπνα! Έξω από τη πόρτα μας είναι ένας λύκος. Έρχεται εδώ τα τελευταία 3 βράδια, στέκεται και περιμένει. Κρυφοκοιτάζει από το παράθυρο τα παιδιά και του τρέχουν τα σάλια. Παίρνει βαθιές ανάσες και φυσάει με όλη του τη δύναμη μα ευτυχώς η παράγκα μας αντέχει. Ποιος ξέρει για πόσο ακόμη;

                Πριν μέρες μαζί με κάτι φίλους του, έσπασαν τη πόρτα σε κάποιο μακρινό σπίτι, χίμηξαν μέσα και απήγαγαν τον πατέρα της οικογένειας. Είχαν λέει χαρτί. Εντάξει, αφού είχαν χαρτί καλά κάνανε. Αύριο θα έρθουν να σπάσουν τη δική μας πόρτα και θα έχουν άλλο χαρτί πιο μεγάλο, για να κλείσουν πιο πολλά στόματα. Μη μιλήσεις ούτε τότε.

                Στέκεται εκεί χωρίς να μας αγγίζει, χωρίς καν να φαίνεται. Μόνο τον αισθανόμαστε. Ακούμε καμιά φορά την βαριά του ανάσα ή βλέπουμε το πρωί τις πατημασιές που αφήνει στον κήπο. Μαθαίνουμε για αυτόν από άλλους που τους ενόχλησε ή τους δάγκωσε. Παρόλα αυτά, είναι ότι πιο τρομακτικό αντιμετωπίσαμε ποτέ. Διεισδύει μέσα μας κάνοντάς μας φοβισμένους και δειλούς, ανήμπορους να του δώσουμε μια κλωτσιά στέλνοντάς τον μίλια μακριά. Η βία της μη συμμετοχής αλλά και η αλληλεπίδραση της βίας εξ΄αποστάσεως. Ο Haneke , σκέφτομαι, θα ήταν ο μόνος που θα μπορούσε να μεταφέρει την ιστορία στον κινηματογράφο – αν δε το έχει κάνει ήδη.

                Κρυμμένος; Μια ζωή βλέπαμε τη ζωή μας σε βιντεοκασέτες, έπειτα ήρθαν τα dvd΄s και κάπου εκεί χάλασε το πράγμα. Βάλαμε κάμερες στο παράθυρο μήπως τον εντοπίσουμε αλλά μάταια. Το μόνο που καταφέραμε είναι να παρατηρούμε τη μίζερη καθημερινότητά μας, πράγμα που μας τρόμαζε ακόμα περισσότερο. Τί νόμισες δηλαδή; Πως όλα είναι μια ευθεία και οι στροφές για τους άλλους; Εδώ σε θέλω, με το τέρας στην εξώπορτα και εσύ κλεισμένη μέσα, μόνη και φοβισμένη. Το τηλέφωνο κομμένο, το αυτοκίνητο χωρίς βενζίνη και πήρε να ψιχαλίζει.

                Μια καλή λύση θα ήταν να κάνουμε πως δεν τον βλέπουμε. Να συνεχίσουμε κανονικά τη ζωούλα μας. Να πηγαίνουμε στη δουλειά μας, να κοιμόμαστε ήσυχοι κάθε βράδυ από το αριστερό μας πλευρό, να ξεσαλώνουμε τα σαββατόβραδα, να καταναλώνουμε, να πηδάμε, να παντρευόμαστε, να γεννάμε και όλα αυτά με τη σκιά του έξω από τη πόρτα μας. Κάποιοι τα καταφέρνουν πολύ καλά, τόσο καλά που παραμυθιάζονται πως ο λύκος έχει εξαφανιστεί, έχει φύγει από τη πόρτα τους. Το χοντραίνουν πολύ το πράγμα.

                Άλλη επιλογή θα ήταν να φιλιώσουμε. Να πάψουμε επιτέλους να τρέμουμε αυτό το άκακο ζωάκι, που τα παραμύθια του φόρτωσαν τόσες αμαρτίες και να το βάλουμε στο σπίτι μας. Να διαβάζει τα παιδιά μας όταν λείπουμε. Να περιποιείται τη γυναίκα μας . Να κάνει τις δουλειές του γραφείου, ψώνια τα πρωινά του Σαββάτου για να κοιμηθούμε λίγο παραπάνω. Με κάποιο αντίτιμο όλα αυτά, ηθικό κατά προτίμηση. Η ώρα της συμφιλίωσης ήρθε. Διαγραφή του παρελθόντος, διαγραφή όλων εκείνων των δαγκωμάτων και των χαμένων παιδιών, διαγραφή των μαύρων αναμνήσεων και του ξύλου. Διαγραφή γενικώς. Ας χαράξουμε μια νέα αρχή. Η ανθρωπότητα προχωράει- με λευκές κουκούλες καμιά φορά, αλλά προχωράει…

                Ουρλιάζει κάθε βράδυ. Φωνάζει κι άλλους. Στο τέλος θα γίνουν περισσότεροι από εμάς. Θα μπαίνουν στα σπίτια και στις ζωές μας χωρίς να μας ρωτάνε, ενώ αν τους συμπεριφερόμαστε υποτακτικά θα μας επιτρέπουν να ζούμε.

                Να δεις που όλοι εμείς κάποια στιγμή θα βρεθούμε ξανά. Δε ξέρω αν θα αγαπιόμαστε όπως τώρα, αλλά θα βρεθούμε. Θα είμαστε στριμωγμένοι σε κάποιο υπόγειο, που οι μισοί θα το νομίσουν καταφύγιο, αλλά στην πραγματικότητα θα είναι προθάλαμος. Θα στεκόμαστε εκεί κουλουριασμένοι, βρώμικοι, παγωμένοι και εξαντλημένοι. Θα πέφτει η δέσμη φωτός από τον φακό στα μάτια μας και θα διαλέγουν κάθε δεκαπέντε λεπτά τον επόμενο. Θα τον παίρνουν και δε θα τον ξαναβλέπουμε, μόνο τις κραυγές του θα ακούμε και θα μας κόβεται η ανάσα. Αυτό θα είναι. Όλα τα άλλα θεωρίες που θα μείνουν ορφανές.

                Έπειτα θα βρισκόμαστε στα καφενεία, χωρίς μνήμη, φορώντας μια προβιά ίδια με αυτή του λύκου που αλυχτάει σήμερα στη πόρτα μας και θα κάνουμε σχέδια για τις ελεύθερες ζωές μας. Ίσως έτσι να σωθούμε, δε ξέρεις ποτέ. Ίσως είναι ένας δρόμος κι αυτός.

                ¨Κι αν σας πει κάποιος ότι μπορείτε να ανυψωθείτε πνευματικά μένοντας κολλημένοι στο βούρκο, πιάστε τον και σπάστε του το κεφάλι στο λιθόστρωτο. Μόνο η βία ωφελεί, όπου εξουσιάζει η βία, μόνο οι άνθρωποι ωφελούν όπου  υπάρχουν άνθρωποι¨ .

 ( Μπ. Μπρέχτ- Αγία Ιωάννα των Σφαγείων)

                Για αυτό σου λέω κι εγώ. Απόψε θα κατεβάσω το όπλο από το πατάρι και θα του τινάξω τα μυαλά στον αέρα, πριν σε δω κάποιο πρωί αντί για καλημέρα να μου δείχνεις τα δόντια στο γρυλίζοντας.

( φώτο : Cache – Michael Haneke, 2005)

http://www.youtube.com/watch?v=dvBPCm25z4I

Advertisements
This entry was posted in Ιαχές, Κυριάκος Αναστασίου, Κυριακος Αναστασιου and tagged , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s