Περιγραφή επανάληψης

Κάθε φορά που ξαγρυπνώ
παίρνω ένα πλοίο νυχτερινό
κι αποσύρομαι
στα πιο βαθιά σκοτάδια.
 
Κι είμαι εγώ ο επιβάτης
ο καπετάνιος κι ο τιμονιέρης
δεν υπάρχει φεγγάρι  
δε θα φανεί λιμάνι ή πλοίο άλλο
είμαι μόνος
και παίρνει ο αέρας τα μαλλιά μου.
 
Το κατάστρωμα είναι πάντα δροσερό
τα κύματα κι ο μαγικός τους παφλασμός…
…Πλέω!
 
Πόσο μ’ αγάπησες;
Μου το λες συχνά
μα είναι κάθε φορά το ίδιο;
Κατανοώ! 
Κάθε μικρή αλήθεια στο κεφάλι μου
χτυπάει σαν εσπερινός·
το φθινόπωρο χάθηκε
ήρθε ο χειμώνας και με βρήκε με τα σορτς.
 
Τι να κάνεις για να περάσουν
τόσες ώρες στη θάλασσα;
Να ρίξεις μια βόμβα στο βυθό
να πνιγεί η επιφάνεια!
Advertisements
This entry was posted in Βασιλης Ευφροσυνιδης, Ποιηση, Σπιτι στην Καμαρα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s