Έξοδος

Θα πεθάνω μόνος, μια γνώριμη μέρα
κάποιου γνώριμου χρόνου.
Θα ’ναι τακτοποιημένα τα πράγματα γύρω
κι ένα κάτασπρο ταβάνι
πιότερο θ’ απλοποιεί το τέλος.
 
Τα χελιδόνια σαν πάντοτε – λέω θα ‘ναι άνοιξη –
ελπίδες θα γεννοβολούν στα γείσα
θα μοσχοβολάει το Έαρ, Θεέ μου
μια λαχτάρα εφηβική
κι εγώ θα πλέκω αγκυλωμένος σε κρεβάτι
με λίγες δέσμες πρωινού – λέω θα ‘ναι πρωί – στα δάκτυλα
μια αρμονία φωτός
να με πάρει σαν καντάτα στις απέναντι όχθες.
 
Οι αμμουδιές που κοιμήθηκα πλάι
σ’ ένα σώμα υγρό, ξαναμμένο, τα τραγούδια˙
οι μπαλάντες που τραγούδησα μέθης
δε θα ‘χουν αφήσει πίσω
παρά μόνο χνάρια σε μι’ αδύναμη μνήμη.
 
Μια σιωπή θα τυλίγει το τέλος.
Μια σιωπή
κι ένα υπέροχο αποδήμησης χάδι.
Advertisements
This entry was posted in Βασιλης Ευφροσυνιδης, Ποιηση, Σπιτι στην Καμαρα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s