Η τελευταία αγκαλιά

40672-91452

Κανείς δε τους γνωρίζει. Δυο άνθρωποι, προτίμησαν να πεθάνουν αγκαλιασμένοι, κάτω από συντρίμμια χάρτινων κτιρίων και τόνους σκόνης. Άγνωστοι. Ίσως να ερωτεύτηκαν πάνω από τον πάγκο συσκευασίας του κινητού που κρατάς.

Τη μέρα που ο θάνατος χτυπούσε τη πόρτα τους, εκείνοι γελούσαν και αγκαλιασμένοι έφυγαν για κάπου αλλού. Χωρίς αφεντικό με μαστίγιο, χωρίς σπίτι κελί, χωρίς μεροκάματο πείνας, χωρίς ντροπή για τη ζωή, χωρίς τα πάντα, αλλά με αγκαλιά. Προτίμησαν φεύγοντας να αγκαλιαστούν, μένοντας μαζί, παρά να τρέξουν άσκοπα προς κάποιο μάταιο ανοιχτό παράθυρο με προορισμό μια κόκκινη λακκούβα στην άσφαλτο.

Κάτι υπάρχει ακόμα εκεί έξω που μας συντηρεί και μας κάνει να πιστεύουμε στο άλλο. Στο διαρκές και ανώτερο. Νεκροί ή ζωντανοί, δεν έχει καμία σημασία.

Οι μέρες, ίσως, να είναι ακόμα μαγικές…

( φώτο : ΤΑΣΛΙΜΑ ΑΚΤΕΡ- 2013, http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=208236&catid=7?iframe=true&width=100%&height=100% )

Advertisements
This entry was posted in Ιαχές, Κυριάκος Αναστασίου, Κυριακος Αναστασιου, Σπιτι στην Καμαρα and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s