Στο δρόμο του Aguirre , στο δρόμο του χρυσού

EbertMOD_Aguirre1Πέσε να κοιμηθείς, είναι αργά…

Τι εισιτήριο ζητάς και πώς να το πληρώσω; Εδώ μέχρι χθες κάποιοι έτρωγαν ξύλο στα πεζοδρόμια και στους χωματόδρομους από  τους μπάτσους για μια χούφτα γης.  Όχι ότι ήταν δική μας και ούτε που θα γίνει ποτέ. Αλλά να, είναι βλέπεις  όλα αυτά που δε μας αφήνουν να μεγαλώσουμε μέσα μας, που δε μας επιτρέπουν να γυρίσουμε τη πλάτη, που δε μας έκαναν πειθήνιους και γλείφτες μιας τάξης ιδιάζουσας και ιδιαιτέρως εύπλαστης, που δεν μας ανάγκασαν να κάνουμε συμβιβασμούς με μια συνείδηση νεκροζώντανη πια. Στο κάτω- κάτω είναι και ο φόβος του αύριο, αν θες να είμαστε ειλικρινείς. Μπορεί να βρεθούμε στη δική τους θέση. Κανείς δε ξέρει…

Έχουμε αφεθεί μόνοι, πιο μόνοι από ποτέ ίσως στην ιστορία της ανθρωπότητας. Μια μερίδα κόσμου ενάντια σε κυκλώματα, τράπεζες, χρηματιστηριακές αξίες, εταιρείες πετρελαίου, ΜΜΕ, πίνακες ανάπτυξης, ποντικούς της κάθε εξουσίας, αντιπολιτευτάκια της κλωτσιάς που σαδιστικά αναζητούν το επόμενο «μέτρο – φωτιά» μήπως ανεβάσουν κατά μια μονάδα το αγανακτισμένο ποσοστό τους, πολυεθνικές, δανειστές, εμπόρους,  ρουφιάνους και λακέδες.

Στεγνώσαμε πια, από καταγγελίες. Άλλωστε, το όλο σύστημα ποτέ δεν στάθηκε υγιές δίπλα μας. Λέξεις όπως ¨δικαιοσύνη¨, ¨ισονομία¨, ¨αλληλεγγύη¨ ποτέ δε διδάχθηκαν σε κρατικά δωμάτια, πόσο μάλλον να εφαρμοσθούν από τους φορείς αυτών.

¨Είμαστε σε πόλεμο και σε κάθε πόλεμο υπάρχει οργή. Δικαιολογημένη οργή αφού ο κόσμος είδε να λεηλατείται ο τόπος του μπροστά στα μάτια του. Το ερώτημα είναι που θα εκφραστεί αυτή η οργή, όχι με εκδικητικό τρόπο ή σε προσωπικό επίπεδο. Αλλά απέναντι σε εκείνο το σύστημα που καθιέρωσε την απληστία¨ ( Ναόμι Κλάιν, 25/05/2013, tvxs.gr)

                Μια συναυλία, για ένα τόπο που τον έχει ανάγκη. Για να τονωθεί ο εγωισμός του αλλά και το φρόνημά του που, είναι λογικό, κάποιες στιγμές να πτοείται. Αστυνομοκρατία ολημερίς, έφοδοι σε διάφορα σπίτια, εντάλματα που εκδίδονται ανεξέλεγκτα, εκσκαφείς ξεριζώνουν καθημερινά καρδιές και δέντρα, διαμαρτυρίες και ξύλο, τραμπουκισμοί σε γυναίκες, προσαγωγές και ξύλο, ξύλο και ξύλο… Μήπως έτσι καταφέρουν επιτέλους και εδραιωθούν ως καθεστώς. Η τρομοκρατία των απέναντι με λίγα λόγια, ή αλλιώς πώς ο φόβος σε αναγκάζει να υποκλίνεσαι μέχρι τους αστραγάλους.

                Οι κάτοικοι στις Σκουριές Χαλκιδικής, γνωρίζουν πως την επόμενη μέρα της συναυλίας,  θα είναι και πάλι μόνοι απέναντι στις δυνάμεις καταστολής. Θα συνεχίσουν μόνοι αυτό που έχουν ξεκινήσει εδώ και πολλά χρόνια τώρα και όχι μόνο τους τελευταίους μήνες,  που απλώς το θέμα πήρε μεγαλύτερες διαστάσεις.

                Προσπαθώντας πέρα από όλα τα άλλα προβλήματά τους, να μην καταστήσουν τον αγώνα τους ένα ακόμη μικρό νούμερο στα ράφια του τηλεοπτικού γίγνεσθαι. Κάτι ανάλογο που έγινε και με τις τρεις χιλιάδες αυτοκτονίες, οι οποίες περιφέρονται από πολιτικό βόθρο σε τηλεοπτικό κατάπλασμα, σα στραγάλια, σα κάτι εντελώς φυσικό. Σαν ένα απλό νούμερο.

                Απέναντι σε ένα σύστημα Λεβιάθαν, που είναι πανέτοιμο να κατασπαράξει οτιδήποτε υψώνεται μπροστά του ακόμα και αν αυτό βασίζεται στη λογική. Ανάπτυξη. Το τίμημα; Ας ψοφολογήσουν και μερικοί από καρκίνο, δε τρέχει και τίποτα, το μεροκάματο να βγαίνει και ο επιχειρηματίας να τρίβει τα χέρια του. Αυτό μετράει.

                Πόσο έλεος να βγει από τη ψυχή τους, όταν τη πατάει με οργή η οποιαδήποτε μπότα, του οποιουδήποτε εικοσάχρονου μπάτσου, με το μεγαλειώδες κενό στο βλέμμα;

Πριν χρόνια, κάποιο βράδυ, στο δάσος των Σκουριών, λέει ο μύθος, κάτι πιτσιρικάδες είχαν στήσει το δικό τους γλέντι. Δεκαέξι στα δεκαεφτά. Καλοκαίρι. Φωτιά στη μέση του κύκλου, μηχανάκια στο πλάι, μπύρες στα χέρια, φακοί, δυο κιθάρες ξεκούρδιστες, λάθος μπαρέδες, βερμούδες, ώμοι με τιραντάκια, σημάδια από μαγιό, γέλια, αγκαλιές, φιλιά.

Ώσπου, κάποια ζαλισμένη από το πιοτό στιγμή, τα παιδιά σηκώθηκαν και άρχισαν να βαδίζουν μέσα στο δάσος. Προχώρησαν πολύ, τόσο πολύ που το σκοτάδι τους είχε πια καταπιεί. Δεν έβλεπαν τίποτα. Τα κορίτσια, κρατούσαν πλέον πολύ σφιχτά τα ιδρωμένα χέρια των αγοριών που μεθυσμένα χαζογελούσαν στα τυφλά, παριστάνοντας τους γενναίους.

Τότε πρέπει να ήταν, που κάποιος έριξε την ιδέα και όλοι μαζί,  στην προσπάθειά τους να ανακόψουν την επιταχυνόμενη πορεία του φόβου μέσα τους, συμφώνησαν. Αποφάσισαν να γίνουν στιχάκια στα δέντρα. Να εξαφανιστούν μια και καλή, δίνοντας όμως αιώνιο ραντεβού κάθε βράδυ, στο ίδιο μέρος, με την ίδια παρέα και κυρίως τα ίδια τραγούδια. Δε θα τους χωρίσει πια κανείς. Μια παρέα για πάντα. Φιλήθηκαν ζεστά και ανά ζευγάρια διάλεξαν στη τύχη το δέντρο που ήταν πιο κοντά τους αφήνοντάς το να τους ρουφήξει μέσα τους με κάποιο μαγικό τρόπο. Αυτό ήταν. Τόσο απλό. Πέντε δέντρα, με πέντε ρεφρέν και όλα την ίδια ημερομηνία.

Κανείς δεν έμαθε έκτοτε τίποτα για αυτά τα παιδιά, κανείς δε τα είδε. Μόνο τραγούδια στοίχειωναν κάτι νύχτες ένα σημείο του δάσους που οι ντόπιοι κάτοικοι το απέδιδαν σε νεράιδες μιας άλλης εποχής, θέλοντας να ξορκίσουν τον φόβο τους. Ενώ κανείς δε τολμούσε να περάσει από εκεί.

Πριν δυο εβδομάδες τρεις αναπτυξιακές φαγάνες, ξερίζωσαν κάτι δέντρα πολύ περίεργα. Αντί για ρίζες, είχανε χορδές και ο κορμός τους ήταν κούφιος από ξύλο αλλά γεμάτος λουλούδια, για μενεξέδες τα είδανε κάποιοι. Ο εργοδηγός δεν έδωσε σημασία ενώ σκέφτηκε πως σίγουρα πρέπει να ήταν προβοκάτσια των ακτιβιστών της περιοχής. Τα παράτησε λίγο πιο πέρα αφού έσβησε το τσιγάρο του σε ένα από αυτά. Έπειτα, έδωσε εντολή να ανοίξουν ένα μεγαλύτερο δρομάκι για να περνάνε με ευκολία τα μεγαλύτερα οχήματα. Τελικά, πάντα βρίσκεται εκείνος ο πούστης, που το ¨πάντα¨ μπορεί να το καταστήσει μια στιγμή.

Υ.Γ. : για τους εκεί και όσα υποφέρουν.

Υ.Γ. 1 :  http://www.exandasdocumentaries.com/gr/documentaries/chronologically/2012-2013/330-xrysos-sta-xronia-tis-krisis-o-thisavros-tis-kassandras

   ( φώτο :Aguirre, the wrath of God / Werner Herzog – 1972 )


             

Advertisements
This entry was posted in Ιαχές, Ιαχες, Κυριάκος Αναστασίου, Κυριακος Αναστασιου and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s