ΟΔΗΓΙΕΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ – του Κ. Αναστασίου

ISABEL-TELLERIA-AS-ANA-IN-THE-SPIRIT-OF-THE-BEEHIVE_3

φώτο : The Spirit of the Beehive- Victor Erice , 1973

          Τη τελευταία φορά που θα καπνίσεις, φυσώντας τον καπνό του τσιγάρου στα μούτρα μας, κοίταξε να το κάνεις αληθινά και όχι αρρωστιάρικα . Εντάξει, μπορεί να ξοφλήσαμε αλλά δεν είναι ανάγκη να μας το πετάς κάθε τόσο κάνοντάς μας κουρέλι. Άλλωστε το είπε κάποιος πριν χρόνια, σχετικά με το ποιοι είναι αυτοί που ακόμα τραγουδάνε, δε το ξεχνάς έτσι;

            Αν μπορείς ακόμη, πάρε τη κασετίνα με τα χρώματα που έχω και ζωγράφισε έξω από τη πόρτα μου έναν ήλιο. Πολύ βροχή φέτος και πήρα να σαπίζω. Ήρθε ο καιρός να παρατήσεις τα ψέματα πια, δε νομίζεις; Κοίτα πόσο ψήλωσες! Μεγάλωσες πια διάολε, τι περιμένεις; Οι παιδικές φωτογραφίες δεν μπορεί να  είναι η απάντηση σε όλα,.

           Εδώ ή αλλού; Όπου και να πας, κοίτα να μείνεις ζωντανή και όχι αυτό το σκιάχτρο που κατάντησες. Τουλάχιστον μη κάνεις το σώμα σου δοχείο που παίρνει μορφές και σχήματα άλλων. Μη γίνεις μια ακόμη ζωή  πίσω από το έρημο ταμείο. Μη μετράς μια ζωή τα λεφτά των άλλων σα τις μέρες που χάνεις μέσα από τα χέρια σου. Άσε τα δικά μου χέρια, είναι τρύπια. Κοίτα να σώσεις τα δικά σου.

            Το βράδυ, όταν πας σπίτι, μέσα στη σακούλα με τις αποδείξεις έχω αφήσει ένα μήνυμα. Διάβασέ το και  βγες να με ψάξεις. Θα έχω κρυφτεί  στη ντουλάπα, αλλά δε θα με βρεις. Είναι και οι παλάμες σου που έχουν εξαφανίσει τις γραμμές της μοίρας. Νέα αρχή. Χωρίς παρελθόν, χωρίς μνήμη, χωρίς γνώση. Όλα τα χωρίς, χώρεσαν σε δυο μοναχά παλάμες. Τότε κάποιος από τον τρίτο θα φωνάξει σκασμός και θα φύγει περήφανα για το ραντεβού με την άσφαλτο.  Κανείς δε θα μάθει πως είχε αγαπήσει. Η κρίση βόλεψε πολλούς.

           Το κεφάλι θρύψαλα μα το μυαλό ανεπηρέαστο. Το σώμα κομμάτια μα η καρδιά πάλλεται. Ο κόσμος ερείπιο μα η ζωή συνεχίζεται.  Πότε θα αλλάξουμε πλευρό να αντικρύσουμε την άλλη όψη; Πότε θα βγούμε στη θάλασσα ή μήπως και αυτή δεν υπάρχει; Τελικά όλα ήταν μια πλάνη για να διατηρηθούμε λίγο ακόμη και λίγο ακόμη και λίγο ακόμη μέχρι την οριστική κατάρρευση;

Γίναμε εν αγνοία μας το άλλοθι σε ένα ιστορικό παραμύθι που μας ήθελε ζωντανούς και ενεργούς μέχρι την τελευταία στιγμή. Φάρσα της ιστορίας ή νέος δρόμος που δε γνωρίζουμε που οδηγεί;

           Όπως και να έχει να συνεχίσεις να δουλεύεις σα το σκύλο και να έχεις το σπίτι καθαρό. Όπου ακούς φασαρίες να μένεις μακριά ενώ όπου μιλάνε για έρωτες και αγάπες να παίρνεις ύφος θλιμμένο, αυτό πουλάει. Να μη μιλάς πολύ και γενικότερα να είσαι μέσα σε όλα από λίγο. Άφηνε υποσχέσεις και να φαίνεσαι χαρούμενη συνεχώς. Θα καταφέρεις να επιζήσεις.

           Τα βράδια μόνο, να θυμηθείς να βγάζεις τη μάσκα που φοράς. Μη ξεχαστείς και κοιμηθείς με αυτήν γιατί θα σου χαράξει το πρόσωπο…

Advertisements
This entry was posted in Ιαχές, Ιαχες, Κυριάκος Αναστασίου, Κυριακος Αναστασιου, Σπιτι στην Καμαρα and tagged , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s