Τώρα που κλείσαν τα σχολεία

6030DB966ED11E39C56A11F538707EA1

Τώρα που ΄κλείσαν το σχολεία, έλα πάλι να ξεκρεμάσουμε τα όπλα μας. Να μετρηθούμε βλέποντας πού θα μας οδηγήσει αυτή η τρέλα. Βγάλε από το νου σου εκείνον τον χοντρό υπάλληλο, με το λερωμένο πουκάμισο που καλημέριζες κάθε πρωί στη στάση και τον ηλίθιο συνάδελφο απέναντι, που σε ζαχάρωνε με τον πιο γλοιώδη τρόπο. Βάλε τα βιβλία στο ράφι μέχρι τις αρχές Σεπτέμβρη και προσπάθησε να ανοίξεις τα μάτια σου κλείνοντας παράλληλα τα παντζούρια σε όλους.

                Λένε πως κάτω η θάλασσα πήρε να φουσκώνει και το κύμα πια σκάει στα πόδια μας. Η αρμύρα έφαγε τους τοίχους, τα δωμάτια έχουν γεμίσει από ξεραμένα φύκια και οι πεταλίδες σκαρφάλωσαν στο ταβάνι. Το σπίτι βουίζει σα κοχύλι και τα βράδια δε μπορώ να κοιμηθώ. Χθες βράδυ, μάλιστα, κάτι καράβια ήρθαν και έδεσαν στη κουζίνα, πλάι στο ψυγείο, μην επιτρέποντάς μου την είσοδο. Τραγουδάς και πλέχεις…

                Το καλοκαίρι θα τα πάρει όλα, έτσι γίνεται συνήθως. Κάθε χρόνο τα παίρνει. Πάντοτε  νικάει φεύγοντας, αλλά αφήνει ένα κέρμα κάτω από το κρεβάτι μας για να παίζουμε το χειμώνα κάνοντας ευχές, ίσως για να ξεχάσουμε τη χασούρα μας – λες;

                Χθες βράδυ κατέβηκα στη παραλία και είδα μια παρέα παιδιών φτυστοί εμείς πριν δέκα χρόνια. Ντράπηκα να τους μιλήσω, αλλά με ρώτησαν αυτά. Είπαν πως ψάχνουν κάποιο μαγισσάκι και αν ήξερα να τους κατευθύνω. Τους έδειξα το δρόμο και ήρθα αμέσως σπίτι. Το δικό μας μαγισσάκι το είχαμε βρει μα δε το κρατήσαμε,  ¨ … άπιαστο σαν αερικό…¨ – άλλωστε. Το ελευθερώσαμε, να πετάξει στο φεγγάρι ( ή έτσι πιστέψαμε). Σειρά τους τώρα.

Έπειτα μέτρησα πόσες μέρες θέλει ακόμα για να ανοίξουν τα σχολεία. Σαν από χάρη,  Ιούλιος και Αύγουστος πάνε μέχρι 31. Δυο μέρες! Κάτι είναι κι αυτό! Λοιπόν, ακόμη;

Τώρα που ΄κλείσαν τα σχολεία, δε θέλω πολλά πράματα. Λίγη συμπάθεια να δείξεις σε αυτό που χάνεται και στο τρένο που φεύγει καθώς είσαι μέσα. Εκεί που πάμε δεν έχει θάλασσα. Κάποιοι λένε πως δεν έχει ούτε ουρανό. Δε μπορεί- σκέφτομαι. Παντού υπάρχει λίγο γαλάζιο πάνω από τα κεφάλια μας. Όχι όμως εκεί που πάμε. Ένα γέλιο άστραψε στη νύχτα ενώ μας ρούφηξε ένας κόσμος που ποτέ δε συμπαθήσαμε. Έτσι λένε πρέπει να γίνει – να ζήσετε.

Τώρα που κλείσαν τα σχολεία, πάρε το ραδιοφωνάκι, με τα παράσιτά του, παραμάσχαλα και τρέξε να ξαπλώσουμε απόγευμα στην αυλή. Θα κρατάω λεμόνια, παγωμένο νερό και αλάτι στα μαλλιά. Δεν έμεινε πολύ, μη νομίζεις. Άλλωστε, τα καλοκαίρια μας είναι μικρά- να δεις ποιος το είπε;

Τώρα που κλείσαν τα σχολεία, μάζεψε όλα μας τα ραντεβού και ξεκρέμασε τα λόγια που άφησες να στεγνώσουν από τη βραδινή μπουγάδα. Κλείσε το παράθυρο και σκότωσε επιτέλους τη πεταλούδα που βλέπω χρόνια στη λάμπα. Θα της ανάψω αύριο ένα κεράκι. Τόσα χρόνια μας συντρόφεψε, κρίμα θα΄ναι.

Τώρα που κλείσαν τα σχολεία, μη ζητάς πολλά. Ρούφα μόνο την αρμύρα από το μπράτσο σου και ζήτα ο Θεός να σου φερθεί με σεβασμό, μιας και δεν κατάφερες να ξεκουνήσεις από τη πολυθρόνα σου. Χειμώνας ή καλοκαίρι είναι το ίδιο για σένα. Μόνο τα μανίκια στα ρούχα αλλάζουν, οι καρέκλες στη βεράντα και τα ηλίθια ποτά που πίνεις.

Αυτό ζητούσαμε τελικά; Ένα ποτό με ομπρελίτσα;

* φώτο : Στη συλλογή του Γιάννη Μαμάη υπάρχουν και φωτογραφίες τραβηγμένες από τον ποιητή Ανδρέα Εμπειρίκο. Tο παιδί που εικονίζεται είναι ο Λεωνίδας Εμπειρίκος, φωτογραφημένος από τον πατέρα του Ανδρέα, στο Μπατσί το 1964. Στο βάθος διακρίνεται το ατμόπλοιο «Μοσχάνθη»

 

Advertisements
This entry was posted in Ιαχές, Ιαχες, Κυριάκος Αναστασίου, Κυριακος Αναστασιου and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s