Συστημένο-Του Βασίλη Ευφροσυνίδη

“Θ’ ανοίξω την πόρτα
και είναι -όχι πως φοβάμαι-
μα να, θέλω να σου πω, πως δεν πρόλαβα
και πως εσύ πρέπει να μάθεις
να μην κατεβαίνεις στο δρόμο
χωρίς όπλα…”
κ.γ.

 

 
Δε συμβαίνει τίποτα
κι έτσι δεν έχω κάτι νέο να σου γράψω.
Θαρρείς κι έχουν κολλήσει τα πόδια μας
σε μια άτιμη λασπουριά και δεν πάμε μήτε μπρος μήτε πίσω.
Εδώ οι άνθρωποι, αποκτήσαμε ένα βλέμμα άρρωστο
μια ψυχή κουρασμένη.
Στην προσπάθεια μας να μάθουμε να αγαπάμε, ξεχάσαμε να σεβόμαστε.
 
Είναι κι αυτή η καλοκαιρινή άπνοια των ημερών
θαρρείς για να συνάδει με τη δική μας άπνοια.
Δε θα αντιδράσουμε σου λέω
θα κάτσουμε έτσι και θα τα υποστούμε όλα
μην τυχόν και γίνει κάποιο μπαμ
και χάσουμε κι αυτά τα λίγα που μας άφησαν.
Τώρα πέφτω κι εγώ στην παγίδα
να ρίχνω το φταίξιμο στους άλλους.
Δεν είναι έτσι
το ξέρουμε καλά κι οι δυο.
Τρέχουμε σ’ ένα δρόμο μπρός και πίσω κάθε μέρα
και τα βράδια πέφτουμε να κοιμηθούμε και δεν έχουμε όνειρα.
Αυτοί είμαστε· μεγάλες κουβέντες στην ταβέρνα
τσακισμένα ιδανικά στις συγκεντρώσεις,
εβδομήντα δυο δόσεις T.V., καναπές, κλιματιστικό.
Μια ζωή στρωμένη, διαφημίσεις, εξαρτήσεις κι άφθονη σιωπή.
 
Ο πατέρας μου λέει πως παίρνω τα πράγματα βαριά.
Μπορεί να έχει και δίκιο
αλλά πραγματικά κάποια πράγματα μου μοιάζουν ασήκωτα.
Δεν το δείχνω
είναι βλέπεις και το παιδί στη μέση
πάνω απ’ όλα το παιδί.
 
Μεγαλώσαμε μη γελάς.
Πόσα χρόνια γνωριζόμαστε;
Από τότε που έβαψες τα μισά μαλλιά σου κόκκινα
και σου το ‘πα για να σε πειράξω
κι εσύ σοβαρή με κοίταξες στραβά.
Μετά όμως χαμογέλασες, θυμάσαι;
Τι όμορφο χαμόγελο σκέφτηκα τότε.
Στο έχω ξαναπεί αυτό; Δε θυμάμαι.
Βλέπεις τίποτα φίλους; Επικοινωνείτε;
Εγώ με έναν δυο αραιά, με τους υπόλοιπους…
 
Για να σου τελειώσω, θα τα περάσουμε τα δύσκολα.
Είτε με το δικό τους, είτε με το δικό μας τρόπο, θα τα περάσουμε.
Δεν ξέρω για εσένα, μα με έχουν κουράσει και οι δικοί μας.
Είναι αδύναμοι; Έχασαν το νόημα, το παιχνίδι;
Δεν ξέρω, μα δεν τους υπολογίζω πια.
Εσύ είσαι πιο σταθερή, πάντα ήσουν
κι ίσως να κουνάς το κεφάλι σου τώρα – το κουνάς; –
με αυτά που σου γράφω, «τα μαύρα» όπως τα έλεγες
μα έτσι τα νιώθω τα πράγματα.
Λοιπόν θα κλείσω εδώ.
Ξέρω, δε θα σε δω σύντομα
μα είμαι σίγουρος ότι θα το λάβεις τούτο το γράμμα.
Με κάποιον τρόπο θα το λάβεις
και θα γελάς.
 
Advertisements
This entry was posted in Βασιλης Ευφροσυνιδης, Ποιηση, Σπιτι στην Καμαρα. Bookmark the permalink.

One Response to Συστημένο-Του Βασίλη Ευφροσυνίδη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s