Τα τελευταία τέρατα – του Κ. Αναστασίου

Boris-Karloff-Imhotep-universal-monsters-11054086-385-500Καθώς το μαγκάλι έφτυνε τις τελευταίες σταγόνες δηλητήριο στο δωμάτιο , τα μάτια της έκλειναν απαλά. Δεν ένοιωθε πόνο, ούτε ιδιαίτερη δυσφορία. Μια γλυκιά νύστα της χάιδευε απαλά τα μαλλιά και την ωθούσε σε ύπνο. Στον μεγάλο ύπνο.

            Κοιμάται… μα δε θα χύσω το αίμα της… δε θα πληγώσω το δέρμα της, το ασπρότερο απο το χιόνι… Κοιμάται, κάνει πρόβα για θάνατο.

            Σε όλο το σπίτι ησυχία, σκοτάδι και πάγος.

            Το νυχτερινό τρένο θα αναχωρήσει μετά τα μεσάνυχτα, μέχρι τότε η άμαξα θα γίνει πάλι κολοκύθα και τα αστραφτερά στολίδια σου θα ξαναγίνουν χαρτόνι. Θα με συνοδεύσεις ως τον σταθμό, αλλά σε παρακαλώ μη κλάψεις. Ποιός μπορεί να σε σώσει απο τον εφιάλτη; Ούτε ο εαυτός σου, πια. Πού πας παλληκάρι, ωραίο σα μύθος;

            Κάθε βράδυ, πριν κοιμηθείς, ζηλεύεις τον γείτονα που μέσα σε ένα βράδυ διόρισε το παιδί του και τώρα καμαρώνει σα γύφτικο σκεπάρνι για το καινούργιο του αμαξάκι. Σου προτείνω να σηκώσεις το κεφάλι σου παραπάνω απο τα δυο πατώματα και να χαζέψεις μια στιγμή τα άστρα. Όχι όμως για να δεις την ομορφιά τους αλλά τη ματαιότητα που κρύβουν πίσω απο το φως.

            Κάπου εκεί είναι η ζωή που γυρέψαμε, θυμάσαι; Μη κοιτάς τώρα, που καβατζάρεις πια τα τριάντα και ξέχασες. Αυτά που θέλω να σου πω δε τα θυμάσαι/ κλείνεις τα μάτια μα το ξέρω δε κοιμάσαι.

            Δε λαϊκίζω, σου μιλάω για τη ζωή όπως είναι και όχι όπως σου τη πλασάρουν. Δήθεν εναλλακτική, δήθεν μποέμικη, δήθεν γενικώς. Μη ψάχνεις τζάκι και αγκαλιά να κουρνιάσεις. Μη ζητάς τηλεόραση, κουβέρτα και κρασί. η ζωή εδώ κυλάει στα πεζοδρόμια και χύνεται σε νεροχύτες λερωμένους. Χτυπιέται με μπάτσους σε συγκεντρώσεις και μένει νηστική για μέρες. Ζει χωρίς ρεύμα και ευχαριστεί τα Goody΄sκαι τις καλές τράπεζες που φιλανθρωπούν εις βάρος της

κάθε γιορτές για διαφημιστικούς λόγους.

          Θυμάσαι το παραμύθι του Άντερσεν που μας έλεγαν παιδιά; Το κοριτσάκι με τα σπίρτα. Το ζούμε καθημερινά αλλά διασκευασμένο και μάλιστα στη πιο σύγχρονη αλλά και τραγική εκδοχή του. Το κοριτσάκι με το μαγκάλι. Τα παιδιά με τη θράκα. Ο παππούς με την ηλεκτρική θερμάστρα. Θα έρθουν κι άλλα δυστυχώς και όποιος δε το βλέπει, απλά εθελοτυφλεί. Η αλήθεια τρομάζει όταν είναι των πολλών και δυστυχώς δε μπορούμε να την κρύψουμε πίσω απο το δάχτυλό μας.

            Η τραγικότητα της στιγμής είναι που την κάνει τόσο σπάνια αλλά και κυρίως τόσο μόνιμη, που απαιτεί την ενέργειά και την σκέψη του καθένα παρούσα και έτοιμη ανά πάσα ώρα και στιγμή.

            Θα σε θυμάμαι, δε μπορώ να πω ψέματα. Κάθε φορά που χτυπάω τα γόνατα στο τσιμέντο και ματώνουν, κάθε φορά που θα χύνω τη πορτοκαλάδα μου στο χαλί, κάθε φορά που ο Mitchumθα ποζάρει στην οθόνη, κάθε τόσο θα σε θυμάμαι. Αλλά ξέρω πως δε θα είσαι εσύ.  Θα είναι κάτι που σου μοιάζει, αλλά δε θα είναι εσύ. Πλέον δε ξεχωρίζεις απο τα τέρατα. Συμφώνησες μαζί τους μυστικά και χάθηκες, σε δρόμους απεναντινούς αλλά πάντα απόμακρους.

            Το απογοητευτικό, είναι ξέρεις, πως η ζωή δε κυλάει όπως στα βιβλία. Το αντίθετο μάλλον. Καρδιές σταματούν να χτυπάνε, αρνητές μιας ζωής τελικά υποκύπτουν, μπαλόνια ξεφουσκώνουν οριστικά και μένουν κρυμμένα στην πιο απρόσμενη γωνιά του δωματίου, οι αθώοι καταδικάζονται και οι κακοί ζούνε μέχρι τα βαθειά τους γεράματα.

            Για αυτό σου λέω, λίγο πριν τη τελευταία στροφή, κάνε το σάλτο σου και σώσε ότι μπορείς να σώσεις. Μη το ρίξεις στην απρόσωπη φιλανθρωπία σαν τη κλώσα της γειτονιάς, μην αρχίζεις να αγκαλιάζεις χέρια τρύπια, μην πεις ναι που σημαίνουν όχι . Αρνήσου να ενδώσεις στην ευκολία του εφησυχασμού και άνοιξε λίγο το παράθυρο. Θα περιμένουμε να πέσει η νύχτα και μόλις κάνεις σινιάλο θα φύγουμε παρέα. Θα έχουμε ζεστάνει τη μηχανή ενώ μέσα στις τσέπες μας θα κρατάμε μερικά σοκολατάκια για το δρόμο.

             Δεν υποσχόμαστε πως θα πάμε μακριά. Μπορεί το πολύ, να φτάσουμε μέχρι την επόμενη διασταύρωση, μπορεί και όχι. Αλλά διάολε ,δεν αφήσαμε τη σκατίλα να μας αφομοιώσει. Τουλάχιστον προσπαθήσαμε, ή έτσι πιστέψαμε.      

           

           

             

 

Advertisements
This entry was posted in Ιαχές, Κυριάκος Αναστασίου, Κυριακος Αναστασιου and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s