Vera Cruz – του Κ. Αναστασίου

           images    Άνοιξε λίγο το παράθυρο… Δε το νοιώθεις πως φεύγουμε; Σιγά-σιγά, μέρα με τη μέρα;

             Ανοίγεις το κουτί με τις φωτογραφίες χαζεύοντας το χρόνο που έφυγε. Μετράς τα χαμένα λόγια σου, τα νεκρά μεσημέρια του καλοκαιριού, τα χαμένα μεροκάματα που ξοδεύτηκαν σε ζεστά ποτά, τα κορίτσια που αγάπησες και αναλώθηκαν σε επιλογές του στυλ  μια απο τα ίδια, τα όνειρα που πρόδωσες εν ονόματι κάποιου δεδομένου και εξασφαλισμένου μέλλοντος, τα φαντάσματα που έκρυψες στη ντουλάπα.

            Άνοιξε λίγο το παράθυρο… Σταμάτα το τρέξιμο και χάζεψε λίγο.

            Σκάβεις στο χώμα και βρίσκεις θαμμένους τους παλιούς σου φίλους, γεμάτους βρεγμένο χώμα απο τα δάκρυα, να περιμένουν ένα χέρι βοηθείας να τους τραβήξει πάλι πίσω. Αναζητάς τον παλιό σου εαυτό που δε ξεπουλιόταν μπροστά σε κυρίες της υψηλής κοινωνίας και δεν ταίριαζε με τύπους που κυκλοφορούσαν με γραβάτες και υψηλής τεχνολογίας μαραφέτια στο χέρι. Γυρεύεις παιδικά μαλάματα και γυαλιστερά χαρτιά περιτυλίγματος

            Άνοιξε λίγο το παράθυρο… Βγάλε τα μαύρα σου γυαλιά να φανεί η θάλασσα.

            Χτύπησε τις πόρτες που ποτέ δεν τόλμησες και ζήτα  συμπαράσταση απο ανθρώπους που ποτέ δε γονάτισαν. Ψάξε για φίλους σπάνιους, σαν εμάς, που ποτέ δε θα σε ξεγελάσουν και θα σε σκεπάσουν γλυκά με το πρώτο ύπνο. Τον βαθύ, όπως εκείνον του Τσάντλερ.

            Άνοιξε λίγο το παράθυρο… Ντύσου γιορτινά και άκουσε τη μουσική απο το βάθος.

            Παρατήρησε τα παιδιά του κάμπου που δε χαρίζονται στους αστούς του μόχθου και του κάματου. Μη σηκώνεις άλλο πια τα χέρια σου μουτζώνοντας και βλαστημώντας καθεστώτα που τόσο καιρό σε αναδείκνυαν και σε λάτρευαν ως τον έναν και μοναδικό. Η επιλογή δεν θα έρθει απο κουτιά που τη νύχτα φωσφορίζουν γεμίζοντας φως τα σκοτεινά δωμάτια, ούτε απο νεοσύστατες ομαδούλες και παρέες συντηρητές των παλαιών και δήθεν ανανεωτές της υπάρχουσας κατάρευσης.

            Άνοιξε λίγο το παράθυρο… Μη σε τρομάζει που έχουμε Φλεβάρη.

            Μπορείς να ισχυριστείς ότι τα όνειρά σου είναι χρωματιστά; Είχε ποτέ χρώμα ο θάνατος; Ή μήπως οι αποτυχημένοι έρωτες έχουν χρώμα; Τελικά αν το καλοσκεφτείς, η ζωή μας ένα ασπρόμαυρο κομμάτι απο καυσαέριο, μια ιδέα ξεσκισμένο μαυροπίνακα και κάτι λίγο απο σύννεφα πριν τη βροχή. Άσε τη ποιήτρια να σκίζεται για την αποκατάσταση του μαύρου. Ποτέ τα πράγματα δεν πήγαν προς το καλό. Μια ζωή ξεφτίλα φίλε και να σε έχω τα Σαββατόβραδα να μου το παίζεις χορευταράς με βεργούλες, τσιφτετέλια και παγάκια στο ποτήρι.

            Άνοιξε λίγο το παράθυρο…

            Θα σε ξαναδώ στη VeraCruz, λίγο πριν ξεψυχήσει το κορίτσι ενώ θα περνάνε απο πάνω μας πολύχρωμα φουστάνια. Εκεί όπου οι ήρωες δεν έχουν μνήμη και δεν θυμούνται τα λόγια που τους έλεγαν γυμνές κοπέλες πριν το ξημέρωμα σε τσαλακωμένα κρεβάτια και καρδιές. Εκεί όπου είναι δύσκολο να σηκώσεις ένα ποτήρι νερό. Στη Vera Cruz λοιπόν, εκεί , για πάντα…

   Παρόλα αυτά άνοιξε λιγο το παράθυρο.

 

Advertisements
This entry was posted in Γενικα, Ιαχές, Κυριάκος Αναστασίου, Κυριακος Αναστασιου and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s