Τα δάκρυα ενός φασίστα ( ή αλλιώς οι κροκόδειλοι ) – του Κ. Αναστασίου

fysi10

                 Εάν βλέπαμε ανθρώπους που αυτοσυστήνονται ως πολιτικούς να κλαίνε για θανάτους αθώων, αναγνωρίζοντας και αναλαμβάνοντας εκτός απο την πολιτική και την ποινική τους ευθύνη ενώ μετέπειτα να εξαφανίζονταν απο τον δημόσιο βίο.
Εάν ( έστω και κατ΄εικόνα, γιατί απο ουσία ας το ξεχάσουμε ) σε καταδίκες αθώων η δικαστική εξουσία αναγνώριζε τα σφάλματά της και τη διαφθορά που επικρατεί στις τάξεις της.
Εάν δεν στήνονταν ο γνωστός ελληνικός χαβαλές γύρω απο τα κλαψομούνικα δάκρυα κάθε φασιστοειδούς αλλά, αντιθέτως, όλη αυτή η χλεύη  μετατρεπόταν σε συνείδηση γύρω απο τον φόβο μπροστά στην ελευθερία.
Εάν μπορούσε κάποιος να αναγνωρίσει πόσες κατουρημένες ποδιές φίλησε και πόσα λάβαρα πολιτικών κουβάλησε. Πόσα πολιτικά χρώματα ξέρασε απο το στόμα του. Πόσα κομματικά συνθήματα ξεπήδησαν απο το στόμα του.

               Εις μνήμην όλων αυτών των νεκρών, των θυμάτων αστυνομικής βίας, των απεργών, των απολυμένων, των αυτοχείρων, των αστέγων, των ανθρώπων που δε ζήτησαν μια στάλα δημοσιότητας . Που δε κρύφτηκαν σε χαραμάδες και τηλεοπτικά παράθυρα. Που δεν επέτρεψαν στα τηλεοπτικά κοράκια να κάνουν «νούμερα» στη πλάτη τους πιτσιλώντας την οθόνη με ιλουστρασιόν οργή και » αγανακτισμένες» μούντζες πρασινομπλέ ψηφοφόρων. Που δεν θέλησαν να μπουν στην λογική των δυο άκρων. Που μέτρησαν τη ζωή τους με τα όχι . Που δε προσκύνησαν κανέναν για μια θεσούλα. Που δε κλάφτηκαν τηλεοπτικά για να αρπάξουν το «χιλιάρικο» απο την ευσυγκίνητη παρουσιάστρια. Που δε δέχθηκαν αυτόν τον κόσμο αλλά ούτε προσπάθησαν να τον αλλάξουν. Που για να βρουν ψυχοφάρμακα ληστεύουν φαρμακεία. Που διατηρούν την αξιοπρέπεια τους μέσα στα πλαίσια του φτηνού κοινωνικού τους κύκλου χωρίς να γλύφουν εξουσίες και εξουσιαστές. Που δε πολιτεύτηκαν ποτέ γιατί κατάλαβαν τη παγίδα που κρύβεται απο πίσω και το άλλοθι που δίνεται εκατέρωθεν. Που δεν κατέβασαν τα παιδιά τους στο στίβο της δημόσιας λύπησης. Που με τη πρώτη στραβή δε ζώστηκαν πίσω απο εθνικές ιδέες, τη γαλανόλευκη και πατριωτικά εμβατήρια.
Που τράβηξαν κουπί και πέθαναν απάνω στη γαλέρα.

Για όλους αυτούς που δεν έκλαψε και ούτε θα κλάψει ποτέ κανείς μας.

Advertisements
This entry was posted in Ιαχές, Κυριάκος Αναστασίου, Σπιτι στην Καμαρα and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s