Ψωμί και Τριαντάφυλλα – του Κ. Αναστασίου

bread_0«Oι καρδιές πεινούν όσο και τα κορμιά μας. Δώστε μας ψωμί, αλλά δώστε μας και τριαντάφυλλα» 

απεργοί εργάτριες κλωστουφαντουργίας στη Νεα Υόρκη/ 1909

 

 

Χωρίς δουλειά, θύματα εξευτελισμών και κομματικών τραμπουκισμών, μάρτυρες φράσεων και λογικών άλλων εποχών. Απεργοί περιφρουρούμενοι απο φασιστικά τάγματα αντισυνδικαλιστικών λύκων έτοιμα να κατασπαράξουν οποιονδήποτε αντιτίθεται στην απόλυσή του. Στον εξευτελισμό. Στην αυτοκτονία.
Θάνατος στη λογική του καριόλη* που πιστεύει πως είναι αργά για να σώσει το μέλλον του και μαζί με αυτό και το δικό μου.

Σε αντίθεση με εκείνον ( τον καργιόλη) ,οι γυναίκες αυτές δε πιστεύουν πως είναι αργά για να σώσουν τη πατρίδα τους ή ότι τέλος πάντων απέμεινε απο αυτήν. Όνειρό τους είναι τα παιδιά τους να αρχίσουν να ονειρεύονται ξανά.

Αγκομαχώντας και στη παράλληλη προσπάθειά τους να αποφύγουν τη κρατική καταστολή και τις άνανδρες επιθεσεις της,  αναζητούν ένα αύριο όπου δε θα ζητιανεύουν  βοήθεια για να μεγαλώσουν το παιδί τους, ούτε θα περιμένουν εναγωνίως το επόμενο καλοκαίρι για να μη ξυλιάζουν τα πόδια απο το κρύο στο σπίτι. Το θέμα φίλε ( καργιόλη) δεν είναι πολιτικό, ούτε κομματικό. Ούτε ξαφνικά γίναμε όλοι υπερμαχοι των εργατών και εργατοπατέρες. Όσο και αν εθελοτυφλείς πρόκειται περί ζητήματος ουσιώδους επιβίωσης και στοχευμένων δολοφονιών. Παρόλα αυτά μπορείς αμέριμνος να πετάς τον αετό σου και να φωλιάζεις το υπερμετρο εγω σου πίσω απο τραπεζικά γκισέ, γραφειάκια του κώλου και της σικέ αγανάκτησης  και χειραψίες με διεφθαρμένες γραβάτες  .

Κρατώντας πατερίτσες μιλάνε με λυγμούς για ένα αύριο δικό μας σαν αυτό που ονειρευόμαστε ξαπλωμένοι κάποιο μεσημέρι, κάποιου παλιού καλοκαιριού. Μη κάνεις πως δε θυμάσαι ρε!

Η αλήθεια είναι πως οι γυναίκες αυτές,  έφαγαν στη μάπα πολύ σκουπίδι και ξέρουν πως να αντιπαρατεθούν απέναντι σε αυτό. Οι γυναίκες που δε τους έδινε κανείς σημασία αποδεικνύουν πως έχουν μεγαλύτερες άμυνες απο ότι κανείς θα περίμενε. Οι γυναίκες με τις σφουγγαρίστρες και τους κουβάδες είναι πολύ ψηλότερες απο εμάς, μη ντρέπεσαι να το βουλώσεις και να το παραδεχτείς. Μια ζωή να τρως απο τα σκουπίδια είναι κάπως βαρύ φίλε μου και δε ξεπερνιέται εύκολα.

Μπορεί πολύ εύκολα να γίνει μια αναγωγή της κατάστασης όχι πολύ μακρινή, με την θλιβερή σημερινή πραγματικότητα. Τυμβωρύχοι που σκαλίζουμε μάταια ένα παρών μήπως και όλως τυχαίως ανακαλύψουμε κάτι απο το ξεφτισμένο παρελθόν μας.

Υποβασταζόμενη απο πατερίτσες, απολυμένη καθαρίστρια δείχνει ένα δρόμο που στο τέλος του δεν υπάρχει ουρανός παρά μόνο πόλεμος, στόχευση, παρακρατικές επιθέσεις με βιτριόλι και στο τέλος κοινωνικός, ηθικός και επαγγελματικός ξεπεσμός. Όχι η εικόνα δεν είναι απο κάποια επαρχία του Μεξικό ή απο ουρανοξύστη πολυεθνικής στις Η.Π.Α. Είναι δίπλα μας, όλα γίνονται όταν εμείς κοιμόμαστε ή χαρούμενοι αγναντεύουμε το πέλαγος. Το να γίνει μια συνθήκη ή ένα λαϊκό αίτημα συνείδηση πρέπει να περάσει καιρός.

Έτσι δεν έρχεται άδικά ξανά και ξανά εκείνη η φράση του Μπέκετ στο μυαλό που αναρωτιέται :
» Μήπως κοιμόμουν όταν οι άλλοι υπέφεραν; «.

*http://rasoulis.blogspot.gr/2010/03/blog-post_05.html

**φώτο : Bread and Roses – Ken Loach, 2000

Advertisements
This entry was posted in Ιαχές, Κυριάκος Αναστασίου, Κυριακος Αναστασιου, Σπιτι στην Καμαρα, Uncategorized and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s