Απόστημα – του Κ. Αναστασίου

198921-Tied hands

Όξω ο κοσμάκης φώναζε : «Πεινάμε τέτοιες μέρες, γερόντοι και γερόντισσες, παιδάκια και  μητέρες».             

Κι οι των επίγειων αγαθών σφιχτοί νοικοκυραίοι  ανοίξαν τα παράθυρα και κράξαν : » Είστε αθέοι».

                      Κώστας Βάρναλης, «Πρωτοχρονιάτικο»

         Ξέρεις καλά πως τα όμορφα τελειώνουν. Σώνονται. Γίνονται αέρας και σκορπάνε. Νοιώθεις πως οι μέρες της αφθονίας σου λογίζονται ήδη περασμένοι καιροί, σάπιοι πια, μέσα στις φωτογραφίες και στα ταληράκια που πρόλαβες κι έβαλες στην άκρη για τα γεράματα πατώντας πάνω σε πτώματα, ψυχές και συνειδήσεις.
Καθίζηση γύρω σου αλλά συνεχίζεις επιμένοντας πως θα έρθουν καλύτερες μέρες μη δίνοντας σημασία στον τύπο που έχει εισχωρήσει στον χώρο σου δίνοντάς σου παράλογες εντολές μέσα απο το κράνος του και τη ψευδό-στρατιωτική του στολή. Υπακούς τυφλά, γλύφεις τα χέρια του, προσφέρεις φαγητό, μετατρέπεσαι σε πειθήνιο και υπάκουο σκυλάκι εναποθέτοντας όλες σου τις ελπίδες για κάτι καλύτερο σε αυτόν.

Βούλιαξε η ζωή σου και δε πήρες χαμπάρι ποιός σκαρφάλωνε στη πλάτη σου όλα αυτά τα χρόνια. Ποιά ολοκληρωτικά καθεστώτα μεταλλάσσονταν για να ξαναπαρουσιαστούν μπροστά σου ενδεδυμένα με λογικές μοντέρνες και ανανεωτικές, φιλελεύθερες και βρωμερές απο δημοκρατία σάπια, παράλογη και ανήθικη. Όλος ο τηλεοπτικός ιστός , το πολιτικό «δήθεν», η αριστερά της ανανέωσης και της επιδότησης, η ρεμούλα, η τέχνη της προβατοποίησης και του μικροσυνδικαλισμού, η καταστολή, οι εφοπλιστές και βιομήχανοι που δίνουν στον κόσμο δουλειά. Όλα αφομοιώθηκαν μέσα σε ένα κοινωνικό κορμό που τον κατάπιες χωρίς αντίδραση. Πλήρης υποτακτικός των «πρέπει» και των «άλλων» δε καταλαβαίνεις πια τί γίνεται γύρω σου.

Πιστεύεις πως δημοκρατία είναι να ρίχνεις ένα άσπρο χαρτί στη κάλπη κάθε τέσσερα χρόνια. Θεωρείς ελευθερία λόγου τρεις κουβέντες μπροστά σε μικρόφωνα για τη βραδινή προβολή των «ειδήσεων». Προσεγγίζεις ως ηθικό ότι είναι νόμιμο. Μπερδεύεις τον εγκληματία με τον απεργό και συμψηφίζεις στο μυαλουδάκι σου τη πείνα και την ανέχεια με τις πτωτικές τάσεις στις αγορές και τις υψηλές ταχύτητες στις ιντερνετικές συνδέσεις. Περιμένεις άνωθεν έγκριση για το αν η απεργία που σκοπεύεις να ξεκινήσεις είναι «νόμιμη» ενώ τέλος θεωρείς δικαιοσύνη αυτό που ποτέ δεν είδες να ισχύει παρά μόνο κάποτε είχες ακούσει.
Μέσα στη λάσπη που ζεις, ένας 21χρονος κρατούμενος ο οποίος έχει ξεκινήσει -κοντά ένα μήνα- απεργία πείνας, έρχεται και σου τρίβει στα μούτρα την εικόνα της ζωής σου. Την κατάντια σου με άλλα λόγια, ενώ απο πάνω έχει και το θράσος να γελάει μαζί σου φτύνοντάς σε στα μούτρα, μη δίνοντας σημασία σε κυβερνητικούς φασιστικούς ρεβανσισμούς και λοιδορίες απο παπαγάλους με πλουμιστά φτερά που τα αράζουν απο πολιτικό πεζοδρόμιο σε ιλουστρασιόν σελίδες.

Δε αξίζει να μπει κανείς στο τρυπάκι και να αρχίζει να αναρωτιέται για το εαν ο Νίκος Ρωμανός δικαιούται- νομικώς- την άδεια που ζητάει κτλ. Αυτό είναι το παιχνίδι που θέλουν να παίξουν κάποιοι προκειμένου να ξεφύγει η κουβέντα και το ενδιαφέρον απο τον βασικό προβληματισμό που δημιουργείται και δεν είναι άλλος απο την σάπια δημοκρατία και την ανελευθερία σε γενικό επίπεδο.

Ο Ρωμανός προτάσσει το κορμί του προκειμένου να αποδείξει ότι η σαπίλα έχει περάσει πια παντού. Έχει διεισδύσει με οποιαδήποτε μορφή ή κόστος σε οποιονδήποτε τομέα της σύγχρονης ζωής και το τρομακτικό είναι πως δεν γίνεται αντιληπτή καθώς θεωρείται ως κάτι δεδομένο. Κάποιοι έχουν χάσει και το γνωρίζουν αλλά προσπαθούν να στήσουν τα πράγματα όρθια σε νέες βάσεις, ενώ κάποιοι άλλοι νοιώθουν νικητές καθώς βουλιάζουν ολοένα και περισσότερο στο βούρκο της ακινησίας του πνεύματος, του νεοφιλελευθερισμού και της απανθρωπιάς.
Δεν είναι μόνο ο Ρωμανός, είναι και άλλοι σε όλη τη γη. Φτωχοδιάβολοι, άρρωστοι γέροι, άνεργοι νέοι που δε γλύφουν κατουρημένες ποδιές, καρκινοπαθείς που φεύγουν παγωμένοι στα πεζοδρόμια μέσα σε υγρά χαρτόκουτα. φοιτητές που δουλεύουν για να σπουδάσουν, γονείς που εγκαταλείπουν παιδιά, παιδιά που εγκαταλείπουν γονείς, μετανάστες που ξυλοφορτώνονται απο τα αφεντικά τους και κανείς δε θα μάθει για αυτούς, εργάτες που έμειναν ανάπηροι και ζούνε σε κρύα σπίτια.
Μια πραγματικότητα που τσακίζει κόκκαλα. Ας γίνει ο Ρωμανός ένα ακόμα λιθαράκι στη προσπάθεια να ξυπνήσουν ορισμένοι και να δούνε τη μάχη που δίνει τόσος κόσμος για επιβίωση μέσα σε μια αποπνικτική ζούγκλα ολοκληρωτισμού. Ας γίνει ο Ρωμανός μια ακόμη λάμψη στα μάτια όσων ονειρεύονται τα πράγματα κάπως αλλιώς. Ας γίνει ο Ρωμανός μια ακόμη φωνή αιτήματος για δημοκρατία μιας γενιάς που έμαθε να πολεμάει απο πολύ νωρίς χωρίς να κερδίζει ποτέ.
Αλλά διάολε, να γίνει όλα αυτά ζωντανός… Είναι 21 χρονών.

Advertisements
This entry was posted in Ιαχές, Κυριάκος Αναστασίου, Κυριακος Αναστασιου, Uncategorized and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s