«DANCE ME TO THE END OF LOVE», του Βασίλη Αναστασίου

federico-fellini-la-dolce-vita-L-u2QIwe

Ξυπνάω χωρίς όνειρα στις σκέψεις. Το κρεβάτι επιπλέει δίχως σημαία, σε μια τεράστια λίμνη. Βουτάω στο νερό, κολυμπάω και φτάνω. Κάθε πρωί.
Πατάω το κουμπί. Βαίνει πάλι εκείνη. Σήμερα φοράει μαύρα και έχει τα μαλλιά της πιασμένα σε κότσο. Με ενημερώνει για τα πάντα. Ξαφνικά βρίσκομαι στη Πατησίων. Όλοι κορνάρουν και με βρίζουν. Πετάγομαι στη Παλαιστίνη και από εκεί στη Συρία ανάμεσα σε ξένους στρατιώτες. Βοηθάω τους σεισμόπληκτους στο Μεξικό και κλαίω με λυγμούς σε μια άγνωστη κηδεία. Παίζω μπάλα στη Θεσσαλονίκη και τρώω τρία γκολ. Δεν προλαβαίνω να ξεκουραστώ και φεύγω εκτάκτως για Γερμανία, μέσα σε ραγδαίες εξελίξεις να διαπραγματευτώ για τη ζωή μου. Εκείνοι με κουστούμια κι εγώ βρεγμένος με το σώβρακο και ένα φανελάκι. Πάντως η κοπέλα με τα μαύρα είπε πως τα πήγα καλά.
Στεγνώνω και συνδέομαι στο ίντερνετ. Στέλνω βιογραφικά. Αθήνα, Ελασσόνα, Λειβαδιά, Μελβούρνη, Μόναχο, Αλαμάνα και Γραβιά, Αμέρικα, Βελεστίνο, Άγιοι Σαράντα, Εσκί Σεχίρ…
Το τηλέφωνο χτυπάει. Χαίρομαι , ελπίζω και το σηκώνω. Ένας τύπος που με προσφωνεί «κύριε», μου ζητάει να απαντήσω σε κάποιες ερωτήσεις σχετικά με μία έρευνα. Του λέω γράψε ¨ΝΑΙ¨ σε όλα και το κλείνω. Έτσι και αλλιώς, μια ζωή στο ναι.
Πίνω καφέ. Ντύνομαι και φεύγω.
Ψάχνω να σε βρω, μα πουθενά. Γυρίζω όλη τη πόλη. Πίνω έναν καφέ εδώ κι έναν δεύτερο παρακάτω. Μπαίνω στα αστικά λεωφορεία και κάνω ατέλειωτους κύκλους. Μαθαίνω απ’ έξω τις διαδρομές και όλες τις στάσεις. Γράφω δυο διηγήματα και τα αφήνω στο διπλανό κάθισμα.
Νυχτώνει και κατεβαίνω. Το βραδινό τραίνο ξεκινάει για τα βόρεια.
Περπατάω μόνος μου στην ίδια γειτονιά.
Δεξιά σε κάποιον τοίχο κάποιος έγραψε: ¨ Όταν όλα περάσουν, πάντα σε περιμένω…¨
Μπαίνω στο διαμέρισμα. Τα φώτα ξεχασμένα. Ξαπλώνω με τα ρούχα στο κρεβάτι και περιμένω τους ναύτες να σηκώσουν την άγκυρα. Στην πλάτη μου κάτι με ενοχλεί. Ένα βιβλίο με ποιήματα. Πιάνω και ανοίγω εκεί που μου δείχνει ο σελιδοδείκτης.

¨Κάτω απ’ τις ράγες του τρένου
Κάτω απ’ τις γραμμές του βιβλίου
Κάτω απ’ τα βήματα των στρατιωτών
Όταν όλα περάσουν – πάντα σε περιμένω¨ *

*http://www.youtube.com/watch?v=t4ZhzLMLWH4

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s