Οι επικίνδυνοι – του Κ. Αναστασίου

(Ben-Hur, William Wyler 1959)

(Ben-Hur, William Wyler 1959)

¨Θα μπορέσει ο σημερινός άνθρωπος να υπερβεί τη φυσική του ροπή προς την αδράνεια, την ησυχία; Άλλωστε ο Θουκυδίδης το είχε πει αυτό: Ή Ελευθερία ή ησυχία. Πρέπει να διαλέξετε. Ή θα είσαστε ελεύθεροι ή θα είσαστε ήσυχοι. Και τα δύο μαζί δε γίνονται¨.
Κορνήλιος Καστοριάδης, Φιλόσοφος

 Πάνω που είχες βρει το κουμπί της ευκολίας να ρίχνεις την ευθύνη της κατάντιας σου στους άλλους, τώρα ξαφνικά βρέθηκες με τα βρακιά κατεβασμένα. Ήρθε η ώρα να αποδείξεις αν ο ραγιαδισμός σου είναι έμφυτος ή όχι.
Δε θα χωρίσουμε τον κόσμο αυτή τη στιγμή σε ευρωλιγούρηδες και σε δραχμολάγνους. Δε θα διαλέξουμε τρόπο ζωής μεταξύ Νιγηρίας και Βελγίου. Όχι. Σε αυτό το πανηγυράκι τους που τόσο έντεχνα έχουν στήσει δε θα πάρουμε μέρος. Δε θα τους κάνουμε το χατήρι.

Τη στιγμή που έχουν επιστρατευτεί έως και οι τελευταίες εφεδρείες του συστήματος για τρομοκρατήσουν τον λαό. Τη στιγμή που όλος ο σαβουρό-κοσμος του ξιπασμένου lifestyle της φούσκας των τελευταίων 20 χρόνων ξαφνικά απέκτησε πολιτική άποψη και ευαισθησίες για τα χαμηλά στρώματα. Τη στιγμή που η δημοσιογραφία τους έχει μετατραπεί σε καθαρή προπαγάνδα, χωρίς καν να προσπαθεί να κρατήσει τα προσχήματα. Τη στιγμή που όλα τα τεχνοκρατικά ανδρείκελα και οι διορισμένοι σωτήρες/μαριονέτες που λογίζουν τις ανθρώπινες ζωές με στατιστικούς όρους και γραφικές παραστάσεις ξερνάνε απειλές ενώ υπόσχονται εγγυημένο μαύρο μέλλον αν δεν τους ακολουθήσεις. Τη στιγμή που άνθρωποι που τόσα χρόνια δε άνοιξαν το στοματάκι τους να φωνάξουν για την κατάντια που βρέθηκε ο διπλανός τους και ξαφνικά βγαίνουν στους δρόμους ως αυτόκλητοι σωτήρες , φιλόπατρεις και πάνω από όλα Ευρωπαϊστές . Τότε αντιλαμβάνεσαι πως κάτι τρέχει.

Αυτές οι στιγμές θα μείνουν στην ιστορία της χώρας, γιατί είναι ιστορία. Εμεις την γράφουμε. Ηθελημένα η μη , όλες αυτές τις μέρες ξεχωρίζουμε και αντιλαμβανόμαστε τους γύρω μας διαφορετικά.

Σε αυτούς που δεν επαιτούν αλλά απαιτούν ένα αύριο καλύτερο για αυτούς και για τα παιδιά τους.
Σε αυτούς που για 0,50 λεπτά άλλαζαν μάρκα στα τσιγάρα τους.
Σε αυτούς που δε τρομοκρατήθηκαν και αποφάσισαν να ζήσουν χωρίς φόβο στη ζωή και στις επιλογές τους.
Σε αυτούς που έχασαν τους γονείς τους πάνω σε χειρουργικά τραπέζια, μέσα σε νοσοκομεία-ερείπια δίχως γάζες.
Σε αυτούς που έβαζαν εφημερίδες κάτω από τα ρούχα τους μήπως και ¨κόψει¨ το κρύο.
Σε αυτούς που τα παιδιά τους λιποθυμούσαν στα σχολεία και ντρέπονταν να πάνε να τα πάρουν.
Σε αυτούς που έχασαν το σπίτι τους.
Σε αυτούς που πέταξαν στην άσφαλτο από τον 5ο .
Σε αυτούς που η ζωή τους γκρεμίστηκε μεταξύ δυο υπογραφών.
Σε αυτούς που τα μυαλά τους έβαψαν τους τοίχους.
Σε αυτούς που βρέθηκαν σε μια γενιά που δεν έχει να χάσει τίποτα.
Σε αυτούς που δεν ονειρεύονται την πλαστή ευμάρεια του παρελθόντος αλλά βλέπουν τις δυσκολίες που έρχονται και χυμάνε πάνω τους με λύσσα.
Σε αυτούς που δεν έβγαλαν selfie μπροστά από ΑΤΜ κανιβαλίζοντας τις συνθήκες.
Σε αυτούς που δε σκέφτονται τη βολή τους και τη θεσούλα τους μέσα στην ίδια την κοινωνία.
Σε αυτούς που προσπαθούν μετά κόπων να κρατήσουν ζωντανές τις λέξεις δημοκρατία, λαός και αίτημα γύρω τους.
Σε αυτούς που δεν θέλησαν να βάλουν τα δάχτυλα στο μέλι και έμειναν εν γνώση τους στο όποιο περιθώριο.
Σε αυτούς που δεν έχτισαν ένα μικρό σπιτάκι λέγοντας «Καλά είμαι εδώ».
Σε αυτούς που το όχι πια εδώ, έχει μετατραπεί σε απόλυτο αίτημα.
Σε αυτούς που δε σκύβουν.

Σε όλους αυτούς τους επικίνδυνους ανήκει το αύριο. Να τους προσέχετε.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s