Αυγουστίμη (Σεραφείμ Σίγμα)

Αυγουστίμη

—————

Αυτά που με γεμίζουνε κι αυτά που με αδειάζουν,

μοιάζουν κοπέλες όμορφες δεμένες με σκοινιά.

Της Ηριγόνης τα έθιμα εκεί ανασταινάζουν [sic],

οπού κρεμιούνται ξέπλεκα μαλλιά απ’ τα κλαδιά.

Φτιαγμένος για κατήφορο, μονάχος για μια μέρα,

γλυκό κερί δεν ένοιωσα, καιρός για να γευτώ.

Είναι το νέκταρ που ποθώ και το ‘χω κάνει πέρα,

μα μ’ έψαξε και βάδισε δάκρυ απ’ το λαιμό.

Λαίμαργα που καθίσαμε οι δυό μας αδερφέ μου

κι από τη θάλασσα μαζί την είδα συντροφιά.

Ανάκατα ξεφύτρωσαν οι πόλοι απόψε Θέ’ μου

και τ’άστρα σιγοπέφτουνε μες στην ακρογιαλιά.

Το έχω το απόγευμα, το έχω και το δείλι

και με το πρώτο βούτηγμα πάντα θ’ αναρριγώ.

Θ’ αναπολώ όμως για καιρό της μορφονιάς τα χείλι,

που μαγεμένα μ’ έστρεψαν να δω προς τον γκρεμό.

Χαλάλι λέω πάλι τους. Γυρίσανε τριγύρω,

γιορτή που στήσανε πολλοί, δεν ήταν χωριστά.

Μονάχος μου, καιρός σαν ‘ρθεί, την κεφαλή θα γύρω

το σώμα γλυκοσέρνοντας κατά την αμμουδιά.

Περικοκλάδες φύκινες κροτάφους θα αγκαλιάσουν

κι βότσαλα ολοστρόγγυλα θα φράξουν το λαιμό.

Του πάτου τα πετρώματα με εμέ θα συνταιριάξουν

κι από τότε που έζησα τώρα πια δεν θα ζω.

Advertisements
This entry was posted in Ποιηση, Σεραφειμ Σιγμα and tagged , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s